tag:blogger.com,1999:blog-23457839865284651932011-11-28T01:34:26.293+02:00Bir cümleyle dünya değişir.kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.comBlogger1981100tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-18406012093647574252009-06-07T23:35:00.002+03:002009-06-07T23:37:14.271+03:00Bugün nedense evde otururken aklımıza geldi. <br /><br />"Lan deme lan, babam kızıyo lan" diye bir şey vardı çocukken. Kaba çocuklar söylerdi, ben onlardan duydum. İçeriği de bir tuhaftı, madem kızıyor sen niye "lan" diyorsun değil mi? Bugün aklımıza geldi ve uzun uzun güldük. Bak sen şu işe! Aynı cümlede çelişkilerden buketler yapmak mahallenin bıçkını tavırlarıyla. Pek güzel, pek şık.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1840601209364757425?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-78715054002481971162009-04-26T15:11:00.002+03:002009-04-26T15:18:20.231+03:00Uzun zaman olmuş burada yazmaya başlayalı. Ne zamandır aklımda bir yazı var yazamadığım.<br /><br />Geçen günler Kara Kitap'vari kurmaca öyküsüne döndü. Sanki birileri onu okumuş ve gazete küpürlerinden şifreler kurmuş, her yüzde mana görür olmuş. Sanki işgal altındayız, telefonlar dinlenir, kayıtlar yayınlanır, dijital günlükler çağı. İnanç bilginin önünde. Suçlu demek suçluluğa yeterli. Daha "ya bi durun nasıl yani" diyene kadar "vay sen darbeci misin" hem suçlu, hem güçlü. Rus işgali altında Çekoslovakya'yız sanki, "Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği" romanın sayfalarını çeviriyorum. Dinlenen telefonlar. Fişlenenler, izlenenler. Kocaman bir çorba dava. Şark usulü kat içine biraz da karabiber kat, aşüre pişir, biraz da un, biraz da soğan. Biraz okumuşlardan kat, nasıl olsa ne dediklerini anlamıyoruz. Biraz suçlulardan kat, şaibeli dönemlerden kat ki, sadece yaş olursa yanmaz odun. Kuruları da sokalım, yaşları da. Bu bezmiş, bu baymış halka da anlatalım bir demokrasi masalı. Aslında Irak'lılara da sormak lazım nasıl bir şeymiş demokrasi?<br /><br />Üzücü olan, varolan beceriksizliğin ve karmaşanın geçmeyecek olmasına olan inancım. Gün gelir, devran döner, hakim suçlu yer değiştirir. Ama kafalar değişmedikten, olaylar netleşmedikten sonra. Darbecileri yargılayın. 12 Eylül nasıl oldu, bir ilmek ilmek işleyip öğrenemedik. Bilseydik işte o zaman önlerdik darbeleri. <br /><br />Ergenekon adını kirlettiniz. O bizim destanımızdı. Yüce dağlar arasında çıkışımızdı. Bizi tekrar dağlara hapsetmeye kimsenin gücü yetmez. Geçse de yolumuz bozkırlardan denizlere çıkar sokaklar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7871505400248197116?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-40249349641671168872009-03-28T21:15:00.002+02:002009-03-28T21:20:53.865+02:00Bir kez daha bu ülkede devlete güven olmaz duygumuz pekişti. Dağda bir başımıza kalsak, kurda kuşa yem olacağız gözüken o. Yerimiz bulunamayacak, yardım gelmeyecekmiş. Zor. Düşünüyorum da karın ortasında, bir şekilde ben olsam gelirler diye beklerim. Umudum bitmez. Kronik iyimserim ben, bekler de beklerim artık. Ekşi sözlükte yazılanları okudum biraz önce. Sivas katliamından bahsedilmiş uzun uzun. Otelden kurtulmaya çalışan, yangından kaçmaya çalışan insanları düşündüm bir de. Devlet gelecek bekleyin! Ama o sırada yan binada büyük birlik partisi o insanları almadığı gibi itmiş. Bu ne yaman çelişki anne? İlahi adalet filan demişler. Bilmiyorum. Hitler ölünce merhumum hataları vardı ama yanarak ölmesi fenaydı mı demek lazım? Belki. Sevenleri var biliyorum. Öte yandan... Keşke içimize sinen yargılamalar olsaydı. Detaya girmek istemiyorum. Hiç kimsenin düşmanımın dahil ne kendini yakarak, ne de donarak, ne de bir kazada ölmesini istemem. Eğer suçluysa adaletin karşısında cezasını çekmeli. (Bedelleri ödemek asla mümkün olmasa da) En azından suçun varlığının belirlenmesi gelecek için umuttur. "Adding insult to injury" diye bir laf vardır. Yaraya bir de aşağılama eklemek anlamına gelir.<br /><br />Birileri ilahi adalet demiş. Dünyevi adalet bu topraklara uğramadığından mı?<br /><br />Yapacak bir şey yok.<br /><br />Allah'a havale ediyoruz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4024934964167116887?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-7867285986575310472009-02-25T11:18:00.002+02:002009-02-25T11:25:28.780+02:00Zaman zaman insanın moralleri çöküyor. Olumsuzluklardan bahsedesim yok, o nedenle yazamıyorum. Geçen Candan Erçetin'in bir şarkısını dinledim. Şarkıda anlatılan ruh hali kaçımızda var? Neden var? Belirli bir eğitim grubunda ve düşüncede olanlar bu ülkede kendini öksüz hissediyor. Yorgun hissediyor. Artık susma yorgun demokrat tadında bile değil. "Karışmış çoluk çocuğa geçim derdinde demokrat!"Yok daha beter. Ben en iyisi şarkınnın sözlerini yazayım.<br /><br />Ben Kimim?<br />Az mıyım çok muyum?<br />Var mıyım yok muyum?<br />Ben neyim?<br />Masal mıyım gerçek miyim?<br />Kaç mıyım göç müyüm?<br />Hiç miyim suç muyum?<br />Ben kimim?<br />İbret miyim cinnet miyim?<br />Hiçlikler içinde kanayan yürek<br />Yokluklar içinde savaşan beden<br />Boşluklar içinde karışan zihin<br />Güçlükler içinde değil miyim?<br />Yoksa Yoksa<br />Her ihanete akıl erdiren<br />Her cehalete kılıf uyduran<br />Her esarete fiyat biçtiren<br />Sen değil de ben miyim?<br /><br />Geçimsizim bugünlerde<br />Kimsesizim bu yerlerde<br />Değersizim bu ellerde<br />Çaresizim doğduğum yerde<br />Gölgesizim her gün her yerde<br /><br />Ses miyim sus muyum<br />Sis miyim pus muyum<br />Ben neyim<br /><br />Deha mıyım Heba mıyım<br /><br />Ak mıyım pak mıyım<br />Al mıyım Sat mıyım<br />Ben kimim<br /><br />Yarar mıyım ziyan mıyım<br /><br />Yalanlar içinde doğruyu bulan<br />Cayanlar içinde sözünde duran<br />Satanlar içinde ayak direyen<br />Yananlar içinde değil miyim<br /><br />Her adalete duvar ördüren<br />Her cesarete kilit vurduran<br />Her asalete boyun eğdiren<br />Sen değil de ben miyim<br /><br />Geçimsizim bugünlerde<br />Kimsesizim bu yerlerde<br />Değersizim bu ellerde<br />Çaresizim doğduğum yerde<br />Gölgesizim her gün her yerde<br /><br />Çok onikiden vurmuş bazı duyguları. Karamsarlık, depresyon, kimsesizlik. İlkeli olmanın geçimsiz olarak adlandırılması. Bilgiye, doğruya değil sürgit manipülasyona değer verilmesi. Birilerine yazık oluyor çok fena. <br /><br />Yalnız bu hallerde olmak doğru değil. Derhal çıkıp sokağa karışmak gerek. Susmamak, suspus olmamak. Morali bozmamak. Tevrat'ı açın okuyun. Bundan üç bin yıl önce, iki bin beş yüz yıl önce, aman bakanlar rüşvet alır, çocuklar ana baba sözü dinlemez diye şikayet ediyorlarmış. Demek istediğim... Tarih geriye sarıyor. Başa sarıyor, ileri atıyor. Soldan sağa, sağdan sola. SAvruluyoruz, büyük dengeler karşısında aciziz. Konjektür mü desem, o anki genel geçer fikirler mi? Sibiryadan gelen soğuk hava dalgası gibi bazen. Yanlış zaman, yanlış yer. Tabi palto giymek lazım o ayrı. Ama morali çok bozmamak gerek. <br /><br />Öyle işte. Kış bi geçse...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-786728598657531047?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-18324414603361399792009-02-01T22:09:00.001+02:002009-02-01T22:12:37.751+02:00Farkettiniz mi bilmiyorum. Canım Ailem dizisinde, Halim ve nişanlısı sinemaya giderler. Dönüşte sorarlar nasıldı film. Halim: "Adam gezdi, gezdi, gezdi kızzzlaa sonracıımaaa dolmasını yiyemeden bıraktı gitti". Gülmekten öldüm. Ohh be dedim içimden. Halim "Issız Adam"ın antitezidir. Yine de yaranamamaktadır o ayrı.<br />Canım Ailem, detaylara dikkat!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1832441460336139979?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-68234476351605374942009-01-29T01:32:00.003+02:002009-01-29T01:56:29.078+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SYDwp8OAjhI/AAAAAAAAAL4/jEXJLWZAWd4/s1600-h/istanbul.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SYDwp8OAjhI/AAAAAAAAAL4/jEXJLWZAWd4/s320/istanbul.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296497765117890066" border="0" /></a><br />İnsan yazmadıkça yazası kaçıyor.<br /><br />Gündem çok tatsız, bakasım gelmiyor. Ne Gazze, ne Ergenekon.<br /><br />Bugünlerde TVde Kılıçdaroğlu'nu görmekten mutluyum. Neden bilmiyorum onu gördükçe hoşuma gidiyor. Aslında neden biliyorum. Üslubu yüzünden. Başbakanın het höt hallerinden gına gelmiş. Ya da Melih Gökçek hallerinden. İncelikli, esprili, geri adım atmayan ama sinirlenmeyen, öfkelenmeyen, kabalaşmayan birilerine hasretmişiz. Bir de ne dediği çok anlaşılıyor. Çok net, tak hedefe. Sakin sakin. Vallahi rol modeli olarak almak istiyorum kendisini ama benim yaradılışım öyle değil. Daha bir esip gürleme tavırlıyım belki ondan Kılıçdaroğlu'nu beğeniyorum. Asarım keserim tavırlarına alternatif, sakin ve zeki yorumlarla iş yapılabileceğinin ispati gibi. Belediye başkanı adaylığını duyunca üzülmüştüm ilk anda. Ama şu anda keşke seçilse diyorum. Başka bir resim görsek bu defa. Farklı bir üslup görsek... Güvendim ve inandım ona. Söylediklerinin arkasında ve titiz bir insana benziyor.<br /><br />İstanbul tuhaf şehir. Renk renk. Çeşitli kokular arasından yürüyorsunuz. Diyelim Cihangir'de oturuyorsunuz. Sabah kahvaltıya kalktınız, bir yerlerde yediniz. Yürüye yürüye Karaköy'e indiniz. Ordan Galata'ya geçtiniz. Köprüde durup dinlendiniz. Ayaklarını sizi Sultanahmet taraflarına götürdü. Giderken çarşının içine düştünüz, bir cümbüş. Turistler, alışveriştekiler. Kalabalık. Sonra Sultanahmet dolaylarında acıktınız, bir yere oturdunuz. Bir günde yürüye yürüye kaç ülke görmüş gibi oldunuz? Kaç medeniyetin izleri? Cihangir, İstiklal ve tarihi yarımdada ne zaman gezseem kendimi hep hayaletlerle kolkola hissediyorum. Hele Sultanahmet'te... Kemal Tahir'in Esir Şehrin Mahpusu kitabında anlattığı bir sahne vardır. Abdulhamite karşı bildiri dağıtıyorlar üç dört koldan cuma namazı sırası. O aklıma gelir. Neleri göze alıp dağıttılar o bildirileri. Karşıda Ayasofya. Kimlerden kalma ve ne dönüşümler geçirmiş. Nerde o sahipler. Mal da yalan, mülk de yalan. Gel biraz da sen oyalan durumları.<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">"boşuna çekilmedi bunca acılar istanbul<br />bekle bizi<br />büyük ve sakin süleymaniyenle bekle<br />parklarınla köprülerinle kulelerinle meydanlarınla<br />mavi denizlerine yaslanmış<br />beyaz tahta masalı kahvelerinle bekle<br />ve bir kuruşa yenihayat satan<br />tophanenin karanlık sokaklarında<br />koyunkoyuna yatan<br />kirli çocuklarınla bekle bizi<br />bekle zafer şarkılarıyla caddelerinden geçişimizi<br />bekle dinamiti tarihin<br />bekle yumruklarımız<br />haramilerin saltanıtını yıksın<br />bekle o günler gelsin istanbul bekle<br />sen bize lâyıksın"<br /><br />Vedat Türkali<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6823447635160537494?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-30648270524316161982009-01-13T03:07:00.002+02:002009-01-13T03:08:31.101+02:00Fazla söze gerek yok.<br />Sizlere Aysema Öğretmenin yazısını öneriyorum.<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size: 100%;"><span style="font-family: verdana;"><br /><a href="http://ruyalargercekoldu.blogspot.com/2009/01/yanarim-yanarim.html">Yanarım, yanarım!<br />Pardon diyeceklerinize...<br />Suçsuz yere hapislerde çürüteceklerinize...<br />Atatürk Türkiyesinden yana olmaktan başka suçu olmayanlara...<br />Gerçek Atatürkçülere...<br />Yanarım.<br /><br />Yoksa:<br /><br />"İnanın Mustafa Kemaller Tükenmez!"</a></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3064827052431616198?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-27226321409929503592009-01-11T00:15:00.002+02:002009-01-11T00:18:41.843+02:00alnını<br />dağ ateşiyle ısıtan<br />yüzünü<br />kanla yıkayan dostum<br />senin<br />uyurken dudağında gülümseyen bordo gül<br />benim kalbimi harmanlayan isyan olsun<br />şimdi dingin gövdende<br />uğultuyla büyüyen sessizlik<br />birgün benim elimde<br />patlamaya sabırsız mavzer olsun<br /><br />başını omzuma yasla<br />göğsümde taşıyayım seni<br />gövdem gövdene can olsun<br /><br />söyle bana ey<br />ölümün açıklayıcı pervanesi<br />hangi yavru tek başına yiğittir<br />hangi yangın bir başına söndürülür<br />ah herkes susuyor<br />hiçkimse bilmiyor içimin yangınını<br />ah herkes mi susuyor<br />kalbimi kalbine bağladım dostum<br />ah herkes mi susuyor<br />kalbi kalbimize benzeyen dostlar<br />bir çarmıh gibi bırakıyorken kendini dünyaya<br />hayatın ateş renkli kelebekleri<br />bir bir tutuluyorken korkunç koleksiyonlar için<br />ah herkes mi susuyor<br /><br />bağırsam içimdeki dehşeti<br />hırsım deler mi toprağı<br />beni<br />acısıyla onduran<br />dostumu<br />aşkla vurduran hayat<br />sana<br />yaşananla harlanan bağrımın sevdasını akıttım<br />dünyanın yeni baharına<br />çatlarken kadim güneş<br />bağrım delinirken fidanların kanıyla<br />anamın doğurgan karnıdır diye<br />sevgilimin sütlenecek göğsüdür diye<br />dostumun üretken gülüdür diye<br />sana bağlandım<br />sana sarıldım<br /><br />beni umutsuz koma<br />tarihle avutma beni<br />çünki aşkla sınanmışım sana<br />sana yangınla, suyla, ateşle<br />ölümle, yaprakla, şiirle sınanmışım<br />ey yaşarken kanayan acı<br />şimşekli gök, tufan, kan fırtınası<br />uçurum kıyısında hızla büyüyen ot<br />yapraksız bir ölümün anısı için<br />körpecik kuzuların derisi için<br />beni tarihle avutma<br />umutsuz koma beni<br /><br />akıtsam deliren sevdamı<br />köpürür mü hayatı besleyen su<br />ey benim<br />yedi başlı kartalım<br />her başını<br />bir dağ başlangıcında koyanım<br />senin<br />böyle diri bir akarsu gibi kıvrılan gövdendir<br />bizim aşkımızı solduranların korkusu<br />çünki elbette bir su<br />kendi akacağı toprağın sertliğini bilir<br />ve suyun gövdesiyle yırtılınca toprak<br />artık ırmak mı ne denir<br />işte devrim<br />ona benzer bir akışın hızına denir<br /><br />yarın ne olur bilirim ben<br />bahar gelir, otlar büyür<br />ölüm de yapraklanır<br />bir dağ bulur uzun uzun bakarım<br />bir çam ağacı gölgesi<br />güzel kokular veren<br />bir damla güneş görünce<br />sana da gülümseyeceğim yarın<br /><br />şimdi senin uzanıp yattığın otlarda<br />yarın yeni bir yeşillik büyüyecek<br /><br /><br />Arkadaş Zekai ÖZGER<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2722632140992950359?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-26261979710503695632009-01-08T12:59:00.003+02:002009-01-08T13:06:43.169+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SWXcz8xkQHI/AAAAAAAAALo/QlCD_Gxsa_8/s1600-h/flag.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 143px; height: 72px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SWXcz8xkQHI/AAAAAAAAALo/QlCD_Gxsa_8/s320/flag.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288876122461978738" border="0" /></a><br /><br />The Dead Little Girl<br /><br /> It is me knocking at your door<br /> - at how many doors i've been<br /> But no one can see me<br /> Since the dead are invisible.<br /><br /> I died at Hiroshima<br /> that was ten years ago<br /> I am a girl of seven<br /> Dead children do not grow.<br /><br /> First my hair caught fire<br /> then my eyes burnt out<br /> I became a handful of ashes<br /> blown away by the wind.<br /><br /> I don't wish anything for myself<br /> for a child who is burnt to cinders<br /> cannot even eat sweets.<br /><br /> I'm knocking at your doors<br /> aunts and uncles, to get your signatures<br /> so that never again children will burn<br /> and so they can eat sweets<br /><br /><br />Nazım Hikmet<br /><br />-----------------------------<br /><br />Kız Çocuğu<br /><br />Kapıları çalan benim<br />kapıları birer birer.<br />Gözünüze görünemem<br />göze görünmez ölüler.<br /><br />Hiroşima'da öleli<br />oluyor bir on yıl kadar.<br />Yedi yaşında bir kızım,<br />büyümez ölü çocuklar.<br /><br />Saçlarım tutuştu önce,<br />gözlerim yandı kavruldu.<br />Bir avuç kül oluverdim,<br />külüm havaya savruldu.<br /><br />Benim sizden kendim için<br />hiçbir şey istediğim yok.<br />Şeker bile yiyemez ki<br />kâat gibi yanan çocuk.<br /><br />Çalıyorum kapınızı,<br />teyze, amca, bir imza ver.<br />Çocuklar öldürülmesin,<br />şeker de yiyebilsinler.<br /><br />Nazım Hİkmet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2626197971050369563?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-15505268306985787342008-12-27T19:16:00.004+02:002008-12-27T19:25:17.742+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SVZjs_4Yu6I/AAAAAAAAALg/ceBGedb-z1s/s1600-h/palestine-flag.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SVZjs_4Yu6I/AAAAAAAAALg/ceBGedb-z1s/s320/palestine-flag.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284520837479185314" border="0" /></a><br />Ne denebilir ki? Elektriksiz, susuz, güvensiz. Ölümler, kıyım.<br /><br />Filistin Günlüğü<br /><br />Bana ılık rüzgarları gönderin<br /><br />Tel örgüler ardına<br /><br />Sevgilinin gözlerinde<br />Benim olsun<br />Yağmur damlaları mavisi<br /><br />Yeşile mahkum edin bozkırı<br />Boy atsın sevda<br /><br />Bana bir türkü söyleyin<br />Yarınlarıma uzansın, uzansın...<br /><br />Tel örgüler ebem olsun<br />Doğursun hasretimi<br />Ağlamasın çocuklar<br />Çocuklar ağlamasın<br /><br />Sözüm var<br />Beyrut sokaklarında öldürün beni<br /><br />Her sabah saat beşte öldürün beni<br /><br />Sözüm var<br />Beyrut sokaklarında yaşatın beni<br /><br />Grup Yorum<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1550526830698578734?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-68034146546212520922008-12-24T12:38:00.001+02:002008-12-24T12:38:41.903+02:00<h2>Sahibi geldi</h2> <p class="imza"><b>Cem Karaca</b></p> <p>O gözlüklerinin arkasından bakıp, niçin ağlıyorsun?<br />"Nerde o eski İstanbul" diye hayıflanıyorsun.<br />Vallahi zor iş, doğup büyüdüğün şehirde,<br />böyle dımdızlak, bir yabancı gibi kalmak.<br />Bir tabureye tüneyip akşamları, kadehlerde boğulmak.<br />Lâkerda kokmuyor artık İstanbul şehri,<br />paskalya yumurtası bile yok. "Şart mı ki?"<br />O eski bostanlar ağzına kadar blok apartman şimdi.<br />Seninse dikili ağacın bile yok!<br />Kaçırılan bir trenin ardından koşup,<br />yetişmeye takatin yok.<br />Bir yeni sahibi var artık bu şehrin, anlasana,<br />kimselerden korkusu yok!</p> <p><b>Duvara astığın o çorapların sahibi geldi.<br />Altına aldığın kilimlerin sahibi geldi.</b> </p> <p>Kıro, keko, hırbo, zonta, maganda!<br />Kıro, keko, hırbo, zonta, maganda!<br />-Ah ah nerede o eski İstanbul?<br />O eski Kalamış, o boğaz, o güzelim sahiller?<br />- Vallahi haklısın azizim.<br />Halk sahilleri doldurdu, vatandaş denize giremiyor.<br />- Kültürsüzlük canım n'olacak? Bir sürü köylü işte!<br />- Kızım koş! Koş! Sular geldi sular. Gözümüz aydın ayol!</p> <p><b>Kes lan!</b> </p> <p>Sen ülkedeki halkım, savaştaki askerim,<br />Ekinim ve ekmeğimsin. Sen üretenimsin.<br />Birisi söylemişti hatta bir zamanlar. Sen! Efendimizsin.<br />Ve bu Bizans eskisi şehir,<br />ve bu Bizans eskileri utansınlar kendi kimliksizliklerinden.<br />Siz! Uğruna neler çektiklerimiz...<br />Bana göre, vallahi hoş geldiniz.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6803414654621252092?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31624449827590862942008-12-24T09:47:00.003+02:002008-12-24T09:56:25.611+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SVHpSDo-fLI/AAAAAAAAALY/L77Cw8T5nNM/s1600-h/desktop.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 199px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SVHpSDo-fLI/AAAAAAAAALY/L77Cw8T5nNM/s320/desktop.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283260334306393266" border="0" /></a><br />Sevgili Galeni mimlemiş bizi. Utandığım için bir türlü gösteremedim ekranı. Toplasam mı dedim, toplamadım. Genelde daha dağınık oluyor, bu yine iyi hali:))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3162444982759086294?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-35400014948395737672008-12-23T01:30:00.002+02:002008-12-23T01:48:21.298+02:00Ne zamandır yazamıyorum. Bir tutukluk geldi, oturdu. Yazmadıkça yazası da gelmiyor insanın. Kış keyifsizliği belki. Her istediğinde dışarı çıkamıyorsun, günler kısalmış hemen akşam oluyor.<br /><br />Çok ihmal ettim. Bakalım bir yazı çıksın aradan belki maküs talihi yeneriz?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3540001494839573767?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-77441578992542992642008-12-12T07:27:00.003+02:002008-12-12T08:22:32.015+02:00Dün akşam TVde rastladım, tesadüf bu ki, Issız Adam'ın başrol oyuncusu "Cemal Hünal" vardı. Müjde Ar, Pınar Kür, Çiğdem Anad ve Aysun Kayacı kendi yorumlarını yaptılar film hakkında. Gerçi Aysun Kayacı hiç konuşmadı. Ne düşündü bilemiyoruz.<br /><br />Çiğdem Anad, benim de kendisinden beklediğim şekilde ilk sahnelerde takılmış. İnternet üzerinde chat yaptığı bir kadınla ve kocasıyla buluşmaya giden bir adam. Hatta Reha Muhtar sanırım, var mı böyle adamlar demiş. Bu vesiyleyle ben görmüyorsam yoktur anlayışına da değinmek istiyorum. Kendi çevremiz sandığımız kadar geniş olmayabilir, umduğumuz kadar görmüş geçirmiş olmayabiliriz. Yani bir şeyi bizim görmemiş olmamız onun var olmadığı anlamına gelmez değil mi? Çağan Irmak bu sahneyi, standart izleyici şok olsun, adamdan tiksinsin diye koymuş. Ben filmi izlerken o sahnede fikrim adamın vay ne marjinal, ne kopuk o ye durumu değildi. Açık konuşmak gerekirse ben adamın para karşılığı (jigolo) gittiğini düşünmüştüm. (Çift fena halde tipsizdi.) Sonra adam fahişeye de gidince bir nevi "zenginden alıp, fakire mi veriyor acaba" fikri oluştu. Sonradan öğrendik lokantası filan varmış, parası pulu bolmuş. İstanbul garip mekan, insanın aklına herşey geliyor tabi...<br /><br />Konumuza dönersek, bu sahnenin en önemli amacı standart izleyiciyi şok etmek, yahu nereye geldik biz diye bir sarsmak ve adama zaten "amanın yoz bu" yaftasını yapıştırmak. İzleyici yorumlarında da bu görülmüş. Öte yandan film tanıtımında "30lu yaşlarda çapkın genç" denilen Alper'in çapkınlığına da delil sunulmuş. Tek farkla ki, adam çapkın değil. Daha bardan kimseyi kaldıramıyor. Ya chatten, ya parayla. Böyle çapkın olunmaz. Her neyse. Çiğdem Anad belli ki karakterden haz etmemiş, çok inandırıcı bulmamış ve rahatsız olmuş. "Hasta/arıza bir adam" Alper.<br /><br />Pınar Kür'e gelince, onun yorumları da çok uzak değil. Klasik evlenmekten kaçmak isteyen bencil bir adam ona göre Alper. Hatta modern zamanlar filan deyince "yok canım eskiden de vardı bu tip ama evlenmesi gerekiyordu, evlenip devam ediyordu. şimdi kaçması daha kolay" dedi. Ona göre fazla orjinal bir şey yoktu filmde, standart bencil adam, aşktan kaçar vs.<br /><br />Müjde Ar bence filme daha dahil olmuş gibiydi, adamın yalnızlığı, insanın yalnızlığı onu çarpmış. Çıkışta ağlamış ama diğer ağlayanlar gibi değerlendirmedim ben Müjde Ar'ı. Sanki gösterilenlerin ötesinde bir şeye nüfuz etmiş gibiydi ama çok anlatamadı. Oyunculuğunu beğenmiş, Cemal Hünal'ın. Çok samimi buldum Müjde Ar hallerini. Söyledikleri için ya da ağladığı için değil. Bir bakışı vardı sanki hayatının bir yerinden yakalamış gibi, film karakterlerindeki bir boşluğa değmiş gibi her şeye rağmen. Tabi bütün bunlar benim kurmacam ama, Müjde Ar farklı bir kadın. Issız kadın çekilecek olsa oynayabilir.<br /><br />Issız Adam'a taktım ben de. Verilen tepkiler, izleyenler topluma ilişkin çok ilginç ipuçları veriyor. Dün akşam tekrar İstanbul, metropolün yalnızlaştırdığı hayat filan lafları döndü. Bunu şüpheyle karşılıyorum. Filmde Alper, İstanbul'a gelmiş, burada tutunurken çok yalnızlaşmış filan değil ki. Annesi de söylüyor. "Bu çocuk hep bir tuhaftı." Aslında diyoruz ki, bütün insanlar aslında cümbür cemaat yaşamayı, evlenip çoluk çocuğa karışmayı isterler. Aslında bütün insanlar konulu komşulu yaşamayı, büyük şehirin soğukluğuna tercih ederler ama işte, gitmişlerdir bir kere kısmetsizler. Bir insanın özgür iradesiyle bunu tercih edebileceğine inanamıyoruz. Bozmuşsa İstanbul bozmuştur. Adam önceden çok sağlıklıydı, geldi İstanbul'a cıs oldu. Bütün şeytanlar dışarda zaten. Son taşra kırıntısı Ada da kurtaramadı oğlanı ah ah. Bazıları doğuştan yalnız olabilir. Bu "bütün insanlar", "bütün kadınlar", "bütün erkekler" söylemleri aslında faşizan muhafazakar bir söylemler bütünüdür. Gücünü "bütün" kelimesinden alır. Standart insan kendisi dışındaki insanların da gerçeklikleri olabileceğini anlayamıyor malesef.<br /><br />Cemal Hünal, aslında incelikler yüzünden bıraktı Alper Ada'yı dedi. Bir nevi "Aysel git başımdan" sendromu. (hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim.) Belki öyledir. Çünkü Aysel ay pardon Ada, şu resme uymaktadır:<br /><br /><div style="text-align: right;">benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün<br />dağıtır gecelerim sarışınlığını<br />uykularımı uyusan nasıl korkarsın,<br />hiçbir dakikamı yaşayamazsın.<br />aysel git başımdan ben sana göre değilim.<br />benim icin kirletme aydınlığını,<br />hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div>Tabi benim fikirlerim değil bunlar. Ne üşüyecek canım kız. Gerçi üşüyebilir Ada. Adam kalktı gitti, kızın ruhu duymadı. İnsan beraber çıkmaz mı?<br /><br />Sonuç itibariyle standart izleyiciye hitap eden, Çiğdem Anad'ın dediği gibi "aşkı bulmuşken kaçırmayın aman sevin evlenin yoksa böyle ıssız kalırsınız haaa" ile, "bu filmde bir şey var ama, bir şeyler eksik..." hislerine tercüman olmanın arasında kalmış bir film. Keşke adamın psikolojisinin biraz daha derinine girilebilseymiş. Adama "yoz", "bencil" vs demek filmi kaçırmak demek, çünkü gerisinde bize dair bir şey var. Issızın türküsü var belki, ki aslında bu bir çağrı. Belki insanları İstanbul'a, Newyork'a çeken şey bu. Kimi geride ne varsa onu klonlayacağı bir hayata geçiyor, kimi yeniliğe (dilerseniz modernliğe) adım atıyor. Dışında değil içinde olduğu için. Hep sende varolduğu için. Görülmediğin, duyulmadığın, anlaşılamadığın için. Kalabalıklar boğduğu için, çoluk, çocuk aile, kayınbirader ortamları ruhunu daralttığı için, idare edemediğin için.<br /><br />Tek hayat, tek doğru yok.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7744157899254299264?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-79317652293839586852008-12-11T03:45:00.004+02:002008-12-11T04:19:35.673+02:00Filmin iyi bir yanı varsa o da bazı konuları açıp düşündürmüş olması diyebiliriz.<br /><br />Daha önceki yorumlarıma tekrar bakınca asıl meseleyi sezmiş ama biraz es geçmiş olduğumu gördüm. Ekşi sözlükte yazan yorumları okuyunca aydınlandım. Özellikle "author" nickli kardeşimizin yorumlarını çok iyi bulduğumu söyleyebilirim. O söyleyene kadar bu kadında bir yamuk var hissimi, "gölgeye duyarsızlık", "karanlık yanına saygı duymamak, şeytanı sahiplenmemek" noktasında ifade etmeye çalışmış idim. Ancak okuyunca, mevzunun çok daha açık ve seçik gözüktüğü görülmektedir.<br /><br />Author demiş ki, bu film kadın düşmanıdır.<br /><br /><a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=14502770">"kadın düşmanıdır çünkü yine ve yeniden erkeği kötü, mikroplu, hayvani ve duygusuz bir öküz olarak resmederken, kadını güzel duyguların, sevginin, aşkın, tüm güzelliklerin, mutlulukların, insanlığın üzerinde odaklandığı bir nesne haline dönüştürmüştür. bildiğiniz gibi bu tema, gizli kadın düşmanlığının en önemli delilidir."</a><br /><br />Malesef film tam da bunu sağlıyor. "İyi bir kadının aşkıyla yola gelecek başarılı ama sorunlu erkek" teması. Ay muhteşem Ada, amanın iğrenç sevgiye aç zavallı Alper. Filmin sonunda Alper, Ada'yla karşılaşınca onu pek bir mutlu mesut görsek daha ilginç bir film olabilirdi. "Ay bu kadınla evlenmekten kurtuldum, ne işim vardı yarabbim verilmiş sadakam varmış" modunda olabilirdi Alper. Ama o zaman Türk izleyicisine hitap etmemiş olurdu. Bizim beklentilerimize uymazdı. Beklentimiz "yaaa evlenmedin güllll gibi kızla, kaldın mı yalnız başına, oh olsun" noktasıdır.<br /><br />Yani Ada denen kızımız, neden birinci ayın sonunda evlilik esprilerine başlar, neden bir kere bile "annenle derdin nedir kuzum" sorusunu sormaz adama. Neden derhal daha konuyu bilmeden etmeden çotank diye anneyle işbirliği yapılır? Çünküm bu toplumda kadının başat görevi <span style="font-weight: bold;">"sürdürmektir"</span>. İlişkileri düzenlemek, idare etmek, kültürü taşımak, uyumsuz varlıkları aile yapısının içine monte ederek uyum göstermelerini sağlamaktır. Bakın çevrenize, evlenmeden normal insanlarken, evlenir evlenmez kocalarını analarını aramaya ikna etmeye çalışan kadınlar göreceksiniz. Sanki bir gen aktive oluyor, derhal derhal derhal aceleyle topluma entegre olalım, anangille, bacıngille görüşelim, düğünlere gidelim diye direktifler vermeye başlıyor. Ada hiç bir soru sormaz adama. Çünkü her boku zaten bilmektedir. Bütün doğrular kızın eline yazılı verilmiştir.<br /><br />Ada karanlığıyla barışık değildir, olamaz da. Çünkü memleketimizde hoş görülmez kadınların karanlığı. Hem erkekler, hem kadınlar bundan kaçarlar. Kadın pek kibar, küfretmeyen, bacakları bitişik oturan hanfendi triplerinde, hırs duymayan, kıskanmayan, kötü niyetleri olmayan, saf, erkekleri kullanmayan, o kötü, o pis ihtiyaçları hiç duymayan, seks demeyip cinsellik diyen, koca demeyip eşim diyen, bir arınmış, bir tertemiz, bir sütten çıkmış akkk kaşık, her daim dürüst, meleksi, kutsal bir varlıktır. Hele analıkla kutsanmışsa, o konu kapanmıştır bile. Annedir, bitmiştir. Sanki bir kadın anne olduğu anda, bir mucize geçiriyor, hırstan, dünyevi tutkudan ve arzulardan arınıyor. Zavallı erkekler aşık olup arzuladıkları kadının bir anda bu tuhaf varlığa dönüşmesi konusunda ne hissediyorlar? "Önce anneyim" söylemi "kocamı sallamıyorum" olmasın? Erkek biraz daha özgür, ondan püri pak olması beklenmiyor o kadar. En azından annesinin dışında bekleyen yok diyebiliriz. Erkekler "nasılsa bir gün yola gelecek, o güne kadar takılsın" hayatını yaşamaktalar. Erkekler dünyayı kadınlardan çok daha iyi biliyor, hem yönettikleri için, hem düzenledikleri için.<br /><br />Ada-Alper ilişkisinde, Alper Ada'yı tanımak adına adımlar atmıştır. Onun tarzına yaklaşmış, onun halini denemiştir. Ada, çok bilmiş Ada, Alper'e adım atmamış, tepeden bakmış, yargılamış ve anlamamıştır. Ada ve anne ikilisini haklı bulmak için bu filme gerek yoktur. Muhafazakar kültür zaten bunu söylüyor. Annene saygı duy, onu sev. Onunla düğüne git, ona ayak uydur noktası. Adamın geçtiği aşamalar ne olacak? Yaşadığı hayat Tarsus'taki hayat değil. Buna biraz açık olup anlamaya çalışmak gerekmez mi?<br /><br />Alper diyor ki "Anne çok zor". Kadın da "nesi zor oğlum" diyor.<br />Şunu demiyor. "Anlamadım. Zor olan nedir? Neden bahsediyorsun? Konu ne?" Sormuyor anne, neden sorsun ki. Zaten biliyor. Bildiğini sanıyor. Ben şahsen neden bahsettiklerini anlamadım. Alper "hayat zor, korkuyorum" noktasında bir adam değil ki?<br /><br />Demek istediğim, Alper'in annesi olsun, Ada olsun, öyle bilmişler ki, soru sormaya filan ihtiyaç duymuyorlar. Seziyorlar bir şeyleri, hoppadanak örtüyorlar. Değişime, dönüşüme açık değiller, yargılayıcılar. Ada özellikle, adamı alıp "adam etme" dersi veriyor. Peki seni kim adam edecek?<br /><br />Filmin sonunda Ada evli ve çocuklu idi. Sen adamın Tarsus'taki evine gidip yastığını koklayana kadar bir telefon açıp, neden ayrıldık, derdin nedir diye soramaz mı? Soramaz. İlla gidip (anaç ya) yastığı koklayıp adamın çocukluğundan ipucu bulacak.<br /><br />İlişki aydınlıkta olmaz. Karşındaki insanın bir yanını alıp, öbürünü bırakamazsın. Karşındakini değiştirme iddasındaysan, sen de biraz değişeceksin yağma yok. Hem belki o tarafta ummadığın şeyler bulabilirsin.<br /><br />"she said, hey babe, take a walk on the wild side"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7931765229383958685?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-82187458793180014082008-12-09T03:11:00.002+02:002008-12-09T03:13:51.214+02:00Bugün sohbet ederken, bu ıssız adamı izleyip izleyip "aynı ben" diyen arkadaşlar üzerine konuştuk. Bir noktada ortaya çıktı ki, aslında bu "aynı ben"cilerin gönlündeki hayat bu, ama teori pratik farkı. Neticede filmdeki arkadaş, babasına bir iki tarla sattırmış, iş kurmuş, çalışanlarıyla güzel ilişkileri olan başarılı bir ahçı, lokanta sahibi. Tarsus'lardan gelip de tutunmak kolay mu bu şekilde?<br />Sevgili dedi ki, filmin adı "ıssız ve çulsuz adam" olsaydı haklı olabilirlerdi bu arkadaşlar. Biz de güldük.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8218745879318001408?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-77944770207071354372008-12-07T05:35:00.003+02:002008-12-07T06:41:17.106+02:00<span style="font-weight: bold;">Uyarı, filmi izlemediyseniz okumayınız!!!</span> <span style="font-weight: bold;">İçeriğinden bahsedeceğim.</span><br /><br />Dün akşam büyük bir azimle filme gittik. Aslında benim çok gidesim yoktu, "Babam ve Oğlum"a bayılmış, ağlamaktan helak olmuş bir izleyici değildim. Eğer depresifse gitmeyelim diye de mızladım biraz. En kötüsü yakınımızda yöremizde çok konuşulmuş, ellenmiş bir haldeydi. Fakat sevinerek farkettim ki her kim konuşmuşsa ben hiçç dinlememişim. Böylece bakir göz ve kulaklarla filme gittim. Beklentim düşük olduğu için de umduğumdan çok beğendim. Öncelikle, buna hayatımın filmi, kendimi buldum gibi yorumlar yapanlara çok hayret ettim. (Yani öyle bile olsa insan utanır da söylemez. İnsan durduk yerde yavanım der mi?)<br /><br />Öncelikle hikaye ile ilgili bir kaç yorumda bulunmak istiyorum<br /><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">Fazla hızlı</span>. Olayların zamanlamasında kanımca sorun var. Annenin gelmesi biraz daha geç olmalıydı. Bir ay erken. </li><li><span style="font-weight: bold;">Zamanlama</span>, bir günde vahşi seks, erken boşalmadan aşk böcekliğine geçilmez kanımca. Eğitim ve zaman ister. </li><li><span style="font-weight: bold;">Kitaplar:</span> Herşey iyi güzeldi de, Ada'nın evinde CEO olma yolları ne arıyordu Allah aşkına?<br /></li></ul>Alper karakteri ile ilgili yorumlarım:<br /><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">Alper ve kadınsı ilke:</span> Alper dişisi olmayan bir erkektir. Film boyu babasının adı lokantanın para kaynağı olarak geçer. Anne resme hakimdir, ama anneye sevgi gösterilmez. Anne gözetilir ama aşağılanır da. Aslında aşağılanan anne değil, Alper'in içindeki dişilliktir. Alper içindeki dişiyi aşağılar, dişil yönlerini hem vurgular, hem de gerçek bir dişi ile karşı karşıya geldiğinde korkar. Çünkü... Erkek değildir. Her ne kadar evden kopuşu sağlamış, bir işte başarılı olmuş da olsa, erkekliğinden şüphesi vardır. O sert hareketlerin, fahişelerin arkasında bir ispatlama çabası vardır. Ama yeterince erkek olamadığından, içindeki dişi ile barış yapamamaktadır. İçindeki dişiyi temsil eden başlıca kişi annedir. Anne ve Ada arasında işbirliği ihtimali adamı dehşete düşürür. Dişillik onu hapsedecek, suçlu hissettirecek, "yumuşatacaktır". Ayrıca annenin gelişi ile, kopmaya çalıştığı geçmişi tekrar onu hapsetmek ister gibidir. Alper geri dönemez. Ada Tarsus'a gider. Alper Tarsus'tan kaçmıştır. Oraya geri gitmeye hiç niyeti de yoktur.</li><li><span style="font-weight: bold;">Alper'in Karanlığı: </span>Alper gündüzleri yemek yapan ve akşamları eski romantik şarkıları plaktan dinleyen bir adamdır. Geceleri ise bara gider, kız kaldırmaya çalışır, fahişe çağırır, takılır. Alper'in gölgesi doludur, tatmine ihtiyacı vardır. Alper komşunun efendi oğlu değildir, buna içindeki gölge izin vermez. Işık ne kadar güçlüylse, gölge o kadar karanlıktır. Zaten ailesinden görülebilir, meleksi anne, abla, abi, çocuklar, torunlar, domestik bir hayat. Alper bunları istemez. Alper ailenin aydınlığını sırtında taşır. Karanlık olan odur, yalnız olan o. Ada gelir, onu tekrar aydınlığa çeker ama karanlığını paylaşmaz. Alper kendi karanlığını Ada'ya göstermez. Göstermesi gereken noktada kaçar. Ben kötü adamım işte bana teşekkür edeceksin triplerinin gerisinde bu vardır aslında. Şeytanını paylaşmaz Alper Ada ile. Annesi ile de paylaşmaz. (Annesi de, Ada da o şeytanı bilirler, sezerler ama iletişime geçmeye çalışmazlar. ) Bir insan bir günde, fahişe ile vahşi seksten, aşk böcekliğine geçemez. Geçtiğini sanabilir ama geçemez. Sorun Alper'in karanlığını sahiplenmeyişinde, Ada ve Anne'nin o karanlığa adım atmayışındadır biraz da. Ne demiştik, ışık ne kadar aydınlıksa... O yüzden güzelim kızın koynundan çıkıp çirkin fahişeye gider gece gece. Evcilleştirilmek istemeyen karanlıktır bunu yaptıran.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Müzik: </span>Bir adam kendi başına kaldığında o tarz kadın tüketimine sunuşmuş şarkılar dinliyorsa, arabada yalnız giderken Sezen aksu dinliyorsa, ben ondan tırsarım arkadaş! (Kadından da çok hazetmem ama olsun, gene kadındır, ortaokulda dinlemiştir sevmiştir, bir yere kadar. )<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Anneler karanlık sevmez.</span> Türk ailesi karanlıkla baş edecek şekilde tasarlanmamıştır. Her daim aydınlık piknikler, çoluk çocuk geziler, güzel resimler, başarılı ve hayırlı evlatlar, mürvetini görsemler... çevresinde dönenirken, bu resme uymayı başaramayanlar fena halde sıkılır. Bir de bir kadın/adam gelip bu resme ne kadar uyduğunu gösterirse orda çatışma çıkar. Bu tarz bir kadın/adamla beraber olan kişinin yapması gereken en son şey, adamın ailesiyle işbirliğine girmek, onlarla gönüldaş olmaktır. Adamın ikinci anneye değil bir kadına (ve muhalefete) ihtiyacı vardır. Aile sıcaklığına ihtiyacı yoktur. Ya da önce soğuğunda yaşamaya alışmalıdır ki sıcaklık sonra gelsin. Ya da hayatında "sadece sıcaklık", "sadece aydınlık" olmayacağına dair bir inanca ihtiyacı vardır.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Kimse kimseye durduk yere aşık olmaz.</span> Aşk her zaman denktir, dışardan öyle görünmese bile.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Aynı Ben!</span> Evet her insanın karanlığı vardır. İstanbul'da bohem yaşayan herkes bi derece yalnızdır filan da. Çok yavan be adam yahu? Ne bileyim İklimler'deki Nuri'ye benziyorum de canımı ye. Ama bu... Kaçasım gelir.</li></ul>Ada'ya gelince.<br /><br /><ul><li>Filmin sonundaki sevgilim filan laflarına inanmadım. Çünkü, bir insan içinizde kalırsa ona dargın, kırgın filan kalırsınız. Mesela işte sevgilim şöyleydi böyleydi diyene kadar "Vallahi o zaman anlamamışım ama çok haklıymışsın gerçekten de hayatımın erkeğini buldum. Teşekkür edeceksin demiştin, çook teşekkür ederim" dese, hem adama kapak olur, hem de ben ohh nihayet diye rahatlardım. Ama tabi bu kızın mevzuyu çözemediğini de gösterirdi. Bence adama insaniyetle sarılması, "seni düşündüm, seni çözdüm, sana acıdım, seni bitirdim, sen de madem herkes gibisin, sana sarılabilirim"den ibarettir. Alper'in durumunu anlamak zor. Bence o şimdi de Ada'yı bahane ederek hayatındaki kadınlara işkence etmektedir. O ayrı hikaye. Ancak ben Ada'nın kocasıyla gerçekten mutlu olduğunu, Alper olayını da çoktan aştığını düşündüm. Zorlanmış filan ama acının içinden geçmiş ve çıkmış. Aferim kız sana. Yani o cümleler adamın fantazisi. (O da beni unutamamış) Değil, kızın yüreği kocaman.<br /></li><li>Ada adamın bekaretini almıştır. Bunların ilk adam gibi sevişmesinden sonra, adamın gösterdiği beceriksiz genç kız tavırlar, ilk kez yaşadığı bir şeyin abartı mutluluğudur.<br /></li><li>Kız dolmaları götürürken canım öyle çok çekti ki, nazarım değdi, o da bitiremedi, tadını alamadı garip!</li></ul>Aşk biter mi?<br /><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">Bence bitmez</span>. Ama nasıl bitmez? Güzel arkadaşım, kardeşim. Ayrılık da sevdaya dahil demişler. Bir kere ayrılmakla biter mi? Bunun barışması var, kavgası var, tekrar ayrılması var, tekrar barışması var. Ohoo. İlk üç gün üzüldün ama tokayı gördün ara di mi? Hayır. Aramaz Alper, ya da arar ama Ada'da kapı duvar. Demek istediğim biteceği varmış zaten. Ortada aşk yokmuş. İlişki Ada'nın hayatında bir ön dönem en fazla. Geçiş dönemi. Alper'se o noktada kalacak. Demek istediğim, aşk bitmemiş olsa bitmezdi. Bittiğine göre, hakedilmemiş. Ya da bariz ezikler. Taraflardan bir kişinin içinde kalır aşk. İki kişinin de kalırsa, ortada bariz bir engel de yokken saçma oluyor.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Alper'in dramı</span> Türk erkeğinin (bir kısmının) dramıdır. Hayatı dual yaşamaktadır, büyük aşk, fahişeyle seks. Aydınlık ve karanlık aynı odada ve kadında, dilerseniz aynı Ada'da buluşamadan o iş olmaz. Bir taraf diğerine hükmeder hep. Kadınlar için de geçerli aynısı. Aydınlığı, kahvaltıyı herkes paylaşır. Sen gece üçte içilen sigarayı paylaşabiliyor musun? Adam koynundan çıkıp nereye gider, nerde yürür? Onu paylaş bi bak bakalım içine? Bir yanda sado mazo, bir yanda tarçınlı kek. Bu ne yaman çelişki anne? Demek istediğim çelişki değil. Adamın gerçekliği bu. Bir yanını gösterip, diğerini saklamak olur mu? </li><li><span style="font-weight: bold;">Kim kimi unuttu?</span> Aslında ikisi de unuttu, ikisi de unutmadı. Ama Alper'in Ada'nın anısına ihtiyacı var, onun da sevip, sevilebildiğinin kanıtı olarak. İdeal kadını olarak filan. Ada unutmuştur, unutmamıştır. Kocasını bilmiyoruz. Ama Alper'den ilerdedir ve sağlıklıdır kanımca.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">Kişisel Not:</span> Filme gidenler olarak True blood adlı vampirli diziyi izlemiştik gündüz, hepimiz elimizde olmadan adam kadını ne zaman ısıracak diye beklemişiz. </li><li>Bir ara <span style="font-weight: bold;">"Türk kadınının anneyle imtihanı"</span> diye bir yazı yazmalı. Annesine çok kızgın, ya da annesine çok düşkün erkeklerde "kadının anneyle tanışma anı" travmatiktir. İlişkiyi dağıtır. Çok örneği görülmüştür. Bu durumlardaki kadınların yapacağı en yanlış hareket anneyle özdeşleşme, benzerlik kurma, anneye hak verme, ya da iyi gelin pozlarına girmektir. Adam zaten anneyle problemli, ne karışıyorsun boşver.</li><li>Ey Türk Kadını! Yapabiliyorsan dişi ol, anaçlığı bırak! Sevgiline yapma bari herkesin anası var!<br /></li></ul>Filme gelince...<br /><br /><ul><li>Beklentim çok düşüktü, o nedenle beğendim.</li><li>İklimleri her zaman tercih ederim, o ayrı.</li><li>Çağan Irmak'ın insanların gölgesine bir duyarlılığı var ama sanki hep bir şey eksik. </li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7794477020707135437?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-91423893149349802012008-12-05T02:48:00.002+02:002008-12-05T03:52:32.379+02:00Nedense sevilmeyen, güvenilmeyen tiplerdir beyaz yakalılar. Maviler kuşkuyla bakar. Görece daha iyi durumdadırlar. İyi okullar bitirmiş, uslu çocuklardır. Sokaklarda çamurla oynamamış, oturup derslerine çalışmışlardır. Sınavlar bitirmiş, masterlar yapmışlardır. İdealleri tübitaklarca, argelerce sınanmış, "yorgun demokrat"lardır bazıları. Çok bilmişleri, az bilmişleri, dünya tersine gelse sırtı yere gelmeyecekleri, az maaşlıları, çok maaşlıları vardır. Her beyaz yakalı executive bilmemne değildir. Bilişim sektöründe maaşlar asgari 5 milyardan başlamaz. Mavi yakalılardan çok daha düşük maaşa çalışan beyaz yakalılar çoktur. Hele devlette! Devlet memuru mühendis, işçiden daha az alabilir, alır. Buna şaşırılmaz. Hadi o devlet diyelim. Özelde de durum farklı değildir.<br /><br />Çünkü kapitalist dünyada "You dont get what you deserve, you get what you negotiate! / Hak ettiğini değil, pazarlık ettiğini alırsın"<br /><br />Mavi yakalılar para karşılığı beden gücü satarlar, beyaz yakalılar fikirlerini, beyinlerini satarlar. Mavi yakalının eğer sendikası varsa, çalışma saatleri bellidir. Bayramda çalışırsa fazla mesai alabilir, giyim yardımı alabilir. Beyaz yakalı çalışan bayram mayram demeden çalışır durur. Gece de çalışır, gündüz de. Seçemez. Kurban bayramında kurban kesecektim ben diyip izin alamaz. Fazla mesaisi ödenmez, yüzüne bakılmaz. Her yıl üniversiteden çıkan binlerce beyaz yakalı heveslisi vardır kapının önünde. Bazı işyerlerinde sirkülasyon 8 aydır! İşe giren adam 1 yıl olsun çalışamaz bile. Yenisi kapıda, eskisi baybay.<br /><br />Üstelik imajı da kötüdür beyaz yakalının. Sanki plazada çalışmayı kendi tercih etmiştir. Sanki ülkesi, gel seni şu alanda değerlendirelim demiştir de bizim ki "ee yok ben plazada çalışacağım" demiştir. İmaj budur. Sendika kültürü hiç oluşmamıştır. Bazı mesleklerde elektrik müh, makina müh gibi meslek odaları vardır. Bilgisayarcılar ve endüstri mühlerin o da yoktur. Sanki, işçiler TTKya girmek için beden güçlerini sergilerken vah vahdır da, bizim beyaz yakalılar işe girerken beyin gücünü göstermek adına, test üstüne test, mülakat üstüne mülakat yaparken, en iyi, en kötü yönlerini bininci defa bir insan kaynakları uzmanına anlatırken daha az mazlumdur.<br /><br />Beyaz yakalıların kötü yanları vardır. Çalışmak zorundadırlar, hayat standardını korumak zorundadırlar. Çalışılan yerlerde giyim kuralları vardır. Çok bilinen bir kuruluşumuzda "örgü hırka giymek" yasaktır mesela. Takım elbise, hergün traş, kadınlarda frapan olmayan etek ceket, vesaire. Beyaz yakalıların en kötü yanı rekabetçi olmalarıdır bence. Çünkü beyin gücü, düşünce gücü, yetenek bireysel özelliklerdir. İnsan çalışanla çalışmayan aynı olsun istemez. İstemeyince birleşemez. Her insan kendi yeteneği derecesinde üretir. Bir işçi bir odayı bir günde boyarsa, iki işçi bir odayı yarım günde boyayabilir. Bir yazılımcı bir işi bir ayda yapıyorsa, iki yazılımcı o işi 0.5 ayda yapabilir diyemeyiz. Yetenek farkı vardır. Biri üç ayda yapar, biri üç günde. Bu nedenle birlik oluşturmak zordur. Üç kişiyi yanyana getirmek zordur. Akıllı, çalışkan çocuklardır bunlar, yıllarca sınavlarda yarıştıktan sonra kardeşlik türküsüne geçmek zordur. Değerlendirilmeye alışmışlardır, mücadeleye değil. "Söke söke almak" kavramı beyinlerinde nereye düşer?<br /><br />İşten atılınca utanır beyaz yakalı. Varlığı sorgulanmış gibi olur. Neye uğradığını anlayamaz bir süre. Ne gerekçeler elle tutulur, ne nedenler mantıklıdır her zaman. Utanır dışarı çıkamaz. Tekrar CV hazırla, tekrar yolla, tekrar anlat derdini, sevdiğin, sevmediğin yönlerini. Giderek maaş beklentisini düşürür, düşürür.<br /><br />Nedense dışardan da çok cazip gözükür beyaz yakalı. Örneğin devlette çalışan kendi halinde bir insan işten 5te çıkıp evine gittiğinde ayaklarını uzatır. Bizim beyaz yakalı, onca sene okumaktan helak olmuş arkadaşımız her gün evine 10dan önce gidemez, cumartesi çalışır, pazar günü yöneticisinden telefon alarak toplantıya gider. Yine de kimseye yaranamaz. Aldığı maaşın kendine hayrı yoktur. Bilgisinin eskimesi kapıya konmasına sebeptir, her daim kendini geliştirmek zorundadır. Eğitim cdleri, bilmemne kursları, sertifika üstüne sertifika. Tatili telefonlarla bölünür. Şöyle bir pijamasını giyip yayamaz.<br /><br />Bozuntuya veremez, şikayet edemez. "O kadar para alıyorsun"lar, "üstüne başına bak"lar. Demek istediğim şaşkın tavuktur beyaz yakalı. Çalışıp durmaktan kafasını kaldırmaz. Ancak bir büyük olay olduğunda, krizde, işten atıldığında, matrixten bir vesileyle çıktığında akıl sağlığını geçici bir süre kazanır ve başına gelenlere bir bakar. <div><br /></div><div>Hayatına. </div><div><br /></div><div>Havuç peşinde koşturmanın yorgunluğu ve kıçındaki sopanın acısıyla.</div><div><br /></div><div>Gün ışığı görmez, camı açılmayan hastalıklı binalarda, sabah servislerinde geçirdiği günlere. <br /></div><div><br />Bakalım neler göreceğiz plaza eylemleriyle. IBM çalışanlarının durumu ne olacak? Oradaki kelebek çırpınışı başka tusunamilere sebep olacak mı?</div><div><br /></div><div>Umarım olur. Hastalıklı binalardan çıkıp biraz güneş yüzü görmenin vakti geldi de geçiyor. Hayat geçiyor. Dayanışma için umut var...<br /><br /></div><div>Mağaralarımızdan çıkalım, halkaya karışalım. <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-9142389314934980201?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-42877438822963307772008-12-05T02:38:00.003+02:002008-12-05T02:46:28.549+02:00<div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;" class="posts" id="gi499994">ah ne kahraman ne cesur, ne güzel çocuklardık </span><br /><span style="font-style: italic;" class="posts" id="gi499994">her yeni günü ümitle nasıl kucaklardık </span><br /><span style="font-style: italic;" class="posts" id="gi499994">ah kaldırımlar biliyor, bi devir muhteşemdik </span><br /><span style="font-style: italic;" class="posts" id="gi499994">güz güneşinden hüzünlü, ilk yazdan şendik<br />sezen aksu </span><br /><br /><div style="text-align: left;">Ah nerden başlasam. "Geliyor, geliyor, madenciler geliyor" idi orjinal sloganımız. O zaman Çankaya'da Turgut Özal vardı ve "Çankaya'nın şişmanı, işçi düşmanı gibi" pek kibar olmayan ama etkili sloganları vardı madencilerin. Sendikaları vardı. Yalnız değillerdi. Aklıma nedense Plaza eylemlerini okuyunca o haller geldi. Beyaz yakalılarda benzer bir kenetlenme görebilecek miyiz? Bilmiyorum. Ama umut var.<br /><br />Plaza Eylemleri ile ilgili Türk Bilişim Sendikasından gelen mesajı paylaşmak istiyorum.<br /><br />"Merhaba arkadaşlar,<br /><br />İlk Plaza eylemimiz beklediğimizin üzerinde basın ve yayın ilgisi ile gerçekleşti.<br /><br />TMMOB İKK imzalı 'Güvenli bir gelecek için sendika mücadelesinin yanındayız' pankartıyla, Tez-Koop iş imzalı 'IBM'de sendikaya saygı<br />istiyoruz' pankartıyla yer aldı. Ayrıca Birleşik Metal İş sendikası örgütlenme dairesi başkanı Özkan Atar'da aramızdaydı. Bilişim sektörü çalışanları, Moda Eylem grubu ve Bank-Sen eylemi destekleyenlerden bazıları.<br /><br /><a href="http://www.milliyet.com.tr/Yazar.aspx?aType=YazarDetay&amp;ArticleID=1023871&amp;AuthorID=60&amp;Date=03.12.2008&amp;b=Erken%20orgutlenme%20hayat%20kurtarir&amp;a=Ece%20Temelkuran" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow">Ece Temelkuran’dan muhteşem yazı, muhteşem mesaj - Milliyet, 3 Aralık 2008: <span></span></a><br /><br />İkinci eylemimiz bayramdan sonraki Çarşamba, 17 Aralık 2008 tarihinde gerçekleşecek ve detaylarını bayramdan sonra<br />hatırlatmak üzere yeniden paylaşacağız.<br /><br />İkinci eylemimizin konusu:<br /><br />AKBANK DA ÇALIŞAN KIYIMINA HAYIR !<br />IBM' DE SENDİKA HAKKINA SAYGI !<br /><br />Sizleri tamen yasal zeminde yaptığımız, kendimiz için, arkadaşlarımız için, çocuklarımız için bu saygın eylemlerimizin izleyicisi olmaktan katılımcısı olmaya çağırıyor, kitlelere duyurulması için ilginizi rica ediyoruz.<br /><br /><br />IBM ve Bilişim'de Örgütlenme sürecini yakından tanımak ve desteklemek için:<br /><br />800 üzerinde gönderilen destek mesajlarınızın devamını bekliyoruz: <a href="http://www.union-network.org/Uniindep.nsf/ProtestIBMTurkey?OpenForm" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.union-network.o</span><wbr><span class="word_break"></span><span>rg/Uniindep.nsf/ProtestIBM</span><wbr><span class="word_break"></span>Turkey?OpenForm</a><br /><br />Bilişim emekçilerini tanımak için "Biz TV" 'de yayınlanmış program: <a href="http://www.emo.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=64492&amp;tipi=43&amp;sube=6" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.emo.org.tr/gene</span><wbr><span class="word_break"></span><span>l/bizden_detay.php?kod=644</span><wbr><span class="word_break"></span>92&amp;tipi=43&amp;sube=6</a><br /><br /><span>...ve artık Tez Koop İş sendikası içerisinde “Bilişim Örgütlenme Büromuz” var: orgutlenme@bilisimsendikas</span><div class="text"><wbr><span class="word_break"></span>i.org<br /><br />IBM dosyası turk.internet.com 'den: <a href="http://turk.internet.com/dosya/0809_1/yazilar/" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://turk.internet.com/d</span><wbr><span class="word_break"></span>osya/0809_1/yazilar/</a><br /><br />İlk Plaza Eyleminden haberler:<br />Cumhuriyet Gazetesi: <a href="http://www.bilisimsendikasi.org/docs/cumhuriyet-041208.htm" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.bilisimsendikas</span><wbr><span class="word_break"></span><span>i.org/docs/cumhuriyet-0412</span><wbr><span class="word_break"></span>08.htm</a><br />Birgün Gazetesi: <a href="http://www.birgun.net/worker_index.php?news_code=1228344730&amp;year=2008&amp;month=12&amp;day=04" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.birgun.net/work</span><wbr><span class="word_break"></span><span>er_index.php?news_code=122</span><wbr><span class="word_break"></span><span>8344730&amp;year=2008&amp;month=12</span><wbr><span class="word_break"></span>&amp;day=04</a><br />Alınteri:<a href="http://www.alinteri.org/?p=9041" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.alinteri.org/?p</span><wbr><span class="word_break"></span>=9041</a><br />Emek Dünyası: <a href="http://www.emekdunyasi.net/tr/article.asp?ID=4352" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.emekdunyasi.net</span><wbr><span class="word_break"></span>/tr/article.asp?ID=4352</a><br /><br /><br />Saygılarımızla,<br />Tez Koop iş sendikası<br />Bilişim Örgütlenme Bürosu"</div><br />Ece Temelkuran'ın yazısından alıntı:<br /><br />"Ey beyaz yakalı arkadaş! İyisi mi sen örgütlenmek için fazla havalı olduğunu sanma. Daha bildiğin şekil söyleyeyim:<br />“Are you too cool to be a union member?”<br />Gel sen bu sendikaya üye ol. Çünkü pısırık kolej çocukları gibi sinip kalmakla bu işin yürümediğini, elinden manyetik kartın alınmak suretiyle oyun dışına atılıverdiğini gördün 2001’de. Kimi işten çıkaracaklar diye tırnak yiyip bölüm şefine yaranmaya çalışacağına delikanlı gibi sendikana üye ol, işten çıkarıldığında yanında bunun hesabını soracak insanlar olsun. İşin ucunda tıpış tıpış evine gidip o havalı cep telefonun çalmadan, internet sitelerine CV gönderirken depresyona girmek var.<br />Bak beyaz yakalı arkadaşım, alnının akıyla iki kez işten atılmış biri olarak söyleyeyim:<br />Bu işten atılma meselesinin en kötü yanı, selam vermeyeceğin adamlara muhtaç olmaktır. Kendini parasızlıkla, işsizlikle terbiye ettirme. Git, adam gibi eylemine katıl, sendikana üye ol. Benden sana tavsiye, ihtiyacın olmaz zannetme. Bu kriz hepimizi yakar, senin ‘departmanın’ kurtulur, ‘executive bilmem ne’ olman sana ayrıcalık sağlar sanma. İşveren değilsen bu işin içindesin! Hepimiz içindeyiz. Yakanın rengi seni kurtarmaz, emekçi olduğunu unutma."<br /><br /><span class="posts" id="gi499994"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4287743882296330777?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-51946246337283108192008-12-04T04:49:00.003+02:002008-12-04T04:52:49.145+02:00NTV de Ve İnsan'da konuşuyor Devrim Otomobilinin mühendisleri.<br /><br />Teşekkür eden yoktu diyorlar. <br />Yoktur.<br /><br />Ben teşekkür etmek istiyorum o mühendislere.<br />"Talihsizlikler tarihindeki hüzün sayfası"<br />Üzülerek bu durumun değişmediğini söylemek istiyorum.<br /><br />Yöneticiler ve üsttekiler kendilerine yamayamadıkları hiç bir başarıya teşekkür etmezler.<br /><br />Biz edebiliriz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5194624633728310819?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-6856618366527691982008-12-04T04:00:00.004+02:002008-12-04T04:18:47.655+02:00Bugünlerde TV izliyorum ister istemez. Bazı reklamlara evcek sinir olduk. Başka olanlar da vardır diye yazmak istiyorum.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Euroko Sigorta:</span><br /><br />O kadar saçma ki nereden başlamalı? Cesur yüreko diye bağırmasalar cesur yürek bağlantısını anlamayacağız. Ama neden cesur yürek? Ne ilgimiz var? Kim sinemadan çıkıyor endişe ile? Yüzler maviye boyalı, hangi takım? Tabi sigorta satmak çok zordur diye tahmin ediyorum. İnsan sigortayı ihtiyacı olmasın diye satın alıyor neticede. Bilmiyorum bu reklam nedeniyle bu şekilde sigorta yaptıran olur mu? Beni fena halde itti.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Türk Kalp Vakfı:</span><br /><br />Kalp önemli, hatta ben bile olabilirim ölen kişi. Anladım. Ama kardeşim ben her gün kırmızı giyemem ki. Giydim diyelim kimse, aa kalbi önemsemiş demez. Rengine yakışıyor ondan giymiş derler. Zaten kırmızı giymek neden ve nasıl bir bilinç oluşturuyor anlamış değilim. Yani sanki kampanyaya bir çare bulunamamış da belki birileri giyer kırmızı diye düşünülmüş. Bana çok saçma geldi. Bari şöyle bir şey olsa, mesela her pazartesi kırmızı giyelim! (Çok ciddiyim her gün kırmızı giyilmez ki!) Halbuki bazı özel tarihlerde haydi yarın kırmızı dense, bir etki olabilir. Düşünün işe gidiyorsunuz yarısı kırmızı giymiş. Belki böyle dikkat çekilebilir. Gerçi gene zorlama ama... Bilemiyorum, düşünülse daha iyi bir kampanya bulunabilir belki.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Derya Baykal'lı süt reklamı:</span><br /><br />Sütçüden süt alan kadını fena halde hırpalayan bir Derya Baykal! Hem de UHT gibi son derece şaibeli bir üretim şekli adına. Günlük süt tüketin dese bi dereceye kadar tamam diyeceğim ama bu UHTnin ne derece sağlıklı olduğu son derece tartışma konusu. Ayrıyetten hepimiz küçükken sütçü sütü içtik, taş gibiyiz maşallah.<br /><br />Şuradaki yazıya bakabilirsiniz: <a href="http://beslenmebulteni.com/besin/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=57&amp;Itemid=73">Pastörize Süt mü, Çiğ Süt mü?</a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">UHT nedir? (Ultra-high-temperature processing)</span><br />Sütü alıp 135 derecenin üzerine kadar aniden ısıtıyorsun, 1-2 saniye tutuyorsun. Sütteki zararlı maddeler yok olmuş oluyor. 1960da bulunmuş bir yöntem. (Kaynak: Wikipedia) Bu şekilde üretilmiş sütün buzdolabında saklanması gerekmiyor. Raf ömrü de 6-8 ay. Raf ömrü endüstri açısından herşey demek, günlük tüketilmeyen sütlerin bir işe yaramadığı düşünülürse. Kısacası üreticilerin favori sütü diyebiliriz.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Pastörizasyon</span><br />Süt 71.7 derecede 15-20 saniye kadar tutuluyor. Bu şekilde içindeki bakterilerin %99.99unun ölmesi sağlanıyor. Raf ömrü 2-3 hafta kadar.<br /><br />Süt konusu karışık...<br /><br />Şimdilik bu kadar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-685661836652769198?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-41878329059237787082008-12-01T23:23:00.005+02:002008-12-01T23:57:11.403+02:00Sevgili <a href="http://www.yazi-yorum.net/">Galeni </a>sobelemiş bizi, hemen takıntı konusuna girelim. İnsan takıntılarına alışıyor mu, onları takıntı olarak görmez mi oluyor bilmiyorum. Uzun uzun düşünmem gerekti. Başlayalım.<br /><br />El yıkamak...<br /><br />Ellerimi çok sık yıkarım. Tırnaklarımın içini, bazen sıcak sularla. Eğer tatmin olmazsam kolonyalarla. Antibakteriyel sabunlarla. Bunda tırnak yememin büyük etkisi var tabi ama ellerimde sürekli bir pislik hissine sahibim. Ellerimi kazıyana kadar yıkamıyorum tabi, belki normalden fazla bile sayılmaz. Yine de benim için arada bir endişe kaynağı olan nokta.<br /><br />Bıçaklar...<br /><br />Salata yaparken, eğer bıçak sebzeye yıkanmadan önce değdiyse onu kullanamıyorum. Bıçak olmadık bir yere değmiş olabilir diye ha babam bıçağı da yıkayıp duruyorum.<br /><br />Sosyal Hayat...<br /><br />İnsanların bana çarpmasından, değmesinden ve dokunmasından çok rahatsız oluyorum. Hatta dokunmasalar bile belirli bir mesafeden fazla yakınlaştıklarında sinirleniyorum. (Malesef bu toplumda kişisel sınırlar belirsiz.) Para çekeceksiniz bankamatikten, illa arkadaki gelip kıçınıza kadar girecek. Azıcık çekil yahu, bana bir metrekare bir alan bırakkkk.<br /><br />Önsözler ve eleştiriler...<br /><br />Önsözleri ve eleştirileri kitaptan sonra okumak, zihnimi ve özgür düşüncemi etkilemesine izin vermemek.<br /><br />Popüler Kültür...<br /><br />Herkesin çok konuşacağı kitapları ve filmleri, ya herkesten önce okumak/izlemek, ya da herkesten sonra okumak/izlemek.<br /><br />Bilgisayarım...<br /><br />Bir başkasının makinama program kurmasına kıl olurum, kavga çıkarırım. Formatlamayı sevmem, sürekli baştan kurmayı sevmem, o nedenle olabildiğince temiz kalması için "sürekli program kurup, kaldırma" döngüsüne girmem. (Bunu format seven arkadaşların PClerinde yaparım :)<br /><br />Kendime Ait Alanlar...<br /><br />Alanım benim için çok özel ve önemlidir. Kişisel sınırlarımın ihlal edilmesi, yatak odama girilmesi, kolyelerime dokunulması, çekmecelerimin açılması, fazla özel sorular sorulması ya da yorumlar yapılması beni sinirlendirir. İzin vermediklerime hırlarım.<br /><br />Yastık Yüzü...<br /><br />Yastığımın ve kılıfının temiz ve soğuk olmasını isterim. Sık sık yastığımı da yıkarım.<br /><br />Dışarı Kıyafetleri...<br /><br />Eve gelir gelmez ev kıyafetlerimi giyerim. Dışarı kıyafetlerim bile streslenmiş gibi gelir. Ama ertesi gün onları tekrar giyebilirim, dışarı çıkarken.<br /><br />Anahtar...<br /><br />Geceleri kapıyı kitlemiş miyim diye kontrol ederim. Ama tekrar tekrar etmem. Bir kere kontrol etmem yeter.<br /><br />Gece sesleri...<br /><br />Evde bir ses duyarsam mutlaka gider bakarım. Bakmadan duramam. Karanlıkta gölgeler görürsem tam olarak neyin gölgesi olduğunu çözene kadar dikkatlice bakarım.<br /><br />Çamaşırlar...<br /><br />Yıkadıktan sonra yeterince temizler mi diye endişelenmek. Kururlarken kirleneceklerinden endişelenmek. Genelde bu konuda bir şey yapmıyorum. (Çok içime sinmezse bir kere daha yıkıyorum)<br /><br />Hiç takıntım yok derken, bir sürü şey çıktı sanırım. Aslında bunlar hayatımı çok etkilemiyor, eskiden daha endişeliydim.<br /><br />Takıntılar konusunda ben de gayyor'u ve Handan'ı sobelemek istiyorum.<br /><br />Selamlar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4187832905923778708?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-86743769507412705432008-11-28T02:09:00.003+02:002008-11-28T02:53:39.114+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SS9BCe0JjUI/AAAAAAAAAIc/Vqoa3QBicSE/s1600-h/kolaj.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SS9BCe0JjUI/AAAAAAAAAIc/Vqoa3QBicSE/s400/kolaj.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273505199561477442" border="0" /></a><br /><br />Aysema Hanım beni mimlememiş. Olsun, ben üzerime alınıp yanıtlayacağım. Çünkü bugün çok mutluyum. Yapmayı uzun zamandır düşündüğüm bir işe noktayı başarıyla koydum bugün. Artık yeni denizlere yelken açabileceğim kariyerimle ilgili. Şu kriz ortamında insan kendine yatırım yapmalı canlar. Yeni dil öğrenmeli, kitaplar okumalı, beceriler edinmeli. Sertifikalar almalı, efendim mümkünse bir master yapmalı. Yani demiri ışıldar tutmak lazım, bıçağı bilemek lazım. Kriz zamanları bu tarz normalde koşuşturmaktan vakit bulamadığımız işler için birebir.<br /><br />Beni ne mutlu eder?<br /><br />Eskiden olsa başka bir sürü yanıt verebilirdim ama... Tek bir yanıt var. Eğer hayatımın merkezinde aşk var ise, beni kalan herşey mutlu ediyor. İçimdeki çekirdek mutlu ve doygunsa insanlığın kalanıyla aramda bir bağ kurabiliyorum. Yoldaki çiçekçi kadına gülümseyebiliyorum. Anlatılan bir fıkraya dolu dolu kahkahalar atıyorum. Aşkın beni en mutsuz ettiği günde bile sadece bunu yaşıyor olduğum için mutlu olduğumu hissedebiliyorum.<br /><br />Eğer temelde bir huzursuzluk varsa, arayış bitmemişse, o zaman da genel geçer mutluluklar oluyor illaki ama temelsiz. Asılsız. Gelip geçici, bir gülümsüyorsun, bir sonraki an yok.<br /><br />Demek istediğim özü çelişkisiz olacak insanın. Steril hayatlar gibi değil, okunmuş üflenmiş hayatlar gibi değil. Kanla, canla çıkılan yol gibi. Öyle sevgi emektirler filan değil. Arkadaşlığa dönüşür değil. Bir mucizeye her gün tanık olur gibi, kutsanmak, nurdan nehirlerde yıkanmak gibi. Bunu kapıdan içeri soktuğunuz anda içeri bahar giriyor.<br /><br />İnandığımız bir işi başardığımda, taktir edildiğimde, sevdiklerimle olduğumda, tamamen anlaşıldığımı ve anladığımı hissettiğim konuşmalar yaptığımda, çok güzel tadı damağımdan gitmeyecek bir yazıyı, bir romanı okuduğumda, yeni bir yazar keşfettiğimde, ailemdeki insanların daha önce hiç bilmediğim gizemli bir yanını daha öğrendiğimde, eski fotoğraflara bakıp o zamanlarla ilgili öyküler uydurup dalıp gittiğimde, yeni yerleri yeni gözlerimle gördüğümde, sokaktaki bir insan bir mucize eseri bana gülümsediğinde, çingene kadın bana indirimli ve en güzel çiçeklerinden verdiğinde, sevgilim bana bi kerecik baktığında, sabah uyandığında, akşam uyuduğunda, kapıdan girdiğinde, annem en ummadığım konuda bir yorum yapmak için aradığında, babam gelip benimle duygularını paylaştığında, teyzelerimle güldüğümde, ananemin anılarını başkalarına anlatırken, onun mimiklerini tekrar yaşatırken anlattığımda, arkadaşımın kızı beni görünce komik suratlar yapıp güldüğünde, sevdiğim arkadaşlarımdan bir kart, bir mektup bir soru geldiğinde, yeni bir şey öğrendiğimde, bir fikrimi değiştirdiğimde, bir tartışmada karşı tarafın görüşüne ikna olduğumda, yeni bir yola çıktığımda, eski yollardan gelenlerle karşılaştığımda, çok güzel bir şarabın damağıma ilk değişinde, biraz çakır keyf olunca durmaksızın konuşuşumda, bir arkadaşımın sarhoş olduğunda okuduğu şiirde, sevgiloşun telefon mesajlarında, kardeşin zeytinyağlı kabağında, sabah uyandığında mahmur ifadesinde, küçük yaşında kocaman ettiği laflarında, içtiğim suda, yediğim cevizde, üstüne tekrar içtiğim suda, Atilla İlhan diye biri varolduğu için, kitaplığımı ne kadar düzeltirsem düzelteyim hep eksik kalışında, benim o eksiklikte geleceğimi görüşümde, en güzel kitap henüz yazılmamış olandır ya hani, neruda'da, ay kocaman, at karada, cordobada belki de...<br /><br />bazen bir teoman şarkısında. bazen vega.<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">Gözlerinden sızan karanlıklar umrumda değil<br />Ne şimdi ne sonra ne boşluklar umrumda değil<br />Düşerken son bir kez yalana benimsin benim<br />Yalansan yalanı severim elimde değil<br /><br />Dizime başını düşür uyu<br />Saçlarım yüzünde gezsin<br />Geceler uzun<br />Geceler boyu ben yorgun sen güzelsin<br /></div><br /><div style="text-align: right;">vega<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8674376950741270543?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-2528650299848295582008-11-25T00:27:00.002+02:002008-11-25T00:39:03.015+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://desa.1mayis.info/wp-content/themes/tropicala/images/kampanya.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 129px;" src="http://desa.1mayis.info/wp-content/themes/tropicala/images/kampanya.png" alt="" border="0" /></a><br /><p>Desa’da işinden atılan 41 işçinin tümünün sendika üyesi olması bir rastlantı mı? Düzce Desa’da Sendika hakkını savunmak için direnen 8’i kadin 40 işçiyle, 3 Temmuzdan beri Sefakoy Desa’dan sendikali olduğu icin işten atilan ve kapıda tek basina direnen Emine Arslan’la dayanışmak için, biz kadınlar ne yapabiliriz? Neye karşı dayanışma, neden dayanışma, nasıl dayanışma?</p> <p>DESA çalışma kampına hoşgeldiniz</p> <p>Haftanın iki günü sabaha kadar ve çoğunlukla Pazar günleri de dahil olmak üzere mesai adı altında, fazla mesai ücreti ödenmeden, neredeyse durmadan çalıştırılan Desa’nın kadın işçileri; çocuklarını emzirebilmek, tuvalette lavabolardan, yerlerde gezen hortumlardan su içmek zorunda kalmamak, insan sağlığına zararlı olmayan koşullarda, hakarete uğramadan ve sigortalı olarak çalışabilmek için haklarını arıyor.</p> <p><strong>DESA’LI KADINLAR AĞIR İŞ YAPIYOR</strong></p> <p>Desa’da 500′e yakın kadın işçi var. Bebeği olan kadınlar, işyerinde emzirme odası ve kreş bulunmadığından, bebeklerini emzirmek için günde iki kez evlerine yürümek zorundalar.</p> <p>İşçilerin ölüm, doğum, hastalık, hamilelik gibi durumlarda izin almakta zorlanması, “cenazeyi sen mi kaldırıcan, başkası yok mu?” gibi cevaplarla karşılaşması, genellikle ailelerin bakım yükünün doğallıkla! taşıtıldığı kadınların işini daha da zorlaştırıyor.</p> <p>Desa’da işinden atılan sendika üyesi 12 kadın işçinin kimi ailelerinin baskısı, kimi hamilelik nedeni ile direnişe devam edememekte; kimiyse babasından gizli ya da oğluyla birlikte direnişi sürdürmektedir.</p><a href="http://desa.1mayis.info/2008/09/haydi-desa-emekcileriyle-dayanismaya/">Haydi Desa Emekçileriyle Dayanışmaya...</a><br /><br />--------------------<br /> Anayasal haklarını kullanarak sendikaya üye olan <strong>42</strong> emekçiyi kapının önüne koyan Desa şirketinin yöneticileri <strong>Melih</strong> ve <strong>Burak Çelet</strong>,<br /><br />Emek, sendika ve demokrasi düşmanı davranışınızı kınıyor, çalışanlar üzerindeki anti-demokratik baskıya derhal son vermenizi talep ediyoruz.<br /><br />Kadın işçilerin kararlılığı sonucu olarak ortaya çıkan, 4 çocuk annesi cesur bir kadının, <strong>Emine Arslan</strong>'ın öncülük ettiği <strong>Desa Direnişini</strong> bütün kalbimizle destekliyoruz.<br /><br />Desa'da sürdürülen sendikalaşma mücadelesini bütün emekçilerin, yoksulların, kadınların, gençlerin, engellillerin... ezilenlerin, dışlananların, demokrasinin ve memleketin meselesi olarak görüyoruz. <strong><br /><br />Emine Arslan'a, Desa çalışanlarına, Deri-İş sendikasına sahip çıkıyoruz.</strong> <p><strong><br />Desa</strong> sendikayı tanıyıp, işten çıkartılan emekçileri tekrar işe alana kadar ürünlerinizi kullanmıyoruz.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-252865029984829558?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-33506415500118645632008-11-24T01:41:00.002+02:002008-11-24T01:59:03.117+02:00Çok güzel öğretmenlerim oldu benim. Başta annem ve babam. Annemin mesleği öğretmenlik. (Babamın değil, ama öyle çok şey öğrenmişizdir ki ondan(biz ve pek çok kişi), öğretmen sayabiliriz.) Sonra okuduğum okullarda, mezun olduktan sonra, işyerinde çalışırken, okuduğum kitaplarda binlerce öğretmen buldum. Kardeşimden çok şey öğrendim. Hayatın kendisinden. Aşktan. Yaşamdan.<br /><br />Bence iki tür öğretmen var. Bir tanesi size bilgiyi aşılayan, temellere götüren ve sistematik olarak bir bina inşa etmenize yardımcı olan öğretmen. Matematik gibi. Temellerden başlarsınız, aksiyomlarınız vardır. Yavaş yavaş kurarsınız, ileri seviyelere geçersiniz. Başlangıç koşulları olmadan ilerlemek mümkün değildir. Edebiyat öyle, dille başlarsınız. (Bitişik "de"li yazıları okurken terlersiniz) Okursunuz, okursunuz sonuna kadar. Bu öğretmenleri sizin için alanı tanımlarlar, yola çıkmanızı sağlarlar. İkinci tür öğretmen o zaman kadar öğrendiklerinizi yıkar, baş aşağı eder. Öylesine devrimcidir ki, sizi bildiğinizi sandığınız şeyleri tekrar sorgulamaya çağırır. Bebekliğe döner baştan başlar olursunuz. Babanın beşiğini tıngır mıngır sallariken sana öğretilenler ne kadar doğrudur? Aksiyomlara dönersiniz. Ne demişti geometri? Varsayalım iki noktadan düz bir çizgi geçer. Bu öğretmen der ki geçmez. Düz çizgi diye bir şey yok. Okuduğunuz kadar okumadığınız kitaplar olduğunu görürsünüz. Tanıdıklarınız kadar tanımadıklarınızı. Birinci tür öğretmen sizi dünyayı öğretir, ikinci tür hanyayı ve konyayı.<br /><br />İkisi de gereklidir, olmadan olmaz. Bazıları bu durumla halleşemez. İsterler ki hep tutarlı bilgiler gelsin öğretmenden. Başkaları da temel bilgiler olmadan sarsılıp durmayı. Olmaz. İkisi beraberken işlevseldir. Birinci öğretmenle karşılaşmazsanız hep eksik, hep cahil kalırsınız. İkinci türle karşılaşmazsanız naif.<br /><br />Bloglarda dolaşırken, hayat piyangosunda bize vurmamış öğretmenlerle karşılaşıyoruz. Ne lütuf. İyi öğretmen hayatın sunduğu en güzel hediyelerdendir. Öğretirken heyecanlanır, siz anladığınızda sevinir. Yorum yaptığınızda dinler. Hata yaptığınızda bekler ki siz bulun. Sonra düzeltir. Benim hep çok iyi öğretmenlerim oldu, birinci sınıf. Hepsine çok şey borçluyum.<br /><br />Öğretmenler günü vesilesiyle hepsine teşekkür etmek istiyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3350641550011864563?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-50318310025230696932008-11-22T03:03:00.003+02:002008-11-22T03:24:43.741+02:00Yahya Kemal Beyatlı'nın Deniz Türküsü adlı şiirinin son mısrası. Nerden aklıma geldi gece gece bilmiyorum.<br /><br />Şunu düşündüğüm için belki.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">İnsan sadece hayal ettiği müddetçe değil, hayal ettiği kadar yaşar. </span><br /><br />Eğer zihniniz sınırlarla kaplıysa o mavi ufuk filan yalan olur. Ömrünüze açtığınız pencereler kadar özgürsünüz ancak.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kullanma Kılavuzlu hayatlardan uzak durmak gerekli.</span><br /><br />Ortaokulda, lisede, daha sonrasında. Şunları okumak, sevmek gerekirlerden, bunlara kızmak gerekirlerden bağımsız. Size de öyle gelmiyor mu? Belirli bir düşüncedeyseniz seveceğiniz, yazar ve şairler bunlar. Sözcük seçiminiz de böyle olacak. Bitti. Başka bir ekoldenseniz size şu listeyi verelim. Siz de hiç bir beğeni oluşturmadan, farkına bile varmadan devam edin.<br /><br />Hayata dair öğretilermiz var çeşit çeşit. Evlilik böyle olmalıdır, çocuklar olmalıdır, onlara bunlar yapılmalıdır. stop. Evlilik olmamalıdır, çocuklar hayatı çekilmez kılar, modern hayatlar. stop. Seç beğen al.<br /><br />Mutsuz insanlar bulaştırır. Öğretilerini yayarlar. Mutlular konuşamaz. Çünkü öyle bir yoldur ki bu paylaşamazsın. Kişinin zihnine girip onu değiştirmek mümkün değildir. Onun zihin kapılarını onun yerine açamazsın. Kaşıkla besleyemezsin. Değişim içerden gelebilir ancak. Sen ipucunu verirsin, belki alır, belki almaz.<br /><br />Kelimelere dikkat etmeli. Cümlelere dikkat etmeli. Zikir etkisi denen bir şey vardır, tekrarlar anlamı katlar, kalıcı yapar. Bitecektir dedikleriniz biter. Asla bitmez dedikleriniz asla bitmez. Sadece inacınızı kaybederseniz biter. İnancı ve özeni.<br /><br />Onları gözlerindeki ışıltının varlığından ya da yokluğundan tanırsınız. Dilleri keskin olabilir ama zehirli değildir. Can yakar ama öldürmez. Hakikatin kestiği parmak acımaz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5031831002523069693?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-88002729952824036782008-11-17T11:29:00.002+02:002008-11-17T11:39:08.920+02:00<ul><li>Sürekli lafını kesin.</li><li>Konuşma sırası size geçerse sakın ha bu hakkınızı elinizden bırakmayın.</li><li>Karşı tarafın anlattığı değil, kendi ilgilendiğiniz konuda konuşun.</li><li>Konuşma esnasında bol bol "bak ben büyüğüm", "ben öğretmenim", "ben uzmanım", "ben yöneticiyim", "ben altı yaşından beri anayasayı okuyorum laann" gibi cümleler kurun. Uzmanlık safsatası denen şeyin piri olun. </li><li>Dinlemeyin. O konuşurken de bunları çook duyduk bakışlarıyla bakın. Ne kadar orjinal bir şey duysanız da, örneğin karşıdaki artık son noktada konuyu bırakıp başka bir şey anlatmaya başlasa da, hiç şaşırmayan, bıkmış bir ifade ile gülerek izleyin. (Demirel'in yüz ifadelerine iyi çalışın)</li><li>Klişe kullanmaktan çekinmeyin. Bu klişelerin evrensel doğrular olduklarını vurgulayın.<br /></li><li>Atasözü ve özlü sözler kullanın. Yerli yersiz farketmez. Olmadık yerde "ne verirsen elinle, o gelir seninle" diyin ve taşı gediğine koymuş bir edayla arkanıza yaslanın. Asla basitleştirmeyin, karmaşıklaştırın.</li><li>Daha bir konu bitmeden, peki ya şu... diyerek konuyu genişletin ve başka bir yana taşıyın. Deniz yollarından bahsederken, e5teki trafiğe, oradan havayollarına, oradan at arabalarına atlayın. Yaratıcı olun, öyle tek konu üzerinde konuşarak sorun çözeceğinizi filan mı sandınız. Dallandırın herrrkess görsün engin kültürünüzü.</li><li>Anlatmaya çalışmanın beyhudeliğine ikna edin karşıdakini. Sizden ayrıldığında değil sizle, kapıcıyla konuşacak mecali kalmasın.</li><li>Yüksek sesle konuşun. Daha da yüksek sesle konuşun.</li><li>Hiç bir soruya doğrudan yanıt vermeyin. Zaten karşınızdakine ne diye soru sorma fırsatı vereceksiniz ki?</li><li>Karşınızdaki ne derse desin, demogoji yapmakla ve klişe olmakla suçlayın. Asla özeleştiri yapmayın, kendinize dev aynasından bakmaya devam edin.</li><li>Her şeyin en iyisini siz bilin, inşallah.</li><li>Bizden uzak Allah'a yakın olun.</li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8800272995282403678?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-77912665974107273392008-11-16T15:36:00.002+02:002008-11-16T15:43:49.685+02:00Az önce CNN Türkde bir program izliyordum. Küresel Kriz. Vestel, Electrolüx gibi dayanıklı tüketim mali üreten firmalarin büyükleri konuşuyor. Ancak, birisi konuşmaya başlıyor, oradaki sunucu hanımdan pat bir laf kesme ve bir soru. Adam cevaplamak için ağzını açıyor, ikinci hanımdan bir soru daha. Sorunun muhatabı teker teker ve tane tane anlatmaya çalışıyor. Ama acaba onun söyleyecekleriyle ilgilenen var mı? Dinlemeyecekseniz neden çağırırsınız ki kardeşim? Satışlarınız düşüyor mu? Evet/Hayır/Belki. Bunu desinler ve bitsin program isterseniz. İçim sıkıldı devamını izleyemedim.<br /><br />Sürekli sözün kesildiği ortamlarda bulunmak istemiyorum. Bir saldırganlık, bir acelecilik. TVde görmek daha kötü. Sözü ele alıp bir türlü vermemek de kötü elbette, konudan konuya atlamak, ordan oraya konmak. Verimli toplantılar yapamıyoruz. Düz bir çizgide konuşamıyoruz. Net düşünemiyoruz.<br /><br />En son tartışmanızı hatırlayın. Ne söylediniz, karşı taraf ne söyledi. İçinde orjinal tek bir fikir var mıydı? Yoksa eskiden beri söylediğiniz şeyleri tekrar mı söylediniz. Duyduklarınızı mı tekrarladınız. Bana öyle geliyor ki, tartışmaların pek çoğu konuyu bizim bildiğimiz kısma yönlendirip, kafada nasıl bir ezber varsa ordan devam etmeye çalışmakla geçiyor. İçim sıkılıyor.<br /><br />Ne konuşmak, ne yazmak istiyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7791266597410727339?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-16325742720686409062008-11-10T15:29:00.005+02:002008-11-10T15:57:56.277+02:00Nihat Genç'in bir yazısını okumuştum. Uzun zaman önceydi. Az önce internetten aradım buldum. Okumak isterseniz (<a href="http://www.dopdolu.net/yoksulluk-tek-millettir.html">Köpekleşmenin Tarihi - Nihat Genç</a>) Ama uyarayım, sert bir yazı, dokunaklı bir yazı. İnsanı sarsıyor, üzüyor.<br /><br />Ne zaman Atatürk ölmedi, lafını duysam bu yazı aklıma geliyor. Özellikle şu kısmı:<br /><br />"<br />Ne öğrendiysem, annemden sonra öğrendim, eksiklik, yalnızlık duygusu öğretti, insan annesini dahi öldükten sonra tanıyor, keşfediyor.<br />Bu eksiklik, yalnızlık duygusu, tek başınalık. işte, tam da burada düşüncenin, insanlığın aydınlanma noktası. Batıda büyük bilimsel, felsefi ve sosyal devrimlerin başladığı nokta burası. Tek başınasın, ne yapacaksan, tek başına yapacaksın. En büyük kahramanımız anne-baba yok, siyasi, sosyal kahramanlar, onlar da yok.<br /><br />Birileri “tekbir allahuekber” diye bağırıyor, doğrudur, birileri atatürk posterini asıyor, haklılar atatürk hiç ölmedi. Ah bir ölseydi, yalnız kalsaydılar, gerçekten o zaman modern dünyayı birazcık anlamış olurlardı.<br /><br />İşte bunları düşündüm, bizi koruyanlar var, kahramanlar, ideolojiler, anneler, babalar, onların şefkatli, merhametli, sıcacık kollarında insan tembelleştikçe , tembelleşiyor. Peki, bu küçük insanı, yalnız, zavallı bireyi, babasız, annesiz koruyucusuz insan nereye sığınacak? demokrasi ve hukuk felsefesinin kökeni işte bu soru!...<br /><br />Bunca okula rağmen, bunca eğitim- bilim manyaklığına rağmen, bilimsel ebedi, endüstriyel , sanatsal gerçekdeğeerler üretemiyorsak, bu bireyin kendini henüz yalnız hissetmediğini gösteriyor. çünkü tüm bu insanalara “allah sevgisi, atatürk sevgisi” tüm sorunlarıçözecek, “araç” diye öğretiliyor! Eğitim denilen şey, oysa, annesiz, babasız, kahramansız, koruyucusuz, insanlara “öğretebilmektir...“İşte o zaman hepiniz, ekmeğinizi kazanabilmek için yırtıcı, vahşi , tavizsiz, kavgacı, affetmeyen birer adam olacaksınız, onun bunun koruyuculuğuna güvenmeyecek, kimseye yağ çekerek, el öprek, ideolojilere kaçarak, köpeklik yaparak yaşanamayacağını anlayacaksınız.<br /><br />O posteri oradan indirin, o zaman işgal edilmiş Anadolu’ya , Samsun‘ a inen, tek başına, yalnız, çaresiz adam Mustafa Kemal’ i anlarsınız. o zaman, Pir Sultan Abdal’ı , Şahkulu’nu , Karayazıcı’yı, Bedrettin’i , Patrona halil’i, Çakırcalı’yı ve çürük domatesleri dahi bulamayan bu halkı birazcık tanırsınız!...<br /><br />O zaman görürsünüz, yoksulluk tek millettir! Şeriatla , laiklikle hiçbir ilişkisi yoktur! O zaman anlarsınız, bağımsız, tek başına bir adam , bağımsız bir halk, bağımsız bir insan , bir gazete ne demektir! Ve bunlardan ülkemizde neden birkaç tanecik olsun yoktur?...<br />"<br /><br />Atatürk'ü rahat bırakmamızın zamanı geldi, geçiyor. Kendimize güvensizliğimizi bahane ediyoruz. Karamsarlığımız tembelliğimizden. Öğrenilmiş çaresizlikler içerisinde, işe yaramayan konular peşindeyiz. Atatürk'ü anlamak demek, ister lider olarak, ister insan olarak onun düşünsel yalnızlığına dokunmaktan geçer. O dönemdeki aydınları düşünün. Bir sürü adam vardı, yurt dışında okumuş. Mustafa Kemal aydan gelmedi, belirli bir kültürel birikimin, karmakarışık bir Selanik'in içine doğdu. Oradan çıktı Anadolu'ya vurdu. Kendisi gibi bu memleketi kurtarmaya niyetli başkaları da vardı. Ülkenin her yerinde kıpırtılar vardı. Doğuda, batıda kongreler, çare yaratmaya çalışanlar, eline tüfek alanlar, hapistekiler. Esir Şehrin İnsanlarını, Esir Şehrin Mahpusunu okuyun. Sarı Paşa deha, mucize, gökten inmiş peygamber değildi. Türk insanına inanan, kendine inanan, tarihimize güvenen, iç enerjisi yüksek kararlı bir adamdı. Ve çevresindekileri de kuşattı enerjisiyle. Yığınlar, o cahil, o karamsar, o yıllarca savaşların altında inlemekten ellerinde bir canları kalmış yığınlar o enerjiye çekildiler, geldiler.<br /><br />Benim içtenlikle inandığım nokta, benzer bir durum olsa yine aynı şeyleri yapabileceğimizdir. Çünkü memleketimizde yaşayan insanlar olarak kendimize güvendiğimiz tek bir konu varsa o da ölmemektir. Biz ölmeyiz abi. Biz savaşırız. Gerçekten de bu halktan kurtulmak isteyenlerin yapması gereken tek şey bizi teker teker hiç kimse kalmayıncaya kadar katletmektir. Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak, sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. Ölene kadar bitmez. Bu konuda ve sadece bu konuda kendimize güvenimiz tam. Anlı şanlı tarihimizde en büyük başarımız direnmek. Köle olmamak, esir olmamak ve ölmemek. Yine benzer koşullar oluşsa bizden bir Mustafa Kemal, bir Kazım Karabekir, bir İsmet İnönü ve onlarla beraber taşla, sopayla, elinde ne varsa düşmana direnecek bir halk çıkar.<br /><br />Fakat... Bunun dışında kendimize güvendiğimiz bir alan yok. Üretemedik. Ne bilimde, ne sanatta kayda değer, tesadüfi olmayan, süreklilik içeren bir başarımız var. Bireysel çabalarla başarılı olanlar var. Ancak bir fizik, bir matematik geleneğimiz yok. Belki edebiyat... Ne mühendislik alanında, ne kimyada, ne de düşünce dünyasında dünyaya kayda değer bir katkımız yok.<br /><br />Bir alanda bir başarının oluşması için öncelikle güvenmek gerekir. Öz güven gerekir. Bizdeki gibi süper yapıyoruz, bu defa koyuyoruz, harikayız şişinmesi gibi değil. Uzun vadeli adanma gerektiren, sağlam ön kabullerle desteklenmiş, bir çalışma. Örneğin ben Türklerin araba yapabileceklerine güveniyorum diyip, sınırlı bir zaman çizip, ilk dönemeçte vay anam dedirtecek kısıtlı bir güvenden bahsetmiyorum. Eğer otomotiv sektörü istenen bir şeyse uzun vadeli planını yapıp, mühendisini ustasını ateşe atmadan, uzmanları dinleyip onlara hata yapma payını da vererek, araştırma olanaklarını sağlayarak, en önemlisi içten gelerek GÜVENEREK, ilk engelde vazgeçmeyerek desteklemek gerekir. Alkışlamak gerekir. Özenle sırtlamak gerekir. Türkiye'nin susurluk çetesiyle, kundakçılarla, tecavüzcülerle, suikastçilerle değil bu adamlarla gurur duyuyor olması gerekir.<br /><br />Ama tabi sadece Türkiye ne diyor, kim destekliyor meselesi de değil. Öncelikle üretecek insanın kendine güveniyor olması gerekir. Ne anne, ne baba, ne patron, ne devlet. Bireysel insan olarak kim ne derse desin "ben gidiyorum arkadaş, beni seven arkamdan gelsin" diyecek ve gelenlerle ister ülkeyi kurtarsın, ister egede domates yetiştirsin, ister atom fiziği yapsın, isterse uzaya araç göndersin. Öyle bir "aman dur" kültürüyle sarılıyız ki, bildiğim nice uzman ya evinde, ya saçma bir iş yerinde asıl alanı olmayan işi yapıyor. Zaman geçiyor.<br /><br />Mustafa Kemal'in farkı o lafı söyleyebilmiş olmasındaydı. Yapabilirim diyen yapar. Samsun'a çıkacağı sabah, bugün de başım ağrıyor, yarın mı çıksam dememiş olmasında. Bu kadar akıllı adam bittik diyor, acaba bittik mi demeden yola çıkmasında. Şaşırırdı sanıyorum bu kadar insanın hala onu gönlünde tutup aklına almamaya direnmesine. Haydi ağlayalım, öldü Atatürk, biz şimdi ne yaparız diye. Anıtkabir'de konuşan bir adam gördüm, "sağ olsaydı da başımızda dursaydı" dedi. Çok duygusal, çok kırılgan. Kırık bir hayatı özetler gibi. Sen olsaydın ya amcacım? Neden değilsin? Neden değiliz?<br /><br />Daha çok ağlarız biz. Annesinin arkasından ağlayan, onsuz ne yapacağını bilemeyen bebekler gibi. Bir büyüyebilseydik...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1632574272068640906?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-6065679145454635662008-11-08T17:00:00.002+02:002008-11-08T17:14:41.879+02:00Handan'ı bilirsiniz. Bizim Handan. Ne zaman mırıl mırıl olmayan bir yazı okumak istesem gittiğim adresim. Pek çok yazısına "ohh biri yazmış ben yazmayacağım böylece" dediğim Handan. Dizi yorumlarına bayıldığım. Kendisini Yaprak Dökümü, babacım babacım kızlar yazısıyla tanıdım. Senaristlerle de sıkı fıkı olmuşlar:P Keyifliydi, güzeldi.<br /><br />Rakı, şarap, muhabbet seven, kadınların zehirli dilinden çok tırsan biri olarak çok fazla ortak noktamız olduğunu söyleyebilirim. Bazen hırçınlaşır, ne oluyor diye meraklanırım. Çok da elleşemem, huyum değil. Öyle uzaktan izler, okurum. Bence değişik bir ses ve Türk blog aleminin olmazsa olmaz rengi. Erkeklerle ilgili eleştirilerine her zaman katılmasam da (evli olduğu halde sevgilisini kadın arkadaş ortamlarına getiren arkadaşlarım oldu (evli olan kadın) ) varlığıyla bir duruş sergiliyor. İyi geliyor.<br /><br />TSE kalitesinde yazılar okumak hiç ilgimi çekmiyor çünkü! Unutun standartları. Sütyenleri yakın, masaları devirin. Ne bileyim. Herkes gibi birini tanımak istesem bakkala giderim, bloga değil.<br /><br />Ayrıca okuma arkadaşım, Masumiyet Müzesinde ayrı katlara düşsek de, Orhan Pamuk sevgimiz ortak. Great Gatsby'yi pek severim.<br /><br />Bilmiyorum oldu mu bu yazı?<br /><br />Şarkıyla karşılık versem?<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Stuttering </span><br /><span style="font-style: italic;">Cold and damp </span><br /><span style="font-style: italic;">Steal the warm wind </span><br /><span style="font-style: italic;">Tired friend </span><br /><span style="font-style: italic;">Times are gone </span><br /><span style="font-style: italic;">For honest men </span><br /><span style="font-style: italic;">And sometimes </span><br /><span style="font-style: italic;">Far too long </span><br /><span style="font-style: italic;">For snakes </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">In my shoes </span><br /><span style="font-style: italic;">A walking sleep </span><br /><span style="font-style: italic;">And my youth </span><br /><span style="font-style: italic;">I pray to keep </span><br /><span style="font-style: italic;">Heaven send </span><br /><span style="font-style: italic;">Hell away </span><br /><span style="font-style: italic;">No one sings </span><br /><span style="font-style: italic;">Like you </span><br /><span style="font-style: italic;">Anymore </span><br /><br />Soundgarden<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-606567914545463566?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-44355404812111757172008-11-07T06:50:00.003+02:002008-11-07T06:58:09.207+02:00<div style="text-align: right;"><pre><span style="font-style: italic;">Yalandır hep yalan</span><br /><span style="font-style: italic;">Samanyolu geceler hep yalan</span><br /><span style="font-style: italic;">İki korku çiçeği açar gözlerimde</span><br /><span style="font-style: italic;">Oysa bakışların neden yalan?</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Akşam olur demlenirim</span><br /><span style="font-style: italic;">Damla damla duman duman</span><br /><span style="font-style: italic;">Yaprağımın üstünde</span><br /><span style="font-style: italic;">Şebnem olursun kırağı çiğdem</span><br /><span style="font-style: italic;">Elimi uzatsam o da yalan</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Bir gece örter üstümü </span><br /><span style="font-style: italic;">Anlamazlarki halimi </span><br /><span style="font-style: italic;">Yastığımdan kuşkulanırım</span><br /><span style="font-style: italic;">O da yalan o da yalan</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Hırsız gibi düşlerimde</span><br /><span style="font-style: italic;">Gizli gizli sevdalanırım</span><br /><span style="font-style: italic;">Tutunurum kendime o da yalan o da yalan</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Bir bildiğim kimi hala sevdiğim</span><br /><span style="font-style: italic;">Bir horoz öter susar içim</span><br /><span style="font-style: italic;">Sende sabah bende geceyarısı</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Bir bildiğim kimi hala sevdiğim</span><br /><span style="font-style: italic;">Unutmuşum yalandır</span><br /><span style="font-style: italic;">Bir sen bilirsin bir de ben..</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Söylesem başkalarına o da yalan...</span><br /><br /></pre><div style="text-align: left;">Gece yarısı uyanınca uykumdan aklıma Fikret Kızılok'un bu şarkısı düştü. Yoksa yalanla dolanla bir işim yok bugünlerde.<br /><br />Hüzünlü şarkılar dinleyip üzülelim hadi. Melankoli yapalım.<br /><br />Rüyamda, adı lazım değil bir devlet büyüğünü gördüm. Çok huzursuzdu makamında. Sürekli bir keskin nişancı tarafından indirilmekten korkuyordu. Ona bunu önlemek için (bana neyse?) bir kaç plan önerdim. Bir tanesi maket uçaklarla çekredeki süpheli eylemleri tespit ederek hava koruması sağlamak. Bununla ilgili ufak bir deneme de yaptık. Sonra dedim ki siz siz olun sakın bundan kimsseye bahsetmeyin, prototip geliştirip geliyorum. Bir de geliyorum ki, çoktan ABDye haber verilmiş, ABD kurmayları doldurmuş salonu, bir de dev maket uçak getirmişler, inişler planlıyorlar. Kalabalık her yer ağzına kadar. Korku insana neler yaptırıyor. Ancak güvenlik güvenli değil. Eh dedim yardım etmeye çalışanda kabahat.<br /><br />Ayrıldım ordan.<br /><br />Nedir bu rüya?<br /></div><pre><br /></pre></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4435540481211175717?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-14390982158476372302008-11-07T06:31:00.002+02:002008-11-07T06:41:24.850+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SRPFGb2u4NI/AAAAAAAAAH0/zw9h0lLTCPM/s1600-h/award_from_grams.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 187px; height: 148px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SRPFGb2u4NI/AAAAAAAAAH0/zw9h0lLTCPM/s320/award_from_grams.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265769103673450706" border="0" /></a><br />Friendship Around The World Award / Uluslararası Arkadaşlık Ödülü<br /><br />Çok onurlandım ve gururlandım. Ancak araya başka başka şeyler girdi, bir türlü teşekkür etmeyi ve katılım göstermeyi beceremedim. Beni bu ödüle layık gören <a href="http://www.yazi-yorum.net/2008/10/21/odul/">Galeni</a>'ye ve <a href="http://ruyalargercekoldu.blogspot.com/2008/10/dl-almak-gzel.html">Aysema</a>'ya sonsuz teşekkürler etmek istiyorum...<br /><br />Listemdeki bütün yazarlarımıza bu ödülü vermek istiyorum ancak, verilmiş olanlara vermemek gerekiyormuş sanırım.<br /><br />Benim ödüllerim (geç olsun da güç olmasın?)<br /><br /><ul><li><a href="http://alternatifyasam.blogspot.com/">alternatif yaşam planlaması</a></li><li><a href="http://asliberry.blogspot.com/">aslıberry</a></li><li><a href="http://asliningnl.blogspot.com/">aslı'nın günlüğü</a></li><li><a href="http://www.crebro.net/">crebro</a></li><li><a href="http://goddess-artemis.com/">goddess artemis</a></li><li><a href="http://hicaziask.blogspot.com/">tuana</a></li><li><a href="http://guneylibaharatlar.blogspot.com/">guneyli baharatlar</a> (ortalıkta olmasa da! yuvana geri dön!)</li><li><a href="http://yesilerik.blogspot.com/">yeşil erik</a></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1439098215847637230?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-50223122030775338302008-11-05T13:15:00.002+02:002008-11-05T13:19:14.998+02:00Obama başkan oldu. Umarım ABD ve dünya için hayırlı olur.<br /><br />Haberlerde izlerken, Obama kazandıktan sonra ağlayan bir adam gördüm. Sadece o an, bunun ne kadar özlenmiş, ne kadar beklenmiş, afrikalı-amerikalılar için ne kadar önemli bir an olduğunu anlattı bana.<br /><br />Martin Luther King'in konuşmasından parçalar yayınladılar sonra.<br /><br />Ekşi sözlükten, "neceflimasrapa" yazmış. Ben de ondan alıntıladım.<br /><br />Konuşma metni:<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">"evet… bir hayalim var benim…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">gün gelecek, bu ulus ayağa kalkacak ve kendi inanç değerlerini tam anlamıyla yaşayacak. şu husus apaçık ortadadır ki, bütün insanlar eşit yaratılmıştır.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bir hayalim var benim!…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">gün gelecek, bir zamanlar köle olanların evlatlarıyla yine bir zamanlar köle sahiplerinin evlatları, georgia’nın kızıl tepelerinde, birlikte kardeşlik sofrasına oturabilecekler…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bir hayalim var benim…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">gün gelecek, mississippi eyaleti bile, adaletsizliğin ve baskıların ateşiyle bunalmış olan o eyalet bile, bir özgürlük ve adalet vahasına dönüşecek…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bir hayalim var benim…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">gün gelecek, dört büyük çocuğum, derilerinin rengine göre değil, karakterlerinin yapısına göre değerlendirilecekleri bir ülkede yaşayacaklar…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bugün bir hayalim var benim…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">gün gelecek, alabama eyaleti, şirret ırkçıları ile, ağzından hep müdahale ve yasaklar yönünde sözler dökülen valisi ile, o eyalet bile, minicik siyah erkek ve kız çocuklarının, minicik beyaz erkek ve kız çocukları ile, kardeşçe el ele tutuşabilecekleri bir yer olacaktır…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bugün bir hayalim var benim…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">evet, bir hayalim var…! gün gelecek, özgürlüğümüzün önünde birer engel olan bütün vadiler yükselecek, bütün dağlar eğilecek, engebeli yerler hizaya gelecek ve tanrı’nın yüce şanı yeryüzüne inecek ve bütün canlılar bunu hep birlikte göreceğiz.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">bizim umudumuzdur bu… bu umutla güneye gideceğiz. bu inançla umutsuzluk dağlarını yontarak bir umut anıtı yapacağız. bu inançla ülkeyi saran ahenksiz sesleri kardeşliğin senfonisine dönüştüreceğiz. bu inanç sayesinde, bir gün özgür olacağınızı bilerek, hep beraber mücadele edecek, hep beraber hapse düşecek ve hürriyetiçin hep beraber ayağa kalkacağız.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">işte o gün yüce tanrı’nın bütün kulları yepyeni bir ruhla söylenecekler bu şarkıyı:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">benim ülkem, senin ülken.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">özgürlüğün güzel yurdu,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">sana söylüyorum bu şarkıyı.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">atalarımın öldüğü toprak burası.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">şehitlerin gururu olan toprak…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">her bir dağın yamacından,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">özgürlük yankılanacak!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ve eğer amerika büyük bir ülke olacaksa, bunun gerçekleşmesi şarttır. öyle ise,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">new hampshire’ın yüce tepelerinden özgürlük…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">yankılansın, new york’un ulu dağlarından…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ve… pennsylvania dağ kasabalarının zirvelerinden…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">colorado’nun karlarla kaplı kayalıklarından yankılansın!..</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">yankılansın, california’nın kıvrımlı yamaçlarından…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">yalnızca georgia’nın yalçın dağlarından değil,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">mississippi’deki her bir ağacın yamacından yankılansın özgürlük…</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ve bunu başardığımızda, her kasabadan ve köyden, her eyaletten ve kentten özgürlük şarkısının yankısını duyduğumuzda, o gün daha da yakın olacak ve tanrı’nın bütün kulları siyahlar ve beyazlar, yahudiler, hıristiyanlar, müslümanlar ve budistler el ele tutuşarak siyahların eski bir ilahisini söyleyecekler.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">sonunda özgürüz!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">şükürler olsun tanrım!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">sonunda hepimiz özgürüz.</span>"<br /><br /></div>m.l.king<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5022312203077533830?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-76774868136336859782008-11-05T02:05:00.004+02:002008-11-05T02:25:39.753+02:00Farkı bir konuya geçmek istedim. Handan'ın kaleminden gelmiş bir soru. Yazmak için mi yaşıyoruz, yaşamak için mi yazıyoruz?<br /><br />Soru benim hayat eksenimde doğru yerde durmuyor. Ne yaşamımın merkezinde yazmak, ne yazımın merkezinde yaşamak var. Hidrojen ve oksijen gibiler, beraber su oluyorlar, akıyorlar. Akıntıya set çekildiğinde ikisi de duruyor. İlginç olan yazmadığım zamanların aslında yaşamadığım zamanlar olması. Yaşantı denen şey insanı zenginleştiriyor, zihnini açıyor. Oturup okuyarak nereye kadar? İçselleşmemiş bilgiler ölü, kül. Küllerinden doğsa doğsa zümrütü anka kuşu doğar, yazı değil. Belki bazılarının doğuyordur, benim değil.<br /><br />Yaşamla besleniyor yazı. Yaşadıkça yazıyorsun, bazen ölesin geliyor, öyle çok yazıyorsun ki yaşamaya devam ediyorsun. Yazdıkça anlıyorsun yaşamını ve değerini. Yaşadıkça anlıyorsun o yazının içeriğini.<br /><br />Öyle çok söz var ki içimize işlemiş. "Sanat mutsuzluktan doğar", "yaşayan yazamaz" gibi gibi...<br />Bahane bunlar. Ya yazmayı, ya yaşamayı (ikisini de) sonsuz bir zamana ertelemeye.<br /><br />Geldiğinde tutana aşk olsun.<br /><br />Korku en büyük engel. Jung'un bahsettiği dediği büyük korku. İnsanın kendi karanlığına bakamaması, orda altın bulmaktan korkması. Kapıyı açamaması, sınırı geçememesi. Yanıtlar aydınlıkta değil, gölgede.<br /><br />Galeni'nin ve Parpali'nin yanıtlarını okumak isterdim...<br /><br />sevgiler.<br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Tanrı, yıldızlarla oynayan bir çocuk.</span><br /><span style="font-style: italic;">Senin yıldızların kelimeler, söyle raksetsinler, alev saçlarıyla sonsuz bahçesinde hayallerinin.</span><br /><span style="font-style: italic;">Kelime ormanda uyuyan dilber; şair uzaklardan gelen şehzade.</span><br /><span style="font-style: italic;">Öyle seveceksin ki kelimeleri, sana yetecekler.</span><br /><span style="font-style: italic;">Yıldızlar tanrı’ya yetmiş mi?</span><br /><span style="font-style: italic;">Kelimeler benim sudaki gölgem, okşayamam onları, öpemem. Bir davet olarak güzel kelime ve muhterem. Gönülden gönüle köprü, asırdan asıra merdiven.</span><br /><span style="font-style: italic;">Kelime kendimi seyrettiğim dere. Kelime sonsuz, kelime adem.<br /><br />Cemil Meriç<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7677486813633685978?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-15808975482608083342008-11-02T04:00:00.011+02:002008-11-02T05:27:53.137+02:00<div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">Siz Benim Kime Küstüğümü Nerden Bileceksiniz?</span><br /><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">"Üstüm başım toz içinde </span><br /><span style="font-style: italic;"> Önüm arkam pus içinde </span><br /><span style="font-style: italic;"> Sakallarım pas içinde </span><br /><span style="font-style: italic;"> Siz benim nasıl yandığımı </span><br /><span style="font-style: italic;"> Nerden bileceksiniz. </span>"<br /><br /><div style="text-align: left;">Bir insanı tanımak ne kadar iddalı bir söz! İnsan kendisini tanıyamazken. Geçen her günle biraz daha şaşırırken kimi zaman. Yazdığınız yazılara bakarsınız eski benliğinize şaşarsınız. Siz o siz değilsiniz, nehir o nehir değil. Akmış geçmiş. Sizi tanıyanlar bilemez. Kardeşin duymaz, eloğlu duyar. Her insan bir diğerini kendi aynası izin verdiği ölçüde görür. O nedenle siz neyseniz algınız da odur. En çok önem verdiğiniz, yıllarınızı geçirdiğiniz, aşkıyla vecde geldiğiniz adamı/kadını bile film yapıp anlatmaya kalksanız kendinizi anlatmış olursunuz. Peki yüzyüze gelmediğiniz birini anlatırken ne olur? Sadece okuduklarınızdan yola çıkıp seçili anıları vurgularsanız ne olur? Tarihi kurgu olur. Diyorum ki, değil tarihi bir karakteri, otuz yıldır tanıdığınız sevgilinizi, kardeşinizi anlatsanız kurgu olur. Bilemezsiniz.<br /></div><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"> "Bir fidandım devrildim</span><br /><span style="font-style: italic;"> Fırtınaydım duruldum </span><br /><span style="font-style: italic;"> Yoruldum çok yoruldum </span><br /><span style="font-style: italic;"> Siz benim neler çektiğimi </span><br /><span style="font-style: italic;"> Nerden bileceksiniz."<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span>Mustafa filmi bana bunları çağrıştırıyor. </span>İzlemedim. İzlemek için istek duymadım. Daha hakkında Atatürk'ü karaladı, akladı, insanı yönü, Turkcell sponsorluğu geri çekti tartışmaları hiç yapılmadan huzursuz oldum. Belki Can Dündar'dan pek haz etmediğim için. Onun herkesi memnun etmek isteyen "ben de ailenizin parlak ve iyi yetiştirilmiş, büyüklerine saygılı çocuğuyum tarzından". Anne ve babacım "en çok beni sevin", "en çalışkan benim", "ne kadar da saygılıyım" havasından. Her Türk ailesinin evladıyım tarzından. Durmadan bana yollanan yazılarını çok boş ve popülist bulduğumdan. "Baby Face" dedikleri, saçına kırlar da düşse büyüyememesinden. Kısacası, Bir Can Dündar Algısında bir Mustafa göreceğimizi düşünüyordum. Belki Kemal Tahir algısını tercih ettiğimden, ülkemi sevmemin içinde Atatürk lafı geçen her filme, kitaba heyezanlar içinde atılıp, içeriğine boşvermemi gerektirmediğinden...<br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">"Taş duvarlar yıkıp geldim<br />Demirleri söküp geldim<br />Hayatımı yıkıp geldim<br />Siz benim neden kaçtığımı<br />Nerden bileceksiniz."</div><br /><br />Nasıl bakarsan öyle görürsün. Kendi gözlüklerinden görürsün. İstediğin kadar belge, istediğin kadar kitap olsun.<br /><br />Bana sorsan Atatürk önce yöneticidir. Liderdir. Beni en çok etkileyen özelliği. Amacı koyup, binbir engele, o kadar zorluğa, ona şuna buna rağmen motivasyonunu her zaman tavan tutması, ya da çevresinde böyle algılanması. Bir film çeksem en çok buradan giderdim heralde. Aşk hayatına girerdim biraz, benim için en önemli yönlerinden bir tanesi. Fikriye/Latife ve o konuya dair herşeyi kendi algımla anlatırdım. Latife'yi "a proper marriage"(Doris Lessing Romanı) (Düzgün bir evlilik), Fikriye'yi ise kaçamadığın aşk olarak algılardım. Dallanıp budaklanıp nerelere uçardım? İçki içmeyi seviyorsam, içkisinden bahseder, ben sigarayı bırakamadım, o da içkiyi ne çok ortak noktamız var Atam noktasında kalırdım. İçkiden haz etmiyorsam, çok da dikkatimi çekmezdi heralde.<br /><br />Eğer öğretmen olsaydım, başöğretmen kısmına yoğunlaşırdım. Ne zaman durmuş birilerini eğitmişse o anılarına eğilirdim. Asker olsaydım, askeri kararlarına. Bunu da bilinçli olarak yapmış olmazdım. İnsan neyse, onu algılar dedim ya. En çok tanıdığınızı sandığınız kişilere tekrar bakın bakalım, kendiniz dışında ne görebiliyorsunuz? Ne kadar kendinizin dışına çıkabiliyorsunuz?<br /><br />Atatürk'ten bir komünist/bir kapitalist/ bir inanan/bir dinsiz yaratabilirdim. Arayan bulur. Kendi hayatınıza tekrar bakın, tekrar bakın. İnsan denilen canlı düz, parçasız bulutsuz, her günü aynı değil. Sağcı olduğumuz yanlar var, solcu olduğumuz yanlar var, çok içtiğimiz zamanlar, hiç içmediğimiz zamanlar, aile kurumundan tiksindiğimiz zamanlar, ya aslında fena da değilmiş dediklerimiz, bütün gün şen şakrak eğlenip, günlüğümüze bugün ölmek istedim yazdığımız günler var.<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">"Gökte yıldız kayar şimdi</span><br /><span style="font-style: italic;">Annem beni anar simdi</span><br /><span style="font-style: italic;">Sevdiğim var kanar şimdi</span><br /><span style="font-style: italic;">Siz benim niye içtiğimi</span><br /><span style="font-style: italic;">Nerden bileceksiniz."<br /><br /></span><div style="text-align: left;">Sorun tembelliğimizde aslında. Kendi başımıza bir görüş oluşturamayacak kadar etiketçi ve cahil oluşumuzda. Ne kendimizi, ne yanıbaşımızda duranları tanımak konusunda hevessiz ve yeteneksiz oluşumuzda. Kendimize hitap etmeyen yönlerini es geçme gayretimizde. Facebookta binlerce grup var. Tanımadan sevemezsin. Mustafa Kemal, inkılap tarihi kitaplarında anlatılan adam değil. Daha doğrusu belki bir yanı o. Ama Mustafa Kemal sana Can Dündar'ın ya da bir başkasının anlatacağı adam da değil. O yola kendin çıkman gerekiyor. Bir keşifse, onu bulmalısın. Çünkü Mustafa Kemal, kim ne derse desin bu ülkenin kronik "biz adam olmayız" karamsarlığına "hadi lennn" demiş adamdır. Bunu diyenleri bulmak ve onlara tutunmak zorundasın. Mustafa Kemal bir koskoca bir duvardır öyle görmek istersen. Çevresinden dolanamazsın, oradadır. İnsanların algısındadır, gönlündedir, düşman bile olsan varlığını inkar edemezsin. Hesaplaşmadan yürüyüp gidemezsin. Seviyorum, sevmiyorum demek meseledir. Çünkü bu ülkenin insanlarının tutunduğu bir semboldür Atatürk. İnsan ötesidir pek çok algıda.<br /><br />Demek istediğim, sorun Mustafa'yı "insan" olarak algılamak değil. "Hangi insan" olarak algıladığın. Senede yirmi tane Mustafa filmi çekilse, her farklı algılayan bir film çekse, bir kitap yazsa belki farklı olurdu. İnsanların seçenekleri olurdu. 12 Eylülcülerin Atatürk'ün içini boşaltıp, tek tip bir Ata algısını dayatmaları gibi (Düşünün mesela Kenan Evren, kendi algıladığı gibi bir Mustafa filmi çekmiş!) belgesel adı altında, kendi algısını anlatmaktadır Can Dündar. Eğer pek çok kişi bunu yapabiliyor olsa, izleriz ve en gerçeğe yakın bulduğumuzu tercih ederiz.<br /><br />"İris" filmini izlemiştim. İris Murdoch'ın hayatı. En sevdiğim yazarlardandır, kitaplarının çoğunu okumuşumdur, felsefesine aşinayım. Buna ek olarak iki tane de biyografisini okudum. Filmini sevmedim. Koskoca felsefe devini, edebiyat duayenini alzheimer hastalığı gölgesinde okumayı sevmedim. Kocasının bakış açısından görmeyi sevmedim. Benim okuduklarımdan anladığım bu değildi çünkü. Dev beyinin her gün eriyişi, kelimeleri en çok sevenin kelimelerinden olması çok acı evet bir hikaye. Ama böyle bir yazara reva mıydı diye düşünmüştüm, onu benim kadar tanımayan ve okumayanların gözünde "vah anamlık" bir hikaye, "bir kadın" olarak algılanmasına. Ve bir koca ne bilir, kadının aşığıyla ne yaşadığı hakkında? Daha sonra geçtiğimiz yıllarda İris Murdoch'la geçirdiği zamanı yazdığı günlükleri çıktı Elias Canetti'nin. Düşünsenize ikisi de ölüp gittikten sonra mezardan çıkan bir günlük ve eski sevgilisine attığı laflar. Doğrudur, yanlıştır. Ama belge. Gerçeği bilme şansımız var mı? Yok. Bilemeyiz.<br /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;"></span><br /><span style="font-style: italic;"></span></div><span style="font-style: italic;">"Bir pınardım kan oldum</span><br /><span style="font-style: italic;">Yol kenarı han oldum</span><br /><span style="font-style: italic;">Yanıldım ah ziyan oldum</span><br /><span style="font-style: italic;">Siz benim neden sustuğumu</span><br /><span style="font-style: italic;">Nerden bileceksiniz.</span>"<br /><span style="font-style: italic;"><br /></span></div><br />Ahkam kesmek kolay. Öyküler anlatmak kolay. Belki de sadece romancılar anlatmalı büyük hikayeleri. Adı da belgesel değil kurgu olduğundan daha inandırıcı olur. Bilirsin ki bu yazarın hayal gücünün de ürünü. Ne kadar kendinden bağımsızlaşmışsa o kadar iyi. Ne kadar mümkün?<br />Ne demiş Cemil Meriç:<br /><br /><span style="font-style: italic;" class="content">"Balçığı mermer yapan, zilletin yıldırımı. Ama balçık, mermerden daha yumuşak, daha sıcak, daha insan: Âdem ile Havvâ'nın ham maddesi. Fâni olduğu için güzel.<br /><br />Ölümsüzleşmek milyonlarca budalanın dudağında tebessümleşmek ve binlerce yıl anlaşılmadan tekrarlanmak, kirlenmek, genelleşmek. Ebediyet, cehennemin ta kendisi."</span><br /><br />--<br /><span style="font-style: italic;" class="content"><br />"Âsaf'ın manzum bir tekerlemesini hatırlıyorum: “Seni görmesem Buda olurdum, seni gördüm budala oldum.” “On binlerce Buda gelmiş dünyaya” diyor, “biz yalnız sonuncusunu tanıyoruz.” Tanıyor muyuz acaba? Tarihçilerin üzerinde anlaştığı tek hakikat var mı? Kimine göre, bir ömür boyu dünya nimetlerini hor gören Buda, nefis bir domuz kızartmasını tıka basa atıştırdığı için göçüp gitmiş… İnanacak mıyız? Kahramanların çamurlaştığını görmek, sokaktaki adam için buruk bir teselli.<br /><br />Tabiatın dev'e tahammülü yok. Ermişler bile kurtulamamış sitem oklarından. Çağımız, delileri sevimleştirdiği için Dosto'ya tutkun. Cinnetle cinayet sanatın konusu olunca bir nevi meşruiyet kazanıyor.<br /><br />Zerdüşt'ten beri hangi muammayı çözebildik? Halâ çöller kadar susuzuz hakikate, yalana, hayat ve ölüme. İnsanlık daima daha kötü oyuncaklar peşinde koşan bir çocuk.</span><span style="font-style: italic;">"</span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Ben ardımda yaş bıraktım</span><br /><span style="font-style: italic;">Ağlayan bir eş bıraktım</span><br /><span style="font-style: italic;">Sol yanımı boş bıraktım</span><br /><span style="font-style: italic;">Siz benim kime küstüğümü</span><br /><span style="font-style: italic;">Nerden bileceksiniz.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><br /><span style="font-style: italic;">Yusuf Hayaloğlu<br /><br /><br />(Ahmet Kaya yorumundan dinlemeniz tavsiye olunur. )<br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1580897548260808334?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-23855510135880902252008-10-31T15:37:00.003+02:002008-10-31T16:13:44.308+02:00Ruh sağlığını düzgün tutmak zorlaşmaya başladı. Dünyanın her yerinde ne yazık ki çocuk tacizi var, tecavüzcü var, çeşit çeşit cinsi sapık var. Bugünlerde dolanan kasklı tenor gibi. Tecavüz ve sapıklar en az umduğunuz yerlerden çıkıyor. Yolda yürürken kötü kötü baktığınız siyah t-shirtli gençten değil. En bastırılmıştan, en nur yüzlü geçinenden. Dünyanın her yerinde sapıklık var. Din ve ahlak bu sapıkları en azından adam etmek, dürtülerini (dürteseciler) kontrol altına almaya davet etmek için var.<br /><br />Öte yandan...<br /><br />Gerçekte öyle olmuyor.<br /><br />Hep merak etmişimdir,belirli bir inançlı çevrede şöyle bir psikoloji oluyor olabilir mi? "İnanıyorum ben. Yaptığım şunlar bunlar düzgün. Seçilmişim, e yüce Rabbim de bana bir kıyak yapar. Günah ben de biliyorum ama affeder kesin. Güzelce bi tövbe etsem? O kadar faydam var bu kadar sapıklığım da olsun canım?" Bu mudur mesela? Ya da Allah'ın yokluğuna duyulan kesin inanç mı? Öte dünya yok mu? Birisi öbür tarafta aferin mi diyecek. Ya da bu insanlar sabah akşam cehennem düşünerek yalama mı oluyorlar? Bir türlü zihin yapısını anlamam mümkün değil. O yüzdeki pişkin anlamı çözmem mümkün değil. Kilise skandallarını hatırlarsınız. Papazların küçük çocuklarla hikayelerini. Belki de inançlı ya da inançsız diye düşünmemeli. Kasklı sapığın beyanatları ortada. Ortak olan kendine güven, ortak olan pişkinlik. Ne bir empati, ne bir duygu göstermeyişleri. Hak görüşleri.<br /><br />O İtalyan barış elçisi kızımıza(Pippa) tecavüz edip öldüren herifte de vardı aynı bakış. Küstah, pişkin. Hani hayıflandıkları tek şey yakalanmış olmak, yoksa vicdan denen kumaşta bir leke olsun yok.<br /><br />Kadın düşmanı bir toplumda yaşıyoruz. Bakiresi, orospusu, namuslusu, çocuğu, okumuşu, cahili, köylüsü, evlisi, bekarı, yok bu işin. "Dört yanım puşt zulası, dönerim dönerim çıkmaz."<br /><br />Peki o raporu verenlere ne demeli? Bence onlar da toplu tecavüzden yargılanmalı. İkinci kez ırzına geçtiler kızın. Duygusal olarak tuz bastılar yarasına ve yaramıza. İinsanı şiddete meyili yapıyorlar. Empatiye zorlamak istiyorum. Size de bi tecavüz edilsin bakalım ruhen ve bedenen nasıl yarasız kapatıyorsunuz bu hesabı görelim demek istiyorum. Paraya kıyalım, Amerikan hapishanelerinden kadrolu sapık getirtelim. Neler dedirtiyorlar insana...<br /><br />"Dot"ta bir oyun izlemiştim. İlk oyunlarıydı. Donmuş, "frozen". Küçük kızlara tecavüz eden adamı anlatıyordu. Tecavüze uğrayıp öldürülmüş kızın annesini. Ve bir psikiyatrist. Çocuk tacizcilerinin çoğu küçüklüklerinde tacize uğramış kişiler. Beyinlerinin duygu kısmı çöl. Donmuş. Buzdan bir kitle.<br /><br />Lafa bak beri gel: “Benim düşmanım şeytan, benim düşmanım nefsim. En çok kendi nefsime ve şeytana kırgınım.”<br /><br />Şeytan da size kırgın sayın efendim. Bu yaşa gelmişsin hala eylemlerinin sorumluluğunu alamıyorsun ve bana bok atıyorsun derken gözüktü şeytan. Herkesin şeytanı kendi içinde. Nefsi içinde. Madem kırgınsın, bekle biraz şeytanın bir kutu baklava yaptırıp gönlünü almaya gelir. Hep dargın kalacak değilsiniz ya! Peki bu denklemde mağdur nerde???? Onun günahı senin şeytanınla tanışmış olmak mı? Siz şeytanla barışınca bir sonraki kurbana ne olacak?<br /><br />Bu dünyada da adalet istiyoruz!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2385551013588090225?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-65516802463696313782008-10-30T10:53:00.002+02:002008-10-30T11:11:05.247+02:00Anadolu Emeklilik reklamını seyrettiniz mi? Hani mavi gözlü çocuk sopayla kargaları kovalar, başaramayınca kız kardeşine de bir sopa verir ve beraber kovalarlar?<br /><br />Nedir bu kargalarla derdimiz? Koskoca Mustafa Kemal'in hayatından en aklımızda kalan sahne bu mu? Dönüp dönüp o dönemi anlatmaktaki amacımız nedir Allah aşkına? Çocukken geçirdiği bir yaz sadece.<br /><br />Filmlerde, anılarımızda, ilkokulda bize ezberletilen hayat hikayelerinde en vurucu yön. Kargalar. Sanırım Atatürk'ün diğer yaptığı eylemleri anlayamıyoruz. Zihnimiz çocukluğunu aşamıyor. Onu insan olarak algılayabilmemiz için illa karga kovalanacak! Acaba bu kahrolası sıradanlığımız olmasın? Acaba anca o zaman mı empati kurabiliyoruz Ata'yla? Çünkü onun gibi savaşacak halimiz yok? Onun gibi cesaret gösterecek enerjimiz yok? Devrimler dersen, bizde nerde? Karanlığın içinde ışık görecek gözümüz de yok. Zaten bıraktık bunların peşini. Hem Mustafa Kemal'in hem de sıradan vatandaşın yapabileceği eylem ne olabilir? Düşününnn. Eveet karga kovalamak. Neticede ne zeka ister, ne devrimcilik, ne de harika çocukluk. Eline sopa alan herkes yapabilir.<br /><br />İşin en tuhaf yanı, hani şu Atatürk'ün "insani" yanını gösterme geyiği yok mu! Eh be arkadaşlar, Mustafa Kemal tiksinmiş karga kovalamaktan. Kaçarak uzaklaşmış o hayattan. Karga kovalamak kötü bir şey olduğundan değil. Sevmemiş işte adam. Ne sevecek. Yani sen bir insanın hayatına bakıp en sevmediği dönemi ne diye temcit pilavı gibi getirir durursun? Bu mu anladığınız?<br /><br />Kadınları kimse sallamazken bin tane hak verdi adam. Sen bunları nasıl eline verilen sopaya indirgedin ki? Bu nasıl sembolizm?<br /><br />Peki mavi göz vurgusuna ne demeli? Nedir bu mavi göz takıntısı. Sanki Kurtuluş Savaşını yapmasının en önemli sebebi gözleri adamcağızın. Hani mesela Kazım Karabekir de olabilirdi ama kahretsin ki adam esmer.<br /><br />İçimi bayıyor böyle reklamlar ve algılar. Atatürk'ü sevmek demek gözlerini sevmek değildir. Zaten aslında Atatürk'ü sevmek de gerekmez. Onu anlamak gerekir. O dönemi, o koşulları. Masallara, tersine düzüne bakmadan ve tercihen ilkokul bir kitabını aşarak. Sadece Nutuktan da değil, yanından yöresinden, kim ne dediyse, nasıl anlattıysa okuyarak. Ancak o zaman senin benim gibi bir adamın iş sınanmaya geldiğinde nasıl devleşebildiğini anlayabilirsin.<br /><br />Duygu insanları olmayı bıraksak keşke. İçinde bulunulan koşullardan çıkmanın yolu, onu bunu şunu sevmek değildir. Elindeki imkanlara bakıp, gerçekçi olup, imkansızı isteyerek yola çıkmaktır. Oturmamaktır, söylenmemektir. Olanlara bitenlere duyduğumuz haklı duyguların, içten üzüntünün bir boku değiştirmediğini görmektir. Ne olur azıcık da aklımıza beynimize hitap edin efendiler.<br /><br />Değişiklik olur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6551680246369631378?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-72861640365685141242008-10-30T10:46:00.002+02:002008-10-30T10:51:48.435+02:00Yasak travma etkisi yarattı. İnsan bir hoş oluyor. Bloga yeniden ısınmalı...<br /><br />Nedense bir şeyleri değiştirmeli gibi hissediyorum.<br />Bir yenilik.<br />Bir renk.<br /><br />Baştan başlamalı.<br /><br />Arada kaynayan ne çok şey oldu. Arkadaşlık ödülleri verilmiş mesela, hiç bakamadım bile. Katılım gösteremedim.<br /><br />Mimler geldi, geçti görüşmeyeli.<br /><br />Bakalım.<br /><br />Yavaş yavaş....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7286164036568514124?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-74605812503331238862008-10-27T07:35:00.002+02:002008-10-27T07:39:29.120+02:00KINIYORUZ!<br /><br />UTANIYORUZ!<br /><br />KOMIKSINIZ ABILER. ACIZSINIZ. BU DEVRIM BASKA DEVRIM. BU DEVIR BASKA DEVIR.<br /><br />KOPRULERIN ALTINDAN COOOK SULAR AKTI!<br /><br />SULARIN ALTINDA KALACAKSINIZ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7460581250333123886?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-19962515094596574452008-10-20T15:45:00.002+03:002008-10-20T15:52:59.847+03:00Kitaptan bahsedemedim bir türlü. Güncel olaylar izin vermedi. Şehitlerin acısı bu kadar tazeyken tam da oralarla ilgili kitaba gelemedim, yazamadım.<br /><br />Romanımsı, uzunca bir öykü. Levent'in sürükleyici anlatımıyla oradaymışcasına yaşıyorsunuz. Özellikle de okuyan, düşünen bir insan olarak (ve orada olmayacağından emin bir kadın olarak) bunca yıldır öğrendiğin herşeye ters bir coğrafyada bilinmezliğin ortasında, her taşın altında ölüm tehdidi görürken hala bilime, hala insana inancını yitirmeden gidip de dönebilen bir adam anlatıcımız. Nedeni anlaşılamayan olaylar olur. Doğa üstü mü desem, doğa altı mı desem. Ancak araştırma imkanı yoktur, ne savcıya güvenilir, ne devlete. Orada üç beş çocuk, bir komutan insafında, kim ne derse onu yaparak hayatlarını bilmedikleri ve sorgulayamadıkları kendilerinden büyük bir güce teslim, bir yanı türküler, bir yanı vatan, bir yanı anlaşılamayan emirler, neden buradayımlar arasında kalmışken. Ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Biz İstanbul'da hayat, anlam, varlık derken, orada soğuğun göbeğinde, donarak, tir tir titrerken, neden ben, neden biz diyenler. Karşıdakilerin bu işi gönüllü yapmasına anlam veremeden. Can alıcı noktası bu değil mi?<br /><br />Sade, içten, sıcak.<br />Çaresizliği kanında hissetmek gibi. Geçse bile geçmeyen. Hepimizin hayatında gecenin dördünde de olsa çalan kapı ziliyle taşınan cesetler, kulaklar. Belki de alıştık çoktan sürreal bir filmin içinde gerçek ölülere.<br /><br />Alacagöl Efsanesi. Okuyun.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1996251509459657445?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31881068718943978202008-10-20T15:27:00.002+03:002008-10-20T15:42:52.366+03:00İnsanın içindeki iyilik tomurcuğu nerden gelir? Doğuştan mıdır, sonradan mı öğrenilir. İnsanın fıtratından mıdır iyilik de, kötülük de?<br /><br />Bir insan ne zaman bunu bırakıp karşı tarafa geçer? Geçtiğinin farkına bile varmadan mı? Yoksa her insanın şeytanla başka bir anlaşması mı vardır. Bana öyle geliyor ki o sınır kolayca sormadan, cız etmeden bir anda aşılıveriyor. Törensiz. Kanla imzaladığınız anlaşmalar olmadan. Karşılığında pek bir şey almadan.<br /><br />Küçük bir korku, küçük bir tehdit yetiyor kimi insanda bütün o birikimli boyaların akmasına, kültür denizlerinin aslında yapay göletler olduğunun ortaya çıkmasına, takkenin düşmesine kelin görünmesine. Basit bir trafik küfürleşmesi nasıl da çatlatıyor maskeleri. Bir yarışma, bir rekabet. Show tvde yayımlanan bir yemek yarışması var. Öğlenleri 4 civarı yayınlanıyor. Birileri yemek yapıyor, hayattaki tek becerileri buymuşcasına, hırsla. İçine bu denli hırs, kendini beğendirme ihtiyacı, ukalalık, gösteriş konan yemekten mideler sağlam çıkar mı? Zaten yiyenlerin suratında beğenmez, ekşimiş bir ifade. Arkasından konuşmalar, aşağılamalar, kompleksler. İnsanoğlunun en çirkin yüzü ekrandan bize gerisin geri bakıyor. Gözlerimizin içine. İnsanların içindeki en basiti, en acizi çıkarma konusunda uzman Show TV. O yüzden de izleniyor, inanamayarak. Bu kadar da olur mu denerek. Oluyor.<br /><br />Küçük bir rekabet, küçük bir tehdit. Hem de canına ya da malına değil, egoya değen minicik bir iğne ucunda karşındakinin ne insanlığını, ne hastalığını görmez olan gözler. İntikam melekleri, ihtirasla yanan yükselme isteği, cezasını verme, gününü gösterme, gerçekleri hasır altı etme. Bir anda uçlara taşınma, bir anda kamplaşma.<br /><br />Okumadı kimse biliyorum. Doris Lessing'in cemaatlere ait kitabını. "İçinde yaşamayı tercih ettiğimiz hapishaneler" diye bir kitabı vardır. Cemaat düşünceden bağımsızdır. Dinci, köktendinci, laik, solcu, sağcı olabilir. Ortak yanı, o cemaate kayıt olduğunuzda gerektiğinde en doğal halinizle siyaha beyaz diyebilir hale geleceğiniz. İnsanlar birey olarak akıllı, grup olarak hayvanlardan farksız. Bir kişi iyi, üç kişi bir araya gelince manyaklaşıyor. Büyük gruplar ikiye sonra dörde bölünerek küçülüyor, üstelik bunun yasaları bile belirlenmiş. Üç kişi bir araya gelince ikisi birleşip üçüncüyü yok ediyor, sonra birbirlerine dönüyor.<br /><br />İyilik kırıntısını beslemek gerekiyor. Kendi kendine yaşamıyor. En zor zamanlarda test ediliyor, kolay zamanlarda iyi olmakta ne var. Kibar olmakta ne var. Tehdit altında, korkarken, hala adil olabiliyor musunuz, hala hasmınızın insan olduğunun, ana kuzusu olduğunun farkında mısınız? Bütün mesele burada. Sınıfından, kültüründen, cemaatinden bağımsız olarak. Karşınızda ne görüyorsunuz? Ve sana bok atıldığında cevap vermemek? Dalaşlara girmemek ne ister? Ne tarz bir ermişlik, olgunlaşmışlık. İyi insanlar gidecekler mi hep? O güzel insanlar o güzel atlara mı binecek hep? Bir kere de bir yaylada buluşup otursaydık keşke.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3188106871894397820?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-50419112695647247542008-10-17T19:06:00.003+03:002008-10-17T19:47:56.795+03:00Aysema Hanım'dan geldi sobemiz.<br /><br />Bir an ben de bilemedim nelerden tasarruf etmeli. Araba kullanmıyorum, toplu taşımaya inanıyorum. Suları, elektrikleri kapalı tutmaya gayret ediyoruz. Ampullerimizi daha enerji verimli olanlarla değiştiriyoruz.<br /><br />Önce gider kalemlerini bulmak gerek heralde. Sonra önem sırasına koymak.<br /><br />Ne yapılabilir?<br /><br />* Su - elektrik en önemlisi. Sadece bizi değil dünyayı da etkilediği için.<br /><br />* Isı. Evet havalar soğuk ama kışın 30 derecede yaşamak zorunda değiliz. Daha makul sıcaklıklar için seferber olalım. Bizim gibi merkezi ısıtma ile ısınan binalarda çoook zor. Komşularımız bir derece düşüşe bile razı olmazlar. En azından deneyelim. Sahip olmadığımız doğal gazla dünyayı ısıtmayalım. (Sıcaktan hoşlanmadığımdan pencere açıp atmosferi ısıtıyoruz. Rezalet ve görgüsüzlük!) Kış olduğunun farkına varalım. Donmayalım ama arada bir hırka giymek bizi üzmez. (Yazın da klimalarla 18 derecede yaşıyoruz. Tam Amerikalı olduk.) Yazın alışveriş merkezlerine hırkayla, kışın içimize tshirt giyerek gidiyoruz.<br /><br />* Isı yalıtımı. Duvarlardan, pencerelerden ısı kaybediyoruz. Gene kolay bir çözüm yok ama baskı grupları oluşturup yönetimlere önermek lazım. Kapı pencereleri değiştirmek çözüm olabilir.<br /><br />* Sigara. Hiç kimse sırf pahalı diye sigarayı bırakmaz biliyorum. Ama ne kadar kar edeceğinizi biliyor musunuz? Ben günde 1, 1.5 paket içerdim. 2007 yılbaşında bıraktım, nerdeyse 2 yıl olacak. Marlboro light içerdim. Şu anda kaç lira bilmiyorum. Ancak bildiğim paketi 5 YTL desek, bugüne kadar günde 7.5 YTLden 4 500 YTL üzeri kar ettim.<br /><br /> 1 yılda edeceğiniz kar : 2737<br /><br />Diyelim daha ucuz bir sigara içiyorsunuz. 365 x birim fiyat x paket sayısı hesaplayın.<br /><br />Bırakmayı, en azından azaltmayı bir düşünemez misiniz? Nasılsa yakında hiç bir iç mekanda da içilmeyecek? Hem öksürük şurubundan, solunum yollarından, doktor giderlerinden de kurtulacaksınız? Hadi nolur nolur?<br /><br />* İçki. İçmediğim için yorum yapması zor. Ama şöyle bir şey olsa. İnsan her gün iskender yese bir süre sonra nefret eder ya. Her gün, ya da belirli bir sıklıkla da içince kıymeti azalıyor bence. Örneğin içmenizi engelleyen bir durum varsa ve canınız içki istiyorsa bir kadeh kırmızı şarap abı-hayat gibi gözüküyor. Azaltmak hem maddi yükü azaltır, hem içkinin zevkini arttırır. (Bence)<br /><br />* Kıyafet / Eşya. Ne yazık ki ülkemizde ikinci elden hiç hoşlanmıyoruz. Halbuki o çok zengin bulduğumuz ABDli kişiler kıyafetten eşyaya herşeyin kullanılmışına bayılırlar. O nedenle de bol bol satış günleri düzenlerler. Satacağınız eşyaları belirleyip üzerlerine fiyatları yapıştırıyorsunuz. İnternetten craigliste ya da gazeteye ilan veriyorsunuz. İnsanlar gelip gelip götürüyor. Avantajları:<br /><ul><li> yayıntılardan para karşılığı kurtulmak,</li><li> başka insanların neşe içinde sizin tiksindiğiniz koltuğu götürmelerine sevinmek,</li><li> bir kere giyilmiş, üzerinize uymayan kıyafetlerin başkalarına yakıştığını görmek,</li><li> hiç de azımsanamayacak bir paraya hafiflemek, rahatlamak!</li></ul><br />Tersi de mümkün. Diyelim bir anda on beş kilo aldınız ya da verdiniz. Bu kiloda kalmayacaksınız. Şimdi gidip yeni palto alana kadar, zayıflamış bir arkadaşınızın paltosunu giyseniz ne olur? Hem zayıflamaya da motive eder mi? Bence bu ikinci, üçüncü el fikrini öğrencilerden alıp yaygınlaştırmak lazım. Alıp alıp atacak kadar paramzı, saklayacak kadar yerimiz mi var? Ne var, ne var?<br /><br />* Mevsim meyveleri / sebzeleri / balıkları. Yine mevsime göre beslenmek gerek. Hem sağlık açısından daha iyi, hem de (kışın kış olduğunu anlayalım yahu?) daha makul fiyata oluyorlar genelde. Keyfimizin kahyası olalım.<br /><br />* Tasarrufu sadece madden yapalım. Fikren yapmayalım. Harcamaları azaltmak kadar, gelirleri arttırmak için de fikirler bulalım.<br /><br />* Sağlık: Hastalanmayalım. Hiç hastalanmamak hastalanıp doktordu, ilaçtı uğraşmaktan iyidir. Hem zihnimizi sağlam tutalım, (Olumlu düşünelim, vesvese yapmayalım, karamsarlığa kapılmayalım, stresten uzak durmanın yolunu bulalım) hem bedenimizi. Dinleyelim ne diyor. Meyve, sebze yiyelim. Hareket edelim. Ama en önemlisi zihni sağlıklı tutmak, hastalıkları akla getirmemek. Her sabah derin nefesler alıp ohhhh sağlığım da ne güzel yerinde maşallah demek...<br /><br />* Yürümek: Toplu taşıma da bir yere kadar. Gidebildiğimiz kadar uzağa yürümek. Ama tabi sabah iş telaşında koştururken olmaz. En azından alışverişe filan giderken, daha keyifli anlarda yürümeyi tercih etmek. Faydaları say sayyy bitmez.<br /><br />* Kitaplar: Önce okumadılarınızı bitirin:)))<br /><br />* Tabi bunların dışında yatla gezmeyi bırakmak, ikinci evi kapatmak, ikinci (üçüncü) sevgiliyle vedalaşmak, tankerlerinizin bir süre boğazdan geçişini durdurmak (ki yalınıza çarpmasınlar) da düşünülebilir...<br /><br />İyi tasarruflar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5041911269564724754?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-73345036545693525512008-10-16T10:53:00.000+03:002008-10-16T10:54:20.631+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SPbzJztDjqI/AAAAAAAAAHA/tHHkYqWXesQ/s1600-h/9789944424431.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lriE9iDtYnw/SPbzJztDjqI/AAAAAAAAAHA/tHHkYqWXesQ/s320/9789944424431.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257656964825190050" /></a><br /><br /><br /><br />Yayınevi: Çitlembik<br />Kategori: Edebiyat / Roman / Türkçe / Yerli<br /><br />Özellikler: Boyut: 12,5 x 19,5 / ithal kitap kağıdı / 140 sayfa<br />Yayın Tarihi: Temmuz 2008<br /><br />"'Kaçın diyorum Osman!' diye bağırdı; 'Üstünüze doğru bir şey geliyor! Kaçın! Herkese söyle, tepeye doğru koşun! Emrediyorum Osman!'" Soğuk bir kış gününde Jandarma Asteğmen Haluk Günay'a Hakkâri'deki ölümlerin sebebini araştırma görevi verilir. Günaydoğu'nun gergin atmosferinde gizemli kayıplar kanlı çatışmalara eşlik ederken düğümler yavaş yavaş çözülecektir. Ortaya çıkan gerçekler tahmin edilenlerden çok farklı ve ürkütücüdür. Ancak, yanılgılardan geri dönülmesi artık çok geçtir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7334503654569352551?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-9415784925906502332008-10-15T12:05:00.004+03:002008-10-15T13:40:27.783+03:00Yoksulluğu yaşamadan yazmak imkansız. Tok açın halinden anlamıyor. Sıcak evinde oturan, soğuğu anlamıyor. Diyelim elektrikler kesildi, diyelim kombiler yanmıyor, diyelim evde ekmek de yok, yemek de. Diyelim işsiz kaldınız. Hep umut var, yarın elektrikler gelir, yarın bir iş bulunur.<br /><br />Yoksul olmak o umudun yokluğu gibi. İşlerin düzeleceğinin, yarın sıcak bir evde uyanacağının, karnının tamamen doyacağının umudunu taşıyamamak. İçinden çıkamadığın kısır döngü. Temel çabanın bir dam, bir aş bulmak olduğu. Ve yoksulsan, çocuklarının da yoksul olacağını bilmek. O nedenle insanlar kalkıp gidiyorlar köylerinden umuda. Umut Almanya olur, İstanbul olur, İzmir olur. Belki biz değil ama çocuk. O nedenle Rusya'dan dünyaya akıyor insanlar. Akabilenler. Kalanlar ne yapar, ne yer, ne içer.<br /><br />Az gelişmiş ülkelere özgü değil yoksulluk. Newyork metrosunda uyuyanlar, çöpten bulduğu hamburgeri dişlerken mutlu olanlarla dolu ülke. Ama derece farkı var. Çöpleri zengin ABDnin. Karıştıracak çöp bulamadığın yoksulluklar var.<br /><br />Öyle bir yöntem bulmalı ki umuda taşımalı insanları. Bir defalık kömür, bir defalık yemek mutlaka hayatlarda fark yaratıyor. İnkar edilemez. Ama bir ya da iki defa yardım adı altında bir şeyler vermekle beraber, insanların hayatlarına yönelik daha somut adımlar atmak gerekli. Yoksul çocuklara okuma, beceri edinme şansı verilmeli. Yoksul büyüklere bir çare bulunmalı. Projeler üretmeli, krediler verilmeli. Keçi kredisi okumuştum mesela. Yoksul köylü kadınlara `Ağaca zarar vermeyen Saanen keçisi yetiştiriciliği için 2 bin YTL`ye kadar 5 yıl faizsiz, bir yıl geri ödemesiz mikro kredi verilecekti. Ne oldu, verildi mi, alanlar ne yaptı? Başarıları nasıl oldu. Fikir güzel, ancak sonuçlarını takip edemiyoruz.<br /><br />Dünya çok kalabalık. Kaynaklar azınlıkların elinde, bu yakın zamanda da değişecekmiş gibi gözükmüyor. Belki geniş barınaklar, belki dev aşevleri lazım sadece ramazanda açık olmayan. Ve yanısıra bir umut. Bir kurs. Bir burs. Bir iş. Bir beceri.<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">Umut<br /><br />İşler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken çöp kamyonları,<br />ölüleri toplar kaldırımlardan,<br />işsiz ölüleri, aç ölüleri.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken köylü aile,<br />erkek, kadın, eşek ve karasaban,<br />sabana koşulu eşekle kadın,<br />toprağı sürerler. toprak bir avuç...<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken ölür bir çocuk,<br />bir japon çocuğu hiroşima'da,<br />on iki yaşında ve numaralı<br />ve ne boğmacadan ne menenjitten,<br />ölür bin dokuz yüz elli sekizde.<br />ölür bir japoncuk hiroşima'da<br />dokuz yüz kırk beşte doğduğu için.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken tombul bir adam<br />yatağından çıkar, dalgın giyinir:<br />"bugün kimi kime gammazlamalı?<br />amirin gözüne nasıl girmeli?"<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken, zenci şoförü<br />ağaca asarlar yol kıyısında,<br />gazyağına bulayarak yakarlar,<br />sonra kimi kahve içmeye gider,<br />kimi saç tıraşı olur berberde,<br />kimi dükkanını açar erkenden,<br />kimi genç kızını öper alnından.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken mahpus kadını,<br />kolları masaya bağlı sırtüstü,<br />çıplak memeleri al kan içinde,<br />sorguya çekerler bir bodrumda.<br />sorguya çekenler cigara içer,<br />biri yirmisinde, altmışlık biri,<br />gömlekleri terli, kollar sıvalı<br />ve kum torbaları, elektrodlar.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken gülyaprağına,<br />uçak alanında sessiz pilotlar<br />"h" bombası yükler tepkililere.<br />ve güneş doğarken, güneş doğarken<br />otomatik silahlarla biçilir<br />üniversitelilerle işçiler<br />ve akasya ağaçları bulvarın,<br />pencereler, balkondaki saksılar.<br />ve güneş doğarken devlet adamı<br />konağına döner bir ziyafetten.<br />ve güneş doğarken kuşlar ötüşür.<br />ve güneş doğarken, güneş doğarken<br />genç bir ana bebesini emzirir.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken ben bir geceyi,<br />bir uzun geceyi gene uykusuz<br />ağrılar içinde geçirmişimdir.<br />düşünmüşüm hasretliği, ölümü,<br />seni, memleketi düşünmüşümdür,<br />seni, memleketi ve dünyamızı.<br /><br />işler, atom reaktörleri, işler,<br />yapma aylar geçer güneş doğarken<br />ve güneş doğarken hiç umut yok mu?<br />umut, umut, umut,<br />umut insanda...<br /><br />Nazım Hikmet<br /></div><br /><br /><script src="http://blogactionday.org/js/2cf8c9d5d3f4273488620e83aa222e66d7c249fe"></script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-941578492590650233?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-83444394669680719342008-10-13T17:37:00.002+03:002008-10-13T17:40:43.775+03:00Aysema Hnm çağırmış. 15 Ekim'de yoksulluk konusu işlenecekmiş.<br />Konu zor, düşünmeye başladım.<br />Gidecek bir yer bulamadım.<br />Katılmamak olmaz. Yazmamak olmaz. Gönlümüz, yazımız yoksul olmasın.<br /><br />Kafamda durmadan çalan Sezen Aksu bakın ne diyor...<br /><br /><p style="text-align: right; font-style: italic;">Sızım sızım sızlar içim</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Gözümde akmayan yaşlar</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">İçimde yıllardan kalma birikim</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Bilmem ne zaman patlar</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;"><br /></p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Bilirim sonu var bunun</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Bilirim sonu gelir her sorunun</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Bilirim sonu var bunun</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Çaresi bulunur bilirim her sorunun</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;"><br /></p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Hiç aç susuz yaşamadım ki</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Hiç parasız pulsuz kalmadım ki</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Hiç aşksız sevgisiz olmadım ki</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"> </div><p style="text-align: right; font-style: italic;">Neden neye kime bu özlem</p><div style="text-align: right; font-style: italic;"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8344439466968071934?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-23103277093990917002008-10-08T04:49:00.005+03:002008-10-08T04:58:14.572+03:00Eskiden su gibi okurdum. Kaptırır okurdum. Uykusuz kalır okurdum. Okuma hipekaktifiydim, günde sekiz kitap bitirirdim. (Woody Allen hızlı okuma kursuna gitmiş, Savaş ve Barış'ı okumuş. Sormuşlar ne hakkındaydı diye, "Olay Rusya'da geçiyordu" demiş.) Öyle değildim, hatırlardım bir uçtan bir uca.<br /><br />Şimdi daha az okuyorum. Sadece zaman bulamamakla açıklanacak bir konu değil. Çalışmak insanın zihnini hapsediyor, özellikle yoğun zihin aktivitesi gerektiren işler. Yoğunlaşınca akşam, gece, uykuda, kafanın bir yeri o konuyla boğuşuyor. Bu nedenle ya unutturacak kadar iyi bir kitap lazım, ya da yoga, meditasyon, bir rahatlama yöntemi. Bugünlerde yogaya başladım, nasıl gidecek bilmiyorum.<br /><br />Son dönemlerde okuduğum en güzel romandan bahsetmek istiyorum. Levent Şenyürek yazmış.<br />"Alacagöl Efsanesi". İlk sayfasında sizi kucağına alıyor ve son sayfada indirmiyor. Kısa gözüken kocaman bir kitap. Dünyanın en saf ve doğal diliyle yazılmış, inanılmaz canlı ve akıcı, yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe bir roman. Belki uzun bir hikaye. Daha uzun yazacağım kitap hakkında.<br /><br />Levent Şenyürek'in ikinci kitabı. Birinciyi de severek okumuştum. "Çıldırtan Kitap". Öykülerden oluşuyor. Oldukça akıcı, eğlenceli ve matrak.<br /><br />Diliniz paslandıysa bir yerlerden bulun, alın, okuyun. Seveceksiniz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2310327709399091700?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-36025634205969447482008-10-08T04:39:00.002+03:002008-10-08T04:44:13.885+03:00Hayat, kar altında kalan bahar<br />Çiçekleri üzerinde ölüyor en bereketli ağaçlar<br />Üretkenlik dört duvar arasında<br />Kar yağıyor bahar dallarına<br /><br />Üç bin yıllık hayatın bilgesi<br />Sevene acı veren, bedeni bal ülke<br />Işıklarının ardından solup gidiyor insanlar<br />Kar yağıyor güneşli kirpiklerine<br /><br />Yalnız sevda ve kocalma hüznünü yakıştıran ozan<br />Karşında bir sigara içip ölebilirdik<br />İlk sen mi soldun böyle uzak toprağından<br />Karadeniz’de yatanlar, adları yitik<br />Boyna dolanan kent, Magosa Kalesi<br />Hepsi sayılsa tüm bir tarih mi<br /><br />Hayat, kar altında kalan bahar çiçekleri<br />Yazın tek tük meyva dallarda<br />Kim doyacak, kim doyuracak<br /><br />Turgay FİŞEKÇİ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3602563420596944748?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-28763996868956838592008-10-04T09:13:00.003+03:002008-10-04T09:42:30.142+03:00Evrim hassas bir konu.<br /><br />O kadar hassas bir konu ki, hiç unutmam daha ortaokul hazırlıktayım, boş bir dersimize din öğretmenimiz giriyor, konu sıkıntısı çekiyor olmalı ki, evrim konusunda hiç bir bilgisi, fikri ve iddası olmayan öğrencilerine evrim teorisini çürütmeye başlıyor. Bu çürütme merakıyla ilk tanışışım. On-onbir yaşlarındayım. O gün bugündür, sürekli aynı argümanları duya duya içimiz daralmıştır. Birisi çıksa, kardeşim bakın kitapta yazmıyor, ben de inanmıyorum dese rahatlayacağım. Ama olmaz bilimsel geçineceğiz, pardon, rasyonel geçineceğiz ve illa da ispatlayacağız.<br /><br />En sevdiklerim: Bir tebeşirle tahtaya bir yazı yazıp, "bu el olmasa bu yazı nasıl yazılırdı" demektir. (Darvin'i böyle bir sahnede "pardon abi bu hiç aklıma gelmemişti" diyerek eğilip bükülürken hayal ediyorum.) İkincisi de, "madem maymundan geldik, bugünkü maymunlar neden insan olmuyor?" adlı süper yaratıcı soruyla karşı tarafı ezmektir. (Darvin olsa sahnede duramaz, yıkılır. )<br /><br />Yıllardır evrimi çürüten kitaplar bedava dağıtılır. Sanırsın ki ülkemizde herkes bir biyolog, herkes evrim teorisine çoktan ikna olmuş, ancak bu büyük yanılgıyı düzeltmek bizim inançlı arkadaşlara kalmış. Bence yine çeviri bir durum söz konusu. Kiliseyle bilim çatışadursunlar, bize ne ayol. Darvin Türk değil, müslüman değil. Bizim kitabımızda "evrim yoktur, buna inanan taş olur" yazmıyor. Evrimi okuyan herkes "Oh my God!" diyerek ateist olmuyor.<br /><br />Bu kalitesizlik, bu ucuzluk beni çok üzüyor. Elin imamı (Mendel) alıyor bezelyeleri uğraşıyor. Bizim imamlarımız ne yapıyor? Başka imamlardan maymundan gelmedik, gelsek maymunlar ne olurdu temalı vaazlar dinleyip, bunu başkalarına anlatıyor. Gavuristanda, kitaplara yaradılık teorisini de koyalım diye yer yerinden oynuyor. Biz evrimi anlatmadan geçiyoruz. Zaten anlatsak kim anlayacak ki? Çok umrumuzda mı, Adem ve Havva'dan gelmişiz, yok efendim bir hücreli canlıdan evrilmişiz.<br /><br />Yanlış anlaşılmasın. Evrim teorisi kesin doğrudur gibi bir iddam yok. Biyolog değilim, genetikten anlamam. Kendi halimde bir mühendisim. Neticede evrim, biz nasıl oluştuk, bugünlere nasıl geldik sorusuna verilmiş yanıtlardan bir tanesi. Fosillere, kalıntılara bakarsak bir şeyler olmuş, değişiklikler var. Aslında kutsal kitaplara baksak, yüz elli yıl yaşayan, bizden çok uzun boylu insanlardan söz ediliyor. İnsan türü, bitkiler ve hayvanlar yüzyıllardır değişiyorlar. Bunu inkar eden yok heralde? Evrim mutasyon diyor. Yarın bir gün başka bir teori çıkar, benim genlerim işini bilir der. Teori bunlar. Biri gelir, biri gider, biri ispatlanır, kalıcı olur. Bu tarz konuları köşe yazısında, kahve sohbetinde yarım yamalak bilgilerle değil, bilimsel yöntemlerle, okuyarak, araştırarak, ucunu bucağını öğrenerek yapmak lazım.<br /><br />Bizim için çok yapay ve ithal bir gündem. Din öğretmeni on bir yaşında bizi baymasaydı, hiç duymadan geçip gidebilirdik bile. İşin bu kısmı bana komik geliyor... Din dersinde, biyolojide duyduğumuzdan daha çok evrim lafı duymak. Halbuki bence din dersleri bilimle, evrimle onla bunla uğraşmayı bırakıp, vicdan nedir, ahlak nedir, sevap, günah nedir, kul hakkı nedir gibi konularla uğraşsa, yani biraz ruhumuzu eğitme iddasında olsa daha hayırlı olur. Akıllı ve vicdan sahibi bir inananın cennete gitme ihtimali cahil ve otomatik olana göre daha yüksektir diye düşünüyorum. Belki de en önemli sorunumuz bu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2876399686895683859?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-90614270380176684892008-09-30T13:27:00.002+03:002008-09-30T13:34:34.284+03:00Bayramınız kutlu olsun.<br /><br />Umarım sevdiklerinizi hatırladığınız bir bayram olur bu. Her zaman arayamadıklarınızı aradığınız, seslerini duyduğunuz.<br /><br />Umarım TVde sürekli yayınladan Deniz Feneri terbiyesizliğine gözünüz takılmaz, keyfiniz kaçmaz.<br /><br />Umarım akılın dinin karşıtı olmadığını, insan dinini daha iyi öğrendikçe ve kavradıkça Allah'a daha çok yakınlaştığını hissedeceğiniz bir bayram olur.<br /><br />Umarım içinizdeki şeytanlarla savaşta başarılı olursunuz. Egoyu, iktidar mücadelesini, dünyevi hırslarınızı biraz olsun dizginlediğiniz günler geçirirsiniz.<br /><br />Daha sakin, daha iyi kalpli olursunuz.<br /><br />Belki muhasebe yaparsınız, neydim, ne oldum, neredeyim?<br /><br />Sevgiler, iyi bayramlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-9061427038017668489?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-66879783217112860082008-09-28T17:26:00.002+03:002008-09-28T18:08:00.462+03:00Radikal'de bir yazı okudum. Masumiyet Müzesi üzerine değil. Masumiyet üzerine Feride Cihan Göktan tarafından yazılmış. Yazı burda: <a href="http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=Detay&amp;ArticleID=900437&amp;Date=28.09.2008&amp;CategoryID=83">İçimizdeki Müzeler</a><br /><br />Üzerine düşünmeye başladım. Memleketimizde en sevilen kelime ve kavramların başında geliyor. En son Orhan Pamuk yazdı zaten. Popüler dizimiz Yaprak Dökümü'nün de dediği gibi "tek günahımız masumiyetmizdi" filan. Masum değiliz hiç birimiz. Sezen Aksu.<br /><br />Masumiyetin bu denli istenir, özlenir olmasının arkasında ne var acaba?<br /><br />Bana çocuksu bir hayata özlem var gibi geliyor. Olgunlaşmaya, büyümeye, deneyime duyulan bir kızgınlık. Neticede yıllar geçtikçe, insanın yaşadığı aşklar çeşitlendikçe, kadın ve erkeklerle, arkadaşlarıyla olan ilişkiler derinleştikçe, dünyanın gerçekleriyle haşır neşir oldukça, esasen "akıl başa geldikçe" yok olan şeydir masumiyet. Masumiyet bence "keşke bilmez, görmez olaydım" duygusudur. Bu bilmeme, görmeme isteği nerden gelmektedir merak ediyorum.<br /><br />Masumiyet benim için bir an önce kurtulunması gereken bir özellikti. On beş yaşımdayken masum olmamayı isterdim. Hayatın bilgilerine taliptim her yönüyle. Deli gibi okurdum, okurdum bir an önce öğrenmek için, bir an önce gözlerimin açılması için. Görmemeyi değil, gözümün önündeki önyargı, cahillik, deneyimsizlik örtülerinin kalkmasını talep ettim hayattan. Yıpranmışları okudum, hayata karşı kaşarlanmışları, depresyonları, intiharları yine de masumiyetten tam olarak kurtulamadım o dönemler.<br /><br />Masumiyet şudur. Eğer siz 12 Eylülde olanları bilmiyorsanız, yaşı büyütülüp asılan Erdal Esen'in hikayesini bilmiyorsanız, darbe hakkında masumsunuzdur. Sizden bu konuda bir şey yapmanız beklenemez. Siyasi bir masumiyet içindesinizdir. Bilmemenin güzelliği ve rahatlatıcılığı.<br /><br />Eğer siz Türkiye'de "Kürtler ezilmiyor, ben şahsen bir kere bile ezilen Kürt görmedim" diyorsanız, etnik olarak çok masumsunuz demektir. Sizin görmemişliğiniz gerçekleri değiştirmemektedir. Oysa siz kendinizi bu konuda huzursuz hissetmeyebilirsiniz. Yeterince ellenmemişsiniz, yeterince yıpranmamışsınız.<br /><br />Eğer siz aşklarınızı hep platonik yaşadıysanız, bir kere bile sevişmediyseniz, kavga etmediyseniz, ihanet edip/ihanete uğramadıysanız, kadın ve erkeğin (ya da erkek ve erkeğin / kadın ve kadının) arasında aşk anlamında geçebilecek binlerce iktidar savaşı, oyun, güzellik, mutluluk, hazr, acı çemberlerinden geçmediyseniz aşk konusunda çok masum olabilirsiniz. İlk öpücüğünüzü hayallerle hatırlıyor olabilirsiniz. Böyle bir masumiyeti önemsiyor olabilirsiniz. Ancak bu sizin aşkı ellemediğinizi, içinden geçmediğinizi, bütün o sadakatsizlikler ve ayrılıkların da bu yaşananların bir parçası olduğunu içselleştiremediğinizi gösterir.<br /><br />Masumiyet bütünden hoşlanmaz. Masumiyet sadece melekleri sever. Çocukları sever. Şeytanlardan hoşlanmaz, karanlıklardan hoşlanmaz. Yaşananı her yönüyle kucaklayacak yönü yoktur. Geçmişe özlemdir. "Bilmez olaydım, görmez olaydım" hissidir masumiyetin yitimi. İnsanlara güvenin kaybıdır, bilgisizliğe özlemdir.<br /><br />Oysa bana tam tersi daha kıymetliymiş gibi geliyor.<br /><br />Bir insanı o insan en iyi halindeyken değil, en çuvalladığı halindeyken de sevebilmektir gibi geliyor. Ülkede idamları ve yolsuzlukları bilmek, binlerce insanın geçtiği işkenceleri bilmek, bir gece bunları okurken ağlayanları da bilmek, buna karşı olanları bilmek, buna rağmen bu ülkeyi daha çok sevmektir gibi. Görmezden gelerek değil, tanıyarak, bilerek sevmek gibi. Anlamaya çalışmak gibi, belki bir doktor gibi neşter atarak, attığın yerdeki kanı ve irini de sevmek gibi bir şey. Orda kanlar içinde atan kalbi tutmak gibi bir şey. Yarasızlığın, hastalıksızlığın, iltihapların olmadığı bir mükemmele özlem değil. Et ve kan, insanı insan yapan her şeyle, güzelliği ve akan burnuyla sevmek. Öğrendikçe ve tanıdıkça sevmek gibi.<br /><br />Hayat ideallerimizdeki gibi değil. Hayat anne ve babalarımızın anlattığı masallar gibi değil, okuduğumuz gazeteler gibi değil. Kadınlar, erkekler, beyaz atlı prensler, sabırla cam tabutlarda bekleyen prensesler yok. Karmaşa var, kaos var dışarıda. Hayatın kendisi var. Akışı var. Ya bunlara vereceksin kendini ve göze alacaksın tüm çırpıntıları, dalgaları, ya da evinde oturacaksın.<br /><br />İsterim ki kimse masum aşkları özlemesin. O cinselliksiz eli ele değmeden aşkları bıraksın herkes bir yana. Şu anda olup bitene baksın. Yanında yöresinde kim varsa. Gözlerine baksın, tanımaya çalışsın. İki insan birbirine olamadıklarının gölgesinde değil ideallerinin gölgesinde değil, kendi YANSIMALArının gölgesinde değil, gerçekten karşısındakinin alanına geçerek bir kez baksın. Göreceği şey gerçek bir insan olabilir, etten ve kemikten. Ve dürüst ve cesur olabilirlerse, biraz olsun kaşar olabilirlerse varolmayan cinsel kimliklerimiz hikayelerine girmeden, bir sırrı paylaşır gibi kendi dünyalarını bütün saçmalıklarıyla ve aptallıklarıyla paylaşmaya cüret edebilirlerse... Bunun güzelliğini bir kez yaşayan bir daha masumiyet filan aramaz gibi geliyor. İlk kurtulmamız gereken günahımız masumiyet. İlk dönemeçte bırakmamız gerekenler ideal dediğimiz bizim gözlerimizi örten, "olmasını istediklerimiz". Önce olana bakmamız lazım. Gözümüzün önünde durana. Masallara, dizilere, filmlere ve romanlara boş vermek lazım. Anlatılan ideal çiftlere inanmamak lazım. Reklamlara ve afişlere. Bunların hepsi boş.<br /><br />Aşk gerçekse masum olmasına gerek yoktur. Masum aşk çocuksudur, hayaldir.<br /><br />İnsanın yüzyirminci sevişmesi, birinciden yüzyirmi kat daha güzeldir.<br /><br />Bilmek güçlendirir, tanımak olgunlaştırır. Eğer tanıdıkça sevmiyorsanız, gerçeklikle ilişkinizi bir kez daha sorgulayınız. O camdan dünyayı tuzbuz etmeden çevrenize tekrar bakmayınız.<br /><br />Cesur olmak zorundayız. İlk dönemeçte yıkılmadan.<br /><br />Karanlığın içinde aydınlık vardır, aydınlıkta karanlık. Cesarettte korkaklık vardır, korkuda cesaret. Herşey tersiyle bilinir. Işık ne kadar parlaksa, karanlık o kadar koyudur.<br /><br />Eğer masumiyet müzesine koyacak eşyalarınız varsa atın onları. Onları beceriksiz olduğunuz lirik çağınızın acınası sembollerine dönüştürün. Bırakın geçmiş geçmişte kalsın.<br /><br />İzlemeyin hayatı karışın.<br /><br />Yaşanmışlıklarınızı sevin, okşayın. Onlar sizi siz yaptılar. Hepsinden neler öğrendiniz. Masumiyet tahteravallisinin öteki ucunda Bilgelik var. Eğer izin veriseniz gelecek.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6687978321711286008?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-82209551903156275252008-09-28T16:31:00.006+03:002008-09-28T16:58:50.293+03:00"Aile ve Toplum" dergisi. Dr. Ünal Şentürk'ün yazısı. "Aile Kurumuna Yönelik Güncel Riskler"<br /><br /><p class="MsoNormal"><span lang="TR">Yazının ikinci kısmına gelelim.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p></o:p>Yazının ikinci kısmında boşanma oranının henüz batı seviyesinde olmadığını müjdeliyor sayın yazarımız.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p><span style="font-weight: bold;">Türkiye’deki durum:</span></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span><b style=""><span lang="TR">Evlenme Yaşımız Çok Geç : 18 . (Bütün kızlar kartlaştık. Sorduk neden yıprandık?)<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p>Öncelikle evlenme yaşından başlayalım. Çünkü makalenin burası hakikaten matrak. Sayın yazar, <span style=""> </span>Türkiye’de insanların evlenmeyi ertelediğinden endişeleniyor. </span></p> <span style="font-style: italic;">"Evlilik konusunda beklentilerin artması veya değişmesi kendini evlilik yaşının artmasında göstermektedir.Aslında evlilik yaşının yüksekliği, evliliği ertelemenin başka bir görünümünü oluşturmaktadır. Bu eğilimi en yakından ülkemizde gözlemlemek mümkün olmaktadır. Sanayileşme ve kentleşme süreci içine girmiş Türkiye’de de evlenme yaşı yükselmiştir. Devlet Planlama Teşkilatı’nın yaptığı araştırmaya göre, evli olanların yaş dağılımı 25 ile 59 arasında yoğunlaşmıştır. Dolayısıyla evlenme yaşı 20-25’in üzerine çıkmıştır (DPT, 1993:38-39). Aile Araştırma Kurumu’nun yürüttüğü bu konudaki son çalışma da evlilik yaşının Türkiye’de eskiye nazaran yükselerek 20li yaşların üzerine çıktığını doğrulamaktadır. Araştırma sonucuna göre evlilik yapan kadınların % 58.7’si ve evlilik yapan erkeklerin % 58.2’si ilk evliliklerini 18-24 yaş aralığında yapmışlardır. Yine erkeklerin % 28.2’si ve kadınların % 7.7’si ilk evliliğini 25-29 yaş aralığında; erkeklerin % 5.1’i ve kadınların % 1.3’ü ilk evliliğini 30-34 yaş aralığında yaptığını ifade etmiştir (www. aile.gov.tr.05.08.2007). Dolayısıyla, yaşanılan sanayileşme ve kentleşme sürecine bağlı olarak Türkiye’de evlenme yaşı yükselmiş veya evlilik bir süre ertelenmiştir.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Evliliğin ertelenmesi veya evlilik yaşının yükselmesi, bir yandan insanın üreme konusundaki verimliliğiyle bir sorun yaratırken; diğer yandan da doğacak çocuk ile ebeveyn arasında büyük yaş farkını ortaya çıkararak kuşak çatışmasını artırmaktadır. Erkek ve kadının üremedeki verimlilik yaşının 15- 49 arası olduğu bilinmektedir. Evliliğin ertelenmesine bağlı olarak yaşın yükselmesi, ailenin üreme yani neslin devamını sağlama fonksiyonunda bir sıkıntı yaratmaktadır"</span><br /><br />Sayın Yazar. Allah’ınızdan korkunuz. İstatistik ne diyor. Türkiyede evlilik yapan kadın ve erkeklerin %60 ı 18-24 yaş arasında evlenmiş. Çok yüksek. Aman Allah’ım!!! Şimdi ne yapacağız? Düşünebiliyor musunuz 18! Zaten daha sonraki paragrafta üremedeki verimlilik yaşını 18-49 olarak koymuş sayın sosyolog. <o:p></o:p><p></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Helvetica;font-size:10;" lang="TR" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><b style=""><span lang="TR">ASIL MATRAK OLAN NOKTAYA GELİYORUM.<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style=""><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span lang="TR">Aynı derginin son yazısının konusu nedir biliyor musunuz? </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <span style="font-weight: bold;">Türkiye'de Erken Yaşta Yapılan Evlilikler ve Risk Algısı: Bismil Örneği<br />Yrd. Doç. Dr. Mustafa ORÇAN - Doç. Dr. Muhsin KAR</span><br /><br />Bakın yazıda ne demişler:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Türkiye ile birlikte 191 ülkenin imza attığı, 1989 tarihinde BM Genel Kurulunda kabul edilen Çocuk Hakları Sözleşmesi’ne göre, erken yaşta reşitlik/ergenlik gibi özel durumlar dışında, </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">18 yaşın altındaki bireyler çocuk olarak sayılmaktadır </span><span style="font-style: italic;">(Çevrimiçi;unicef.org). Dolayısıyla “çocuk anne”, “anne çocuklar”, “erken yaş evliliği”, “erken doğum” deyimleri ve kavramlaştırmaları, uluslararası hukukta da yeri olan kavramlardır. Erken evliliklerin neden ülkelerin çoğunda hukuki meşruiyetinin olmadığı ve bir problem olarak görüldüğüne bakıldığında, birkaç faktör ortaya çıkmaktadır. Erken evlilikler, özellikle kız çocukların bedensel ve psikolojik gelişimini olumsuz yönde etkileyerek sağlıksız ve küçük annelerin ortayaçıkmasına neden olmakta, hayatın gerçek yüzüyle hazırlıksız olarak karşılaşmaktadır. Maddi ve manevi olarak muhtaç durumunda olan ergen çocukların evlenmesi ile çocukların eğitimleri kesintiye uğramakta, vasıflı olamadıkları için istihdam imkânlarından da yeteri kadar yaralanamamaktadırlar. Erken evlilikler daha çok kadın aleyhine sonuçlanmaktadır. Aile içi şiddet ve baskılara maruz kalınmakta, bunlarla beraber “çocuk anneler”, doğum riski, ya da kalıcı hastalıklar gibi ciddi risklerle de karşı karşıya kalmaktadırlar.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Dünyadaki erken evlenme göstergelerine bakıldığında, halen tüm dünyada 20-24 yaş grubunda olan kadınların % 36’sı, 18 yaşın altında evlenen veya birlikte yaşayan kişilerden oluşmaktadır. Dünyada en fazla erken yaş evliliklerine Güney Asya ile Sahra Güneyi Afrika’da rastlanmaktadır. Çok erken yaşta gebelik ve annelik çocuk evliliklerinin kaçınılmaz bir sonucudur. <span style="font-weight: bold;">Her yıl 15 ile 19 yaş grubunda, 14 milyon ergenin doğum yaptığı tahmin edilmektedir.1 15 yaşın altında minik annelerin gebelik ve doğum sırasında ölme riski, 20 yaş ve üzerindeki kadınlara göre beş kat daha yüksektir. Yine 18 yaşından küçük bir anne ise, doğan bebeğin ilk yıl içinde ölme olasılığı 19 yaşından büyük bir annenin bebeğine göre % 60 daha yüksek bir olasılıktır.</span> Yaşasa dahi, beslenme yetersizliği, gecikmeli fiziksel ve bilişsel gelişme gibi bir takım sorunlarla karşılaşma olasılığı fazladır. Bu veriler de göstermektedir ki, erken yaşta yapılan evlilikler ve çocuk sahipliğinin özellikle anne ve çocuk açısından çok boyutlu sorunlara neden olduğu açıktır."<br /><br /></span><span>Yazı çok açık. 18 yaşından küçük bir annenin çocuğunun ölme riski 19 yaşındaki bir anneye gore %60 daha yüksektir. Sayın sosyoloğa sormak istiyorum. Bu aileyi nasıl etkiler? Evlenme yaşının 20nin üstüne çıkması aile açısından daha iyi bir konu değil mi? Siz sosyolog olarak üreme yaşını 15+ vermişsiniz. Ancak sizinle aynı dergide yazısı çıkan araştırmacılarımız farklı düşünüyor. Makalenin geri kalanı Bismil’e özgü olduğu için oradan bir genelleme yapacak değilim. Ancak çelişkiler bana oldukça anlamlı geldi.<br /><br />Özlediğiniz aile nasıl bir şey?<br />İnsanlar kaç yaşında evlenmeli?<br />Kaç yaşında çocuk yapmalı?<br /><br />Makalede bir kez bile erkeklerden söz etmemişsiniz. Bir kere geçiyor o da babasız ailelerin durumları hakkında. Erkekler ve aile bağdaşmayan kavramlar mı? Ailenin önündeki tehdit kadın mı? Kızlar okudu, geç evleniyorlar eyvah. Kadınlar bir cinsellikleri olduğunu farkettiler eyvah. Kadınlar dayağa ve eziyete çekerim sabrederim demezlerse ne olur toplumun hali eyvah! Doğurmak da istemiyorlar, çalışmak istiyorlar vah vahhh!<br /><br />Yani bu yazı aileye yönelik risk değil. Yazının başlığı kadınlar eskisi gibi değil, naapcaz? olsa iyiymiş.<br /><br /><br /></span><span>ÇOK ŞÜKÜR TÜRKİYE İYİ DURUMDADIR<br /><br />Allah’tan yeterince batılaşamadık, geri kaldık, Allah’tan o kadar boşanmamız yok. Çok şükür ki bizde hala “berder” ve “taygeldi” gibi uygulamalar var da boşanamıyoruz. Hatta geçmişe göre azalsa da hala başlık parası uygulaması var. </span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span><br />Bakın ne demiş yazıda!!!</span><span style="font-style: italic;"><br /><br />"Dünyanın belli bir takım ülkelerinde olduğu gibi ülkemizin bazı bölgelerinde de “berder” ve “taygeldi” evlilik türlerine rastlanılmaktadır. Balaman’a göre özellikle kırsal kesimde daha çok görülen “berder” ve “taygeldi” türden evlilikler, boşanmaya engel olabilmektedir. Ergen erkeklerin ergen kız kardeşlerle evlenmesiyle oluşan “berder” türü evliliklerde misilleme uygulanacağını bilen aileler, böyle evliliklerin birinde ortaya çıkacak boşanma olayının, kendi çocuklarına da olumsuzluklar olarak yansıyacağını düşündüklerinden gelin ve damatlarına karşı daha hoşgörülü davranabilmektedirler. Bunun yanı sıra dul bir babanın dul bir anneyle çocuklarının da birbiriyle evlenmesiyle oluşturulan “taygeldi” evlilik türünde de, boşanma az olmaktadır. Balaman, bu tip bir evlilikte boşanmanın az olmasını, “bir tarlada üretip tek kazanda tüketmek” gibi aile çıkarına dayalı bir birlikteliğin boşanmayla ortadan kaldırılmasının kimsenin göze alamamasına bağlamaktadır (Arıkan, 1996:64). Bu tip evlilikler de, Türkiye’deki boşanmaları, diğer ülkelerinkinden daha az çıkarmaktadır.<br /><br />Geçmişe kıyasla bayağı azalan ancak devam etmekte olan başlık parası usulünün de boşanmayı engelleyen bir etki yarattığı düşünülebilir. Erkek tarafı için ekonomik bir yatırım niteliği taşıyan bu usul, boşanma durumunda erkeğin zarar ettiği gerekçesiyle kız tarafının bu parayı tekrar vermesi gerekmektedir. Bu durum, kız ve ailesinin, aile içindeki hissettikleri olumsuzlukları görmezden gelmelerine neden olmaktadır.<br /><br />Boşanmanın diğer ülkelerden daha az çıkmasının arkasındaki bir etken de dinle ilişkilidir. Halkın tamamına yakınının inandığı İslam dininde, boşanmaya ait olumsuz yargılar bulunmaktadır. “Boşanma harama yakın bir olaydır”, “evleniniz fakat boşanmayınız” şeklindeki hadislerin olduğu İslamiyet’e inanan ve ona göre yaşayan halk, boşanmaya daha uzak durmaktadır (Elmacı,1990:47)."<br /><br /></span><span>(İslamiyet boşanmaya diğer dinlerden daha sıcaktır.Boşanmayı kötü gören İslam değil töredir. Uygulamadır. Bana acaba muhafazakarlığı da batıdan mı almaya çalışıyoruz diye sorgulatmaktadır. Açıp katolik muhafazakarlığı okuyup okuyup geliyoruz. )</span><span style="font-style: italic;"><br /><br />"Türkiye’de boşanmayı engelleyen bir durum da çocuk yetiştirme tarzıyla ilişkilidir. Ülkemizde doğan kız çocuklarına küçüklükten itibaren, “beyaz gelinlikle çıktığın eve ancak beyaz kefenle girilir”, “ağzın dolu kan olsa da kızılcık şurubu içtim de”, “kocandır sever de döver de”, “severken iyiydi de döverken mi kötü” şeklindeki telkinler verilerek; geçimsizlik, tartışma ve şiddet gibi boşanmaya neden olacak durumların benimsenmesini ve Kabul edilmesini sağlayarak boşanma önünde bir set oluşturmaktadır. Yine sabretmenin, kanaat etmenin, hoş görülü olmanın ve çevre için yaşamanın erdem olarak edilmesi ve geleneksel olarak aile içinde çocuklara aşılanması; tartışmanın, geçimsizliğin ve şiddetin kabullenilerek boşanmaya taşınmasını engellemektedir."<br /></span><span><br />Kızları ez. Seslerini çıkarmasınlar. Evden çıkmasınlar. Beyaz gelinlikle çıktıkları eve kefenle dönsünler. Dönüyorlar da zaten.<br /><br />Ah benim canım ülkem. Yalnız ve güzel ülkem. KADINLARI SESSİZ ÜLKEM. KADINLARI SESSİZ KALAMADIĞINDA ERKEKLERİ PANİKLEYEN ÜLKEM. Boşanma oranları düşük, evlenme yaşı erken ülkem. Merak etme risk filan yok. Bu ülkede muhafazakarlık daha uzun yıllar gündemde olacak. <br /><br />Neden KADIN hep tehdit?<br /><br />Başta CİNSELLİĞİ ile.<br /><br />Zaten NE YAPMALI kısmında veriyor çözümü sayın yazar.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Aman olanı bozmayalım. </span><br /><br />1 - Erken evlenelim. Öyle kızların gözü çok açılmasın 18 geç sayılır. 15-16 dedin mi geçiyor zamanı.<br /><br />2- Cinselliği öğretmeyelim. Bir kere gözleri açıldı mı, bir kere dışarı çıktılar mı cinsel duygularını denetleyemeyen dişiler bizleri eziyor, taciz ediyor. Aileyi tehdit ediyor. Aman. Kadınlar frijit kalsın. Dışarı da çıkmasın.<br /><br />3- Berder, taygeldi, başlık parası gibi modernizmin tu kaka ettiği yöntemler canlandırılsın. Ne o öyle gönlün var mı yok mu, kız ne bilecek gönlünün ne olduğunu. Ver gitsin. Ağladı mı vur ağzına sussun. Sabır öğretin kızlara.<br /><br />4- Dizi mizi izlemesine izin vermeyin. Öyle Ferhundeyi görecek, elin adamıyla sevişirken azacak filan. Haşaaa! Canım Ferhunde de zevk almıyor zaten. Bakmayın siz ona.<br /><br />5- Children of Men gibi filmler izletin. (Ben izledim konuyu anlamadım, siz izleyin, siz de anlamayın. Filmin konusunun çocuksuz bir dünyanın kötülükleri olduğunun sanın. ASlında filmin İngiltere başta olmak üzere avrupa ülkelerinde artan yabancoı düşmanlığının, kirlenen dünyanın, insan türünün yıkımıyla sonuçlanacak bir çevresel felaketle bağlantılı olduğunu filan düşünmeyin sakın. Çocuk yoksa ortam berbat. Bunu anlayın idare edin.)<br /><br />6- Kızlarınıza sabrı öğretin sabrı. Öyle adam beni dövüyor, sövüyor, ben bunu sevmedim, sevişemedim gibi bahanelerle gelmesinler. Ömür boyu evli kalsınlar inşallah.<br /><br />7- Oğlunuz kızınız eşcinsel olmuş olabilir. Siz yine de bi evlendirmeye ikna etmeye çalışın. Ailemizi tehdit ettiklerini söyleyin. Evlendikleri kişiye yazık olurmuş düşünmeyin. Eğer evlendikleri kişiyi ailesi iyi yetiştirmişse karısının (zaten şansı yok ya) ya da kocasının kendisiyle sevişmemesine bişey diyecek değildir heralde? Siz ne biçim kız alıyorsunuz!<br /><br />8 - <span style="font-weight: bold;">"Sözüm ona kendi başına ayakta duranlar" inanmayın! Onlar her gece evli olmadıkları için ağlıyorlar aslında. </span>Dizilere inanmayın. Aliye filan perişan oldu. Sefil oldu. Dizi göstermedi, bakın sevgili buldu ama onunla da sevişemedi. Neden? Yaaa. yaaa gördünüz mü.<br /><br />9- Kadınları da ezin. Erkekleri de ezin. Evlensinler, mutlu olurlarsa aferim. Olmazlarsa, suçu kendilerinde arasınlar. Topluma uysunlar. Mutlu olsunlar. Olmazlarsa? Olsunlar efendim. Mutsuzlarsa TVyi kapatsınlar. Sabretsinler. Azıcık tevekkül öğrensinler. Birbilerinden nefret de etseler boşanmasınlar. Çocukları için katlansınlar. Bol bol doğursunlar. Paraları yokmuş ne gam! Bulsunlar efendim, herşeyi devletten beklemeyin. Neşeli olsunlar, genç kalsınlar. O kadar biyolojik ihtiyaçlarını karşılama lüksü vermişiz. Neyini beğenmeyecekler ki? Kimsiniz siz? Aile önce gelir aile. Cemaat önce gelir. Toplum önce gelir.<br /><br />Birey mi?? Yıkıl karşımdan!<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span><br /></span><span style="font-style: italic;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8220955190315627525?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-56058508828347434142008-09-28T15:33:00.002+03:002008-09-28T15:45:04.214+03:00<p class="MsoNormal"><span lang="TR">Sayın Ünal Şentürk, Aile ve Sosyal Araştırmalar Genel Müdürlüğünün çıkardığı Aile ve Toplum dergisinde bir makale yayınlamış. Anladığım kadarıyla kendisi İnönü Üniversitesi, Fen Edebiyat Fakültesi, Sosyoloji Bölümünde çalışmakta. Sosyolog olmadığım için yazısını akademik anlamda yanıtlama şansım yok. Ancak çok rahatsız olduğum bazı tespitleri hakkında fikirlerimi söylemek istiyorum.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p>Aile ve Toplum dergisi <a href="http://www.aile.gov.tr/tr/?Sayfa=BasiliYayinlar">şurda</a>. (Dergi resmine basıp kaydet diyiniz.)<br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Öncelikle makaleyi yetersiz ve çelişkilerle dolu bulduğumu söylemek istiyorum. Sanki sosyoloğumuz önce varmak istediği sonuçları belirlemiş, sonra da bu sonuçlara gidecek aksiyomları ve verileri kendince makaleye yedirmiş. Örneğin, boşanma oranları yükselmekte derken genelde gelişmiş ülkelerden sayılarla örnek vermiş. Evlilik yaşının Türkiye’de büyüdüğünü söylerken, 20li yaşların üstüne çıktığını söylemiş. Evlilik yaşının 20nin üzerine çıkması gerçekten de Türkiye’de evlilik ertelemelerine delalet midir? </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Teker teker üzerinden geçmek istiyorum. Özetle muhafazkarlığın kendince savunusunu yapmak üzere yola çıkmış, çelişkilerle ve klişelerle dolu bu yazıdan bahsetmek istiyorum. </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">En baştan başlayalım:</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i><span lang="TR">"Değişen insan ilişkileri, tutum ve davranışlar, artan boşanma oranları, tek ebeveynli aileler, nikâhsız birliktelikler, eşcinsel evlilikler ya da evlilik, çocuk sahibi olmaya karşı koyma şeklinde kendini göstermektedir. Bunlar ise, üyelerinin ekonomik, sosyal, kültürel ve psikolojik ihtiyaçlarını karşılıksız olarak giderme; neslin devamını sağlama, çocuğu sosyalleşme süreciyle sosyal hayata hazırlama, kültür naklini gerçekleştirme ve ebeveynlerin biyolojik ihtiyaçlarını toplumun kabul ettiği şekilde sağlama gibi fonksiyonları olan aileyi olumsuz etkilemektedir. Fonksiyonlarını yerine getirmekte zorlanan aile riske girmektedir.<br /><br />Bu çalışma, üzerine aldığı görev ve sorumlulukları yerine getirmekte zorlanan aileyi riske sokan/sokacak olan oluşumları neden sonuç ilişkisi bağlamında verme amacı çalışmaktadır."</span></i><span lang="TR"><br /><br />Amaç belli. <b>Aile tehdit altında! <o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Neden? Boşananlar, eşcinseller, nikahsız yaşayanlar vs yüzünden. Bulunduğum sosyal çevre itibariyle en az muhafazakar tabir edilen yerde yaşıyorum. Boşananı, nikahsız yaşayanı, eşcinseli bol. Peki neden her yaz bin tane düğüne gidiyoruz kuzum? İnsanlar patır patır evleniyorlar, endişelenecek bir şey yok. Eşcinsel arkadaşlar bi gün gelip, hay allah aile kurumuna da yazık oldu, evlenelim bi kızla/erkekle olsun bitsin diyemeyeceklerine göre? Ya da mesela siz evlenemek istiyorsunuz eşcinsel arkadaşınız "hayııır evlenmeyeceksin o adamla" diyor mu? Ya da mesela nikahsız yaşayanlar evli arkadaşlarına sosyal baskı yapıyor mu, hani zorla içki iç baskısı var ya? Ben içki içmiyorum geçen ağzıma zorla verdiler viski şişesini onun gibi bir şey mi? Evlenmek için deliriyorum ama nikahsız yaşayan arkadaşlarım "aaa kıro! bu devirdee" gibi laflarla beni aşağıladıkları için mürvetimi göremedi annemler, çok eziliyorum sayın yargıç. Devletimizden ricam eşcinselleri ve nikahsız yaşayanları bi de manyak karı/kocalarından boşanıp huzura kavuşan huysuzları yakamdan alın. Aile saadetimi bozuyo bunlar! Uçtum tabi. Ama gerçekten de aile kurmayı istemeyenler aileye nasıl tehdit oluyor anlamadım.<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Makale boyunca idealize edilen bir aile var. Anne ve baba cinsel ihtiyaçlarını (pardon! biyolojik ihtiyaçlarını ) <span style=""> </span>ailede karşılayacaklar, çocuklar bir sevgi ortamı içinde bir mutlu bir mesut, gelişip yaşayacaklar, toplumda güller açacak. Sayın sosyolog, zaten aile mutluysa kimsenin kıçına çivi battığı için gidip soluğu mahkemede almaz değil mi? </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Nikahsız Yaşayanlar:</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Ey nikahsızlar sözüm size. Bu arada dini nikah yapanlar da istatistik dışı olduğundan sözüm size de. Çünkü siz evleniyor musunuz, boşanıyor musunuz, kaç karınız / kocanız var bilmiyoruz. <span style=""> </span>Bir de beraber yaşayanlar. Çok merak ediyorum bu beraber yaşayanlar Türkiye’de nasıl bir yüzdeye sahipler ki (kaç %1 mi?) kalan %99a örnek olarak onları evlenmekten caydırıyorlar? İnsanlar evleneceğime beraber yaşarım diyorsa bunun aileye ne zararı var? Çünkü malesef son derece muhafazakar olan ülkemizde nikahsız çocuk yapmayı düşünenlerin sayısı çok az. Sandığınızdan çok daha az endişelenmeyiniz. Zaten makale bu noktalarda hep yabancı ülkelerden istatistik vermiş. Komik.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Eşcinseller:</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Bu konunun en matrak yanı zaten. Eşcinsel evlilik gibi bir gündemimiz var mı Allah aşkına? Ya da mesela ben eşcinselsem ve eşcinsel evlilik yapamıyorsam, hay Allah diyip heteroseksüel evlilik yapmaya mı yöneleceğim? </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i><span lang="TR">“Daha önce toplumsal düzeni sarsacağı düşüncesinden hareketle</span></i><span lang="TR"> <i>“anormal”, “sapma” veya “patolojik” durumlar olarak nitelendirilen bu eğilimler, fonksiyonlarını yerine</i> <i>getirme açısından zorlanan aileyi kurum olarak riske sokmaktadır.</i>"<br /><br />Yarabbi Şükür!!! Daha önce "anormal", "sapma" ya da "patolojik" olaran nitelendirilen bu eğilimler? Anahtar sözcük nedir? DAHA ÖNCE. Evet sayın yazar. Eskidendi o günler. Gerçi çevreme bakınca çok eskidendi gibi gelmiyor. Belki batıda eskidendi.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i><span lang="TR">"Modernleşme, sanayileşme ve kentleşme süreçlerin ortaya çıkardığı oluşumlar, başta insan ilişkileri ve kurumlar üzerinde olmak üzere toplumu derinden etkileşmiştir. Aile ve evlilik olguları da bu etkilenmeden kendi payına düşeni almışlardır. Yaşanan değişimlere bağlı olarak daha önce, mutlu, ahenkli ve dengeli yaşamın merkezi olarak değerlendirilen aile, bu görünümünden uzaklaşmaktadır. “Ben” duygusunun “biz” duygusunun önüne geçirilmesi ve artan bireyselleşmeyle birlikte, toplumun birey ve aile yaşamı üzerindeki etkisi azalmaya yüz tutmuştur. Eş seçimi, evlenme şekli ve yaşından oturulacak mekâna kadar bir çok konuda toplumun, aile kuracak kişilere belirli kurallar önerme ve uygulamaya koyma gücü, ortadan kalkmıştır/kalkmaktadır (Sayın, 1987a: 78). <b>Daha önce her yetişkinin evleneceği ve çocuk sahibi olacağı umulur ve evlenmeyen anormal olarak görülürken; günümüzde evlenmek, aile kurmak ve çocuk sahibi olmak önemli bir toplumsal değer olmaktan çıkmakta ve evlenmemek, bekâr kalmak ve nikâhsız aşk birlikteliği yaşamak sapma davranışı</b></span></i><b><span lang="TR"> <i>değil de alternatif yaşam tarzı olarak nitelendirilmektedir.</i></span></b><i><span lang="TR"> Daha önce ölene kadar sürdürülmesi</span></i><span lang="TR"> <i>için söz verilen evlilikler, çok sıradan bir problemle yıkılmaktadır (Jones, et al, 1995: 1-3). 1900’lere kadar, neşeli ve özverili olmak, çocuk doğurmak ve bakmak, eşine iyi hizmet etmek kadının uyması gereken toplumsal kurallarken veya kadının dünyası bunlarla sınırlandırılmışken ve kadın için en kötüsü evlenmemek ya da boşanarak dul kalmakken, bugün birçok kadın sırf evlenmiş olmak için evlenmekle bekâr kalmak arasında bir tercihe zorlanırken evlenmeyi düşünmemektedir (Satir, 2001: 388). <b>Gebelik, dünyanın her tarafındaki kadınların eğitsel, ekonomik ve toplumsal kazanımlarının önündeki en büyük engel olarak gösterilmektedir</b>.</i> <b><i>Erken evlilik ve annelik olgusu, eğitim ve iş bulma fırsatlarının elden kaçırılmasına neden olmaktadır (Arat, 1996: 21).</i></b><i> Kadınlar üzerinde etkileri artan radikal feministler, evliliğin kadınları baskı altına aldığından ve cinsel köleliğe zorladığından dolayı evliliğe karşı çıkmaktadırlar (Demir, 1997: 68). Bu bağlamda, ekonomik, sosyal, siyasal ve kültürel alanlarda ortaya çıkan değişim ve dönüşümler dizisi, toplumsal yapıyı derinden etkilemektedir. Sosyal hayatın genelinde kendine etki alanı yaratan değişim ve dönüşüm olgusu, bir kurum, sosyal çevre ve grup olarak değerlendirilen ailede de bir takım yapı, özellik ve işleyiş farklılıklarını şekillendirmiştir /şekillendirmektedir." </i><br /><br /><b>Ah nerde o eski kadınlar...</b><br /><br />İnsan neresinden başlayacağını şaşırıyor sevgili okuyucular. Anlaşılan sayın yazarımız, o eski güzel günlere büyük özlem içinde. Neşeli ve her gece kocasının tecavüzüne ses çıkarmayan eş, işe gitmeyen kadınlar, erkenden doğuran, genç yaşta nene olan kadınlar, ev tutarken büyüklerine danışan saygılı gençler. Ahh ah nerdee o eski ramazanlar. Klasik geçmişe özlem, muhafazakarlığın doruğu, "eski mutlu aile mitine bağlılık" akademik bir makalede tuhaf duruyor kanımca. Kadın için en kötüsü evlenmemek ya da boşanmakken bak ne oldu? Kadınlar sokağa çıktılar. O ezik kocalara, o dul algısına karşı çıktılar? İşleri güçleri var, mecbur değiller kardeşim kimseye hizmet etmeye. Neden olsunlar? Siz o ailenin mutlu olduğunu NERDEN biliyorsunuz? Malatya'da yaşıyorsunuz, hayaller içindesiniz. Çıkın sokağa, pazara gidin. Belirli bir yaşın üzerindeki teyzelerin gözlerine bakın dürüstçe. Benim ailemden kanımdan canımdan kadınlar yüzünü düğünde gördüğü adamlarla evlendi. İşleri yoktu. Paraları yoktu. Dört tane, beş tane çocuk doğurdular ve GİDEMEDİLER hiçbir yere. Cinsellikten nefret ettiler, katlandılar. Bir gün keyiflerince bir orgazm olmadılar. Kocalarının, çocuklarının hizmetini gördüler. Biz duygusunu ben duygusunun önüne koydular. Evliliklerinde mutlu olmadılar, ne erkekler ne de kadınlar. Ama o kadınlar çok önemli bir şey yaptılar. KIZLARINI OKUTTULAR. Kızlarına bana bak benim gibi olmayasın mesajını verdiler ve geleceğie yatırım yaptılar. Ben değil ama KIZIM bunu yaşamayacak dediler. Türkiye’nin gelişmesinin motoru oldular. </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Siz benimle alay mı ediyorsunuz? Siz nerde yaşadınız? Sizin ailenizde kadınlar var mı? Onların hiç gözlerine baktınız mı? İki insan BEN olmadan BİZ olamazlar. 2008 yılındayız ve bana üç kuşan önceki kadınlarımızın hayatını öneriyorsunuz sayın sosyolog. Bravo. </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><br /><b>Ölene kadar sürecek evlilik?</b><br /><br />Pardon siz İrlanda'da mı yaşıyorsunuz kuzum, İtalya'da mı? Ölene kadar sürecek evlilik <b>KATOLİK </b>evliliğidir. İslamda yeri yoktur. Hiç kimse seneye boşanayım diye evlenmez. Ama yürümediğinde boşanıp tekrar evlenmek yerli muhafazakarlığımızca ters karşılanan bir konu değildir. Siz alıntı muhafazakarlıklarla çalışırken biraz dikkatli olunuz.<br /><br /><b>Erken evlilik ve gebelik kariyer fırsatlarına engel olmaktadır.</b><br /><br />Evet olmaktadır. Çünkü iş hayatı maselef hamile kadınlara göre düzenlenmemiştir. Çocukların gelişimine göre düzenlenmemiştir. Sayın başbakan üç tane doğurun derken, kocası gazete sahibi, tmsfden götürdüğü paralarla rahat ermiş, belirli bir refah seviyesinin üstüne hedeflemektedir. <b>ÇÜNKÜ çalışmak ZORUNDA olan günümüz kadını hamile kaldığında İŞİNİ kaybedebilmektedir.</b> Yasalar yetersizdir. İş mülakatında <b style="">"hamile kalmayı düşünüyor musun"</b> sorusu ülkemizde<b> ÇOK NORMAL </b>karşılanmaktadır. Ayrımcılık olarak düşünülmemektedir. Siz hiç standart bir işyerine gidip kadınların çalışma koşullarına baktınız mı? Hamile kaldıklarında kimsenin onlara kolay kolay ay geç sen otur demediğinin farkında mısınız? 32. haftada alınan izinle 16 hafta evde oturtuyorsunuz bu bir gelişme. Ama gelişmiş ülkelerde hamile ve çocuklu kadınlara tanınan hakları biliyor musunuz? Eğer kadınların hamilelikleri ve çocukları ile iş dünyasının patronlarını uzlaştıracak çareler bulursanız bu sizin bu yazıda önermiş olduğunuz modelden daha fazla yardımcı olacaktır <b>AİLEYE</b>. Eğer hamile kadının erken doğum riski varsa, SSKdan rapor almak için çektiği çilenin farkında değilsiniz. Ki bu bahsettiklerim beyaz yakalı alabildiğine ayrıcalıkları olan kadınlar için geçerli. Mavi yakalılar ne yapıyor haberim bile yok! Yasa hamile kadınlar stres edilmesin diyor. Ediliyorlar. Zaten olanca kadın düşmanlığının yaşandığı iş yerlerinde olan bitenden haberiniz yok sizin!</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Eğer aileye yardım etmek isterseniz, hamilelik koşullarına yardım edin. Hamilelerin çalışma koşullarını düzenleyin. İşlerini kaybetmemeleri için devletin yükü yüklenmesini sağlayın. </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Sonra yazar demiş ki</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Öncül 1: <i>İnsanların,</i> <i>en önemli gereksinimlerinden biri,</i> <i>kendini aşma ve çevresine ispat etmesidir</i><br /><br /><i>Öncül 2: Bir şeyleri yapma veya ortaya çıkarma eyleminin sağlayacağı</i> <i>doygunluğa erişmenin bir çok yolu vardır.<br /><br />Bunların en doğal ve başarılması en kolay olanı, annebaba</i> <i>olmak ve dünyaya getirdiği varlığa karşı ilgi ve sevgi beslemektir</i>.<br /><br />Demek ki artık kadınlar bu en KOLAY olanı tercih etmiyorlar. Zekalarıyla, bilgi ve becerileriyle kendilerini ispat etmeyi tercih ediyorlar. (KEŞKE erkeklerimiz de bunu yapsa da KADINSI toplum olmaktan kurtulsak!)<br /><span style=""> </span>Siz en DOĞAL ve en KOLAY olanı neden öneriyorsunuz ki? Nene Hatunları doğuran millet, en kolayı neden seçsin?<br /><br />Ne diyor yazıda. Evlenin, doğurun, kendinizle gurur duyun, e sonra topluma da uyarsınız, ee mutlu olursunuz. Bu mutluluk muhasebesini anlayamadım zaten. Bizden önceki kuşaklar mutluluktan uçmuyorlardı sayın yazar. Bana bireylerden bahsedin? Kimmiş o mutlular, toplumun yüzde kaçı. Evlenip, çoluk çocuğa karıştığı ve topluma yüzde yüz uyduğu halde MUTLU olamayanlar standart sapma mıdır? Onlar için öneriniz nedir?<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span></p> <p class="MsoNormal"><i><span lang="TR">"Birçok toplumda bekâr erkeklerin sağlığının evli erkeklere nazaran daha kötü, ömürlerinin daha kısa, intihar etme ve depresyona düşme oranlarının daha yüksek çıkması (Castells, 2006: 371), ailenin onu kuran ve ayakta tutanlar açısından yerine getirdiği psiko-sosyal fonksiyon ile açıklanabilir. İstatistikler, akıl hastalarının bekârlarda, evlilerden daha sıklıkla görüldüğünü doğrulamaktadır. Bunun sebebi, evlilikle kısmen daha düzenli ve kararlı bir hayat yaşamanın mümkün olmasıdır"</span></i><span lang="TR"><br /><br />Peki evli kadınların, bekarlara göre daha yüksek olan depresyon oranı? Sayın sosyoloğun bunu bilmemesi mümkün mü???? Ama bunu söylemiyor. Zaten kadınlardaki depresyonu kim sallar? Ülkenin yarısı xanax, diğer yarısı kocakarı ne veriyosa onu yutarken amma aile hayatı olur. Kocalar mutlu olsun yeter ahali. Çocuklardan da yamuk çıkanı töreye veriyoruz kesiyorlar zaten. Vajinismus oranlarına gelelim? Neden kasılıyor kadınlar? Mutlu evlilik yaptıkları halde? Herkes mutlu ama işte fazla namustan. Modern ve kuduruk kadınlar gibi orospu olmadıklarından heralde?</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i><span lang="TR">"Bu gerçekten hareketle, sonuçları açısından aileyi ve toplumu çıkmaza sokan ve “güncel riskler”</span></i><span lang="TR"> <i>olarak tartışılan durumların arkasında “kentlerin sanatı” olan modernizm (Harvey, 1999: 39), sosyal yapı değişikliği (Nirun, 1994: 53), tüm aykırılıkların, çelişkilerin, çatışmaların ve hiziplerin kanıksanıldığı kent yaşamı (Berman, 2000: 31), akrabalık ve karşılıklı dayanışmanın yerine getirdiği fonksiyonda meydana gelen gerileme (Tamara, 2000: 52), kişinin işgal ettiği meslek ve statüsünün insani ilişkilerde daha belirleyici olması (Kıray, 1999: 93) veya ilişkilerde mantığın artırılması, duygunun azaltılması ve esnekliğin daha anlamlı ve değerli görülmesi (Jones, et al., 1995: 70-72), duygusal ve romantik ilişkilerin “riskli ilişkiler” listesine alınması (Furedi, 2001: 17), gerçeğin simule edilmesi (Baudrillard, 2003:16), bir başka ifadeyle gerçekle hayali; doğruyla yanlışı belirleyecek ayrımın bulanıklaşması (Ritzer, 2000: 147), mutlak evrenseli ortadan kaldıran “her şey mubâhtır” felsefesinin geçerli olması (Bauman, 2001: 16), Dostoyevski’nin</i> <i>günümüzü en iyi açıklayan “tanrı yoksa her şey mümkündür” ifadesi (Fromm, 1995: 145), bilimin elde ettiği ilerlemenin geleneksel davranış biçimlerini modası geçmiş göstermesi veya geleneksel davranışların bağlı olduğu kavramlar ve değerler hakkında kuşkular yaratması (Lipson, 2003: 238), enformasyon ve küresel toplumun yükselmesine paralel olarak kadının çalışma hayatına katılımı yanı sıra kadın hareketleri (Castells, 2006: 252), her şeyi kendi bireysel çıkarı açısından değerlendiren, kendi benliğine tutkun (narsist), bencil, kural tanımayan ve cinsel arzularını dizginlemeyen ve hiçbir edimden dolayı kendini yargılamayan bir kişilik tipinin ortaya çıkarılması (Bozkurt, 2000: 176), yatmaktadır.</i><br /><br />Çevireyim efendim. Bütün o (ben değil büyüklerim böyle söylüyor referanslarını atarsak) Modernizm geldi. Mutlak evrenseli sallayan kalmadı. Tanrı yoksa herşey mümkün oldu, bilim gelenekleri demode yaptı. Kadınlar işe girdi. Bu yüzden de narsist, bencil, anarşik ve (her nedense???) cinsel arzularını denetleyemeyen bi hale geldiler. Modernizm geldi kadınlar bir tuhaf oldu. Hadi diyelim kadınlar narsist oldu. Bencil oldu. En orjinali cinsel arzularını denetleyemez hale geldiler kısmı. Yani kadın sokağa çıkınca, işe girince baktı bir sürü selvi boylu, kaslı adamlar. Anacım ne duruyorum diyerek hepsini sıradan geçirmeye kalktı modern kadın. <b>Şu bağlamda kadının önlenemez cinsel dürtülerini önlemek için erkekleri çarşafa sokmayı öneriyorum</b>!!!! Neticede kadın sokağa çıkınca azdı değil mi? Erkekleri çarşafa sokarsak, cinsel yönden kudurmuş olan modern kadın bir kendine gelecek, akşamları sadece kendisi için açılıp saçılan kocasında bu arzularını dindirme yolunu bulacaktır.<br /><br />Vallahi hak vermemek elimde değil. Narsist ve bencil ve egoist bir kadın olarak sabah evden çıkıp akşam gelene kadar cinsel arzularımı dizginlemek için ne yapacağımı bilemiyorum. Kaç kişiye tecavüz ettim de Allahtan KORKULARINDAN polise gidemediler. Kaç erkeğin bekaretini aldım. Onlar da beni azdırmasaydı canım. Ne de olsa modern kadınım. Kodu mu oturturum!<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">Erkeklere ne oldu? Modernizm geldi kadınlar narsist ve kural tanımaz oldu. Erkekler de melek oldu sanırım. Ya da erkekler hep melekti. Yani aileden sadece kadını sorumlu tutmak nasıl bir lüks? Bütün bir makale KADINA ne olduğu ile ilgili. Zaten bu muhafazakarlığın sürekli kadınlar üzerinden yapılmasına inanamıyorum.<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="TR">(Devam edecek...)<br /><br /><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5605850882834743414?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-49602320686274902292008-09-27T17:47:00.002+03:002008-09-27T18:01:28.474+03:00<div style="text-align: center;">TÜRK DİL KURUMU YAYINLARI - SAYI: 247<br /><br />Dördüncü Baskı.<br /><br />Hazırlayan<br />Mehmet Ali Ağakay<br /><br />Denetleyip tamamlayanlar<br />Nurettin Artam Hasan Eren Samim Sinanoğlu<br /><br />Yardım Eden<br /><br />Ferit Devellioğlu<br /><br /><div style="text-align: left;">(Zor bir gün geçirdim, hastane, ultrason filan. Sonuçlar güzel çıktı. Aç karına gittiğim için perişandım. Öğlen geldik ve kahvaltı yaptık. Bir arkadaşımız ziyarete geldi. Hararetli sohbetler esnasında yine bir dil sorununa denk geldik. Kitle nedir, Kütle nedir? Farkı nedir. Tartışmaya başladık. Ellerim uzandı, bu eski, güzel kokulu sözlüğe değdi. Annemin sözlüğü. 1966da almış, ortaokuldayken. 1974de ilk dersini verdikten sonra arkasına düşüncelerini yazmış. Bu vesileyle okumuş olduk. Kelimelerimize baktık, anlamlarına emin olduk. Yıllarca ödev yaparken elleyip hırpaladığım sözlüğe bir kez daha baktım. Bir gün kızımın bakıp, ödev yapacağını, emin olmadığı bir sözcüğün peşinde dolanacağını gördüm. Ve o yazıyı okuduğunda anneannesinin ortaokulda neler düşündüğünü, ilk dersini verdikten sonra neler hissettiğini hayal edeceğini hissettim. Sevgilimin sözlüğü yanında duruyordu. İlk kitabını yazdıktan sonra yayın evinin hediye ettiği on kitap arasındaymış. Aralarında da Kutadgu Bilig duruyordu. "Öyle çok seveceksin ki kelimeleri sana yetecekler." demiş Cemil Meriç. Zaman akıyor, ama o an, annemin dersten çıkıp karaladığı satırlardaki an sonsuz. Hep orada olacak. Genlerimiz de tecrübelerimiz, anılarımız akacak. Biz gittikten çok sonra bile Türkçe olacak. Torunlarımızın torunları emin olmadıkları kelimelere bakacaklar, onları okşayıp sevecekler.<br /><br /><br />"<br />...<br />ve insanlar ellerini<br /> korkmadan<br /> düşünmeden<br />birbirlerinin ellerine bırakarak<br />yıldızlara bakarak:<br />- "Yaşamak ne güzel şey!"<br /> diyecekler;<br />bir insan gözü gibi derin<br /> bir salkım üzüm gibi serin<br /> bir ferah<br /> bir rahat<br />bir işitilmemiş şarkı söyleyecekler...<br /><br />Hiçbir ağaç<br /> böyle harikulâde bir yemiş vermemiş<br /> olacaktır<br /><br />Ve en vadedici<br /> bir yaz gecesi bile<br /> böyle sesler<br /> böyle inanılmaz renklerle<br /> sabaha ermemiş olacaktır.<br />Topraktan<br /> ateşten<br /> ve denizden<br />doğanlarýn<br />en mükemmeli doğacak bizden"<br />Nazım Hikmet<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4960232068627490229?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-61182360677887142822008-09-27T05:49:00.002+03:002008-09-27T06:00:13.934+03:00Bunca düşünecek ve sinir olacak şey varken dönüp dönüp reklamlardan bahsetmeme ne demeli? Bilmiyorum. Deniz Feneri olayı ve diğer tuhaflıklar (Sayın Mir'in dedikleri gibi) olaylar beni öylesine paralize ediyor ki yazamıyorum. Belki yazarım. Neyse önce şu reklamdan bahsedeyim.<br /><br />Bosch olabilir marka. Reklam şöyle, hamile olduğu sonradan anlaşılan kızımız uyanır, bi de ne görsün. Mutfağın ortasında dev bir gri buzdolabı. Kocası "sen eğilme", hem "bugünlerde meyveyi daha çok kullanırsın diye düşündüm" gibi garip cümlelerle karısına aldığı buzdolabının müjdesini verir. Kadın şüphelenir. "Sen biliyorsuunn, annem söyledi di mi?" Kocası da "yok canıımm" Mutluluk içinde sarılırlar.<br /><br />Psikopat olduğum için bu bütün zamanların en antipatik çiftinin rol aldığı reklama takmış durumdayım. Mantık hatalarını sayalım mı?<br /><br />1 - Hamile olduğunu kocasından önce annesine söyleyen kadın.<br />2 - Kızının hamileliğini kızı daha söylemeye fırsat bulmadan damadına yetiştiren manyak kayınvalide. (Sana ne kadın?)<br />3- Annesinin de kocasının da ciddiye almadığı çocuk ruhlu tuhaf kadın.<br />4- Karısına sormadan, tercihi nedir ne değildir bilmeden koskoca buzdolabı alan psikopat koca.<br />5- Aldığı buzdolabını derhal (aynı gün içinde) teslim edebilen bir servis. (Bu kısmına asla inanmam)<br />6- Karısı daha uyanmadan bin çeşit, et, sebze, meyve ve meyve suyunu alıp, o gün aldığı buzdolabına itinayla yerleştirebilen bir adam. (Elmaları yıkayıp buzdolabına koymuş. Böyle bir huyu olmalı. Kadın direk ısırdı elmayı. Aloo toxoplazma denen bir şey var, yıkasana elmayı.)<br />7- "Meyveyi daha çok kullanırsın" diyen bir adam. Biz genelde meyveleri yiyoruz, siz ne için kullanıyorsunuz bilemedik tabi:)<br /><br />Bu ultra modern, ev kedisi kıvamındaki aciz kadın ve onun çok bilmiş kocası + annesi olayından tamamen tiksindiğimi, bunu ideal anlamda sevimli bulanlar varsa da onları hayretle karşıladığımı söylemek isterim. İnanmayın arkadaşlar, özellikle kadınlar. O kadın sokağa çıksa dolmuşa binemez. İneceği yeri filan şaşırır. Gebelik testini kapıcıya aldırmıştır. Sonucu da anlamamış annesine göndermiştir.<br /><br />Reklam yazarlarının genelde hayatlarından nefret ettiklerini düşünüyorum. Anlıyor ve hak veriyorum da ama biraz da bizi düşünün yahu!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6118236067788714282?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-14743677533921526602008-09-20T15:10:00.005+03:002008-09-21T14:57:14.605+03:00Herkesin diline düştü işte. Okumayan kaldı mı. Ulusçanak, "Bir Orhan Pamuk romanı"nı intihar eğilimlerine düşmeden, her cümleyi anlayarak, ruhumuz sıkılmayarak bitirmenin, hızlı hızlı okumanın, doğrusal mantıkla kurgulanmış hikayenin (ayol katil kimdi yok, o kız kimdi yok, Rüya neden Celal'le Alaaddin'e gitmiş yok) sadeliğiyle vecde geldik. Yaşasın. Tüm halkımız ve köşe yazarlarımız, Nobeli de aldıktan sonra daha bir "halka inmiş", nihayet "hızlıcana okunabilir" bir Orhan Pamuk romanı bulmanın aşkıyla kendilerinden geçmiş durumdalar.<br /><br />Yani şöyle bir şey mi acaba, bu yıl tek bir kitap okuyacaksak bari bu Masumiyet Müzesi olsun. Saplantılı ve zayıf karakterli erkeklerden ve ay bozuldu/bozulmadı bekaret meselesinden, ordan burdan eşya yürütmenin tuhaf hazzından, biblolardan, bir dönem herkesin evinde olmuş eşyalardan ne anlıyoruz? Ben neden anlayamıyorum? Birisi demiş ki "okuduğum en derin aşk romanı". Anna Karenina'yı okudunuz mu? Çalıkuşu'nu? Masumiyet Çağı? Tehlikeli İlişkiler?<br />Derin? Derin aşk romanı? Derinlik dediğiniz kaç metre?<br /><br />Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz?<br /><br />Ama belki de? Belki de yaşım tutmuyordur. Ben başka bir dünyada büyüdüm. Öyle sevip de söyleyememeler, sınıf baskıları, boşanamamalar, "abi"li konuşmalardan anlamıyorum. Yetmişlerin sonlarında doğduğum için, ne o biblolarla bir diyalogum var, ne de bu denli ayrıcalıklara bezenmiş, güçsüzlüklerine bahaneleri olmayan insanların acizliklerine hoşgörüm var. Yalancı nostalji duygum yok açıkcası. Annelerimizin çeyizleri benziyor. Bazen annemin yemek kaselerini, başka bir evde gördüğümde tuhaf olurum. Benzer perdeler dolanırmış bir zaman. Benim ait olmadığım bir geçmişe ait alıntılardır belki. Belki belirli bir yaş üzeri bayanlara hoş geliyordur. Belki benden bir önceki kuşak bekaret mesesine, yatmalara kalkmalara, laflara sözlere bu denli takıntılıdır.<br /><br />Anlayamadım derinliğini ben romanın. İstanbul'lu olmadığım için olabilir mi? Cihangir'de oturmalarım ve gezmelerim var ama tabi çocukluğumda değil. Bir kaç sene önce. Müzeleri dolaşmışlığım, İstanbul'un arka sokaklarında kaybolmuşluğum, olmadık adresleri aramışlığım var mı, var. Yazarın İstanbul adlı kitabını okumuşum, hatta içimden işte şehrin hüznünü anladım galiba demişliğim de var.<br /><br />Aşk romanlarda var. Filmlerde var. Hayatta yok anlaşılan, o nedenle hiç yemediğiniz bir yemeğin önünüze gelmesi gibi, herkesin beğendiği ustalığı yaban ellerde perçinleşmiş usta ahçıya "olmamış ki bu" diyememek gibi olabilir mi? Aşkın iki kişiyi içerdiği unutulmuş olabilir mi? Heteroseksüel aşklarda bir de KADIN denilen bir insan olduğu, duyguları, içsesleri, kendisine has bir cinselliği ve seksi yaşayışı, kendi karanlığı olduğu, kadının asla sana anlattıklarından İBARET olmayabileceği İHTİMALi yok mu? Füsun'un karanlığı nerdedir. Füsun Kemal onların evine gelmekteyken kocasıyla da güzel güzel sevişmektedir. Nasıl? Kemal'e aşık değildir. Kocasına da değildir. Demek ki sevişmek aşkla ilgili olmak zorunda değildir Füsun için, doğru mu? Doğru. Peki bunun anlamı nedir? Batılı anlamda, bedenim yoluna ruhum yoluna, aşksız da seks zevklidir e mi gitmiştir Füsun? Bilmiyoruz.<br /><br />Öyle çok şey bilmeyerek yaşamaya alıştık ki, gözlerimizin önünden geçip giden hayatlara öyle bilmiş bakışlarla bakıyoruz ki bireye odaklanıp kardeşim sen nasıl bir insansın demiyoruz. Bunu geçtim aşık olduğunu söylediğin bir insanı tanımak için sadece sana gösterdiklerinin yetmeyeceğini, onun alanına girmek için her yolun geçerli olacağını, gerekirse hile ile bütün kalelerini zaptetmen, bütün tersanelerine girmen gerektiğini, aşkta efendilik, kibarlik, düzgün çocukluk olmayacağını, çoğunun karanlıkla kendi şeytanlarınla onunkilerin arasında geçen savaştan arda kalan zamanlarda yorgun argın yatarken, en bitkin halinle paylaşabileceğin ruhunun, karanlığın ve aydınlığın ve gölgelerinin ötesinde, en yalın halinle paylaştığında sadece içine girdim dediğin şeyin bedeninin bir parçası değil, gerçekten varoluşunun kirli ve güzel bütün unsurlarıyla orda olduğunda yaşanan bir an, kısacık bir şimşek parçası olduğunu bilmek gerekmez mi? Yaşamak gerekmez mi?<br /><br />Okuduğum en derin aşk romanı. Peh. Ya pek okumuyorsunuz, ya da derinlik sarhoşluğu sizinkisi.<br /><br />Sevgiler çok sevgili okuyucular.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1474367753392152660?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31193381138878308132008-09-19T14:41:00.002+03:002008-09-19T14:53:06.052+03:001 - Seks pistir, kötüdür, "cısss"tır. Cinsellik sağlıkla ilgilidir, pırıl pırıldır. Hijyeniktir. Seksten, kötü kadınlar, sokak adamları ve internet siteleri bahseder. TVde cinsellikten bahsedenler genelde doktorlardır.<br /><br />2 - Seks batılıdır. Eğlenmekle, zevkle, hazla ilgilidir. Cinsellik doğu kökenlidir. Cinden gelir. Adam dikkat etmezse her an cin çarpmışa dönebilir.<br /><br />3 - Seks karanlıktır. Fantazileri vardır, yasaksızdır, edepsizdir. Amacı kendi içindedir. Cinsellik aslında çoluk çocuk sahibi olmak gibi ulvi bir amaç için ayıp olmasın diye katlandığınız, hemen ardından banyo yapıp püri pak olduğunuz bir eylemdir.<br /><br />4 - Seks genelde "yapılan" bir şeydir. Cinsellik ise olunan bir şeydir. Hep vardır, ya da hep yoktur. Seks bazen vardır, bazen yoktur.<br /><br />5- Seksin iyisi, kötüsü vardır. Cinsellik böyle ucuz işlerle uğraşmaz. Ayıp bulur, burnu büyüktür biraz.<br /><br />6- Seks karanlıktır. Geceleri sever, kaçak öğleden sonraları sever. Hep bir yamuk, hep bir arayış içindedir. Şeytanidir. Baştan çıkarır. Olmazı olur yapar. Cinsellik seksin cirit attığı sahnelerde huzurlu bir uykudur, meleksidir. Aydınlıktır.<br /><br />7- Azgınlığın sonucu sekstir. Cinsellik ise yemek yemek gibi bir ihtiyaçtır. Seks ihtiyaç fazlası ihraç mallar gibi olabilir. Cinsellik brokoli yemekse, seks ayvayı ya da koca kakaolu keki götürmek gibidir. İştah fazlasıdır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3119338113887830813?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-80639691329608249382008-09-18T11:41:00.017+03:002008-09-18T14:24:22.513+03:00Artık izliyorum.<br /><br />Sanırım her TC vatandaşı gibi düzenli dozda mazohizme benim de ihtiyacım var. Daha doğrusu bu yaprak dökümünde öyle işaretler var ki, izleyip yorumlamak, üzerine ciddiyetle düşünmek gerekiyor. Memleketimden insan manzaraları. Herkese bu denli tanıdıksa demek ki fena halde "bizden".<br /><br />Gelelim konumuza.<br /><br />Bundan dokuz sene önce Alev Alatlı Kabus adlı bir roman yazdı. Romanın değindiği binlerce konu var: Yeni fizik, afazi, aile yapımız, gelecek kurgusu derken bitmek bilmez bir derya. O kitapta Türkiyeyi sarsması gereken, herkesin "ne oluyo yahu" demesi gereken iddalar vardı. Yeterince değerlendirilmedi, görülmedi. İki kavramdan bahsediyor AleHanım : Kadınsı ilke ve erkeksi ilke.<br />Türkiye'nin zannedildiği gibi erkek egemen değil, "kadınsı" bir toplum olduğunu, memleketin çarkının aslında kadın enerjisiyle döndüğünü söylüyordu. Sözde maço toplumumuzda kıyamet kopmalıydı, ama kopmadı. Okumadılar. Okuyan erkekler de üzerlerine almadılar. "Çok doğru, ne kadar doğru" diye diye sallamama noktasına gittiler. (Bu ne kadar doğru diyerek konudan yırtma konusuna da bir ara değinmek lazım. )<br /><br />Yazarla konuya dair bir söyleşi şurdan okunabilir: <a href="http://www.radikal.com.tr/2000/03/14/insan/tu.shtml">"Türkiye'den Red Kit Çıkmaz"</a><br /><br />Yaprak Dökümü, romanda teorik olarak bahsedilen kadınsı ilke/erkeksi ilke meselesinin alıştırma kitabı gibi.<br /><br />Çünkü bu dizide <span style="font-weight: bold;">ERKEK YOK!!!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Erkeksi İlke/ Kadınsı İlke nedir?</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Her insan ve her kültür, kadınsı ilkenin, <span style="font-weight: bold;">Anacılık</span>'ın bireyin kişilik yapısında belirleyici olduğu bir gelişim döneminden geçer. İnsanın, insanlığın bireyselleşmesi, kişinin kendisinin ön-insan/çocuk dönemindeki tek referans kişisi olan anne/doğadan ayrıştırması, anne/doğayı sınırlaması, anne/doğadan farklı olduğunu anlaması ile mümkündür.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Bilinçlilik anne/doğadan ayrılmış, göbek bağını kopartmışlığa karşın yaşamı sürdürme olasılığının ilanıdır. "Doğmak" demek çaba gerektirmeyen bir durumdan kendi eylemlerinin sorumluluğunu üstlenmeyi gerektiren bir yaşama geçmek demektir. Bilinç ve bilinçlilik veri değil, kazanımlardır.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Bireysel varoluşun, bireyselleşmenin motor eylemi <span style="font-weight: bold;">Babacılıktır</span>. Sağlıklı ön-insan/çocuğun kendisini anne/doğanın kurallarından kurtarması, erkeksi bilincini güçlendirmesi beklenir. Güçlenen erkeksi bilinç doğa ve maddenin temsilcisi dişili egemenliği altına alacak, doğa/annenin insiyatifi kaybolurken, yaratma iradesi ve hükümranlık hakkı erilin eline geçecektir. Böylece anne/kadın, ocağın, ailenin, kökenin, var olanın koruyucusu olarak kalırken, oğul/baba/erkek, ideallerin, fetihlerin, tektanrılı dinlerin , ideoloji ve ütopyaların taşıyıcısı sıfatıyla yola/ufka yelken açar." Kabus sayfa 34.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Erkeğin Adı Yok</span><br /><br />Dizideki erkekleri gözden geçirelim.<br /><br />Ali Rıza Tekin<br />Şevket Tekin<br />Oğuz Ayhan<br />Tahsin Başsoy<br />Can Türe<br />Levent Bey<br />Cem<br />Fikret Tekin<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ali Rıza Tekin</span><br /><br />Ali Rıza bey zaten dizideki baş dişi. Çevresi kadınlarla dolu, karısı, kızları, komşuları, kızlarının kaynanaları derken adam bir dişi deryasındaki tek erkek. Ama maşallah eve haciz gelecek ağlayan o. Normal bir durumda, kızların ağlaması babanın da "susun lan ne zırlıyosunuz" demesi gerekmez mi? Ama hayır. Ali Rıza Bey koca bebek. O ağlayacak kızlar "vah babamııız" diye teselli edecekler ve asla yaranamayacaklar. Fikret salak abisinin borcunu ödemek için kaynanasından gizlice para alsın, risk alsın. Ali Rıza Bey "Fikret bunu nasıl yaparsınnn" diye kızın üstüne yürüsün. Sen git bi oğluna kız bakalım. Kızabiliyorsan? Adam olsaydın da kızından medet ummasaydın. Adam olsaydın da oğlunu yetiştirseydin. Öyle ağlamalar, zırlamalar, gururum kırıldılara gireceğine efendi gibi "tamam kadınlar klubü, kimse telefona sarılmasın. Gelsinler alsınlar TV"yi filan deseydin. Bugüne kadar yaşanan her olayda zayıf karakter babadır. Leyla olsun, Necla olsun, hatta Hayriye Hanım olsun Ali Rıza Beyden daha erkek, daha sonuç odaklı, daha cesur karakterlerdir. Ali Rıza Bey görüntü itibariyle erkek olabilir. Ancak karakteri tamamen kadınsı ilkenin etkisi altındadır. Ali Rıza Bey'in meselelere getirdiği ne bir bakış açısı, ne de bir çözümü vardır. O her durumda ağlamaklı olur. Sonuçta da kadınların dediği olur. "Gene benden habersiz iş çevirdiniz" Türk aile yapısı içinde erkeklerin gizli özlemidir.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Şevket Tekin</span><br /><br />Şevket'e gelince. Koca bebeklik konusunda babasının oğludur. Anne ocağını/rahmini terk edemeyişin en bariz örneğidir. Evlenmiştir, eve çıkamamıştır. Evlenmiştir karısının sözünden çıkamamıştır. Aileye gelen felaketlerin baş yaratıcılarındandır, oysa hiç de bundan mutsuz gözükmemektedir. Ne yaparsa yapsın, anasının onu rahminden koparmayacağından emindir çünkü. Her günahı baştan affedilmiştir.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Erkek çocuk, kadın/ananın "erkekliği" oluyor, erkekler toplumuna kadın/ananın uzantısı olarak sunuluyordu. Kadın/ananın erkeksi erki paylaşması ancak böyle mümkün olabildiğinden, oğulun anneden bütünüyle ayrılmasına, ne kabahat işlemiş olursa olsun, asla izin verilmezdi" sayfa 42.</span><br /><br />Ne yapsa kızılmaz Şevket'e. Her davranışı affedilir. Kendisi hapishanede "vay acaba babamlar parayı nasıl buldular" diye bir kere düşünmüş müdür? Ali Rıza ya da Hayriye hanım bu bizim salak oğlan eylemlerinin bir gün sorumluluğunu almadı, onun sorumluluğunu alan acaba neden bizim kızlar demiş midir? Şevket'in bitmez tükenmez sorumsuzluklarına ve bencilliklerine bir cız etmiş midir içleri? Hiç sanmıyorum.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Oğuz Ayhan</span><br /><br />Dizinin başlarını seyretmediğim için bu karakter hakkında çok yorum yapamayacağım. Patronun karısını hamile bıraktığını, (bir çeşit ensest) dizide en çok kadınla ilişkisi olan karakter olduğunu biliyorum. Onca şeyden sonra bulaşık yıkarken Şevketle kıkırdamış ve karizmayı çizdirmiştir.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Tahsin Başsoy</span><br /><br />Anasına ses çıkaramayanlar cemiyetinin baş üyelerindendir. Karısını savunamamış, kadını annesinden koruyamamıştır. Ana kucağını terketme yolunda en umut vad eden karakter olmasına rağmen yeterli erkeksiliği gösterememiştir. Uyumlu bir karakterdir. Hem parayı vermiş, hem de trip yemekten kurtulamamıştır. Anasının tavırları için Ali Rıza'dan ve Fikret'ten hatta komşu Nehir'den dayak yiyip durmaktadır. Bir ağzını açıp "kendinize gelin" dememiştir. Zaten adamın sorunu budur, ağzını açmamaktadır. Ne kendisini, ne karısını koruyabilir. (Cevriye hanımın dört bardak tuzlu ayran içip tansiyonunu çıkartmasını çok gerçekçi buldum) Baskın annesinden kaçamamış, çareyi Fikret'e sığınmakta bulmuştur bir nevi.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Can Türe / Levent Bey</span><br /><br />Kararsız koca bebekler. Karını/nişanlını sevmiyorsan ayrılırsın. Koskoca adamsın. Okumuş etmişsin, liseli aşıklar gibi telefonlar filan. Ama hayır, iktidar savaşı kadınlardadır. Bunlar da ortalıkta damızlık gezinen figuranlar.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Cem</span><br /><br />Bir diğer bebeğimiz budur. Annesiyle babasıyla bir adam gibi konuşma yapmamıştır. Zaten babasının şirketinde çalışmaktadır. Bu arada dizinin en önemli noktalarından biri budur zaten. Hiç bir karakter yoktur ki (Ferhunde hariç) kendi ailelerinin eşi dostu dışında bir yerde bir iş bulabilsin. Herkes baba ocağı, ana kucağı durumunda yaşayıp gitmektedir. En son sahneden gördük anasını babasını almış istemeye gelmişler. Ancak bu Cem'in erkeksiliğinden kaynaklanmamıştır. Cep telefonunu açmamak suretiyle babaya "trip" yapması, baba/ananın oğullarını kaybetmeyi göze alamaması (yukardaki alıntıya dikkat) sonucu yine konuşulmamış, tartışılmamış, (altı yaşında bana bisiklet alın diye direten velet karşısında aciz kalan anne baba modeli) çiceği çukulatayı alıp gelmişlerdir.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Genel temalar:</span><br /><br />Dizide bol bol, ailenin yerini kimse tutamaz, işte bir kere kaçtım gittim neler geldi başıma öğeli dersler bulunmaktadır. Kısacası dizi, "aman çocuklar koşmayın terlersiniz", "baba ocağını terketmeyin sizi kurtlar kapar", "ana baba sözü dinlemeyen uff olur", "ailesinden uzaklaşan Ferhunde misali orospu olur", "oğlanlar ananızın alma dediği kızı almayın, akrabadan komşudan biriyle evlenin, bildik biri olsun, yoksa boynuzlanırsınız" derslerini sık sık ve altını çizerek vermektedir.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Fikret'e gelince:</span><br /><br />Kanımca dizideki en erkek karakterdir. Fikret gibi eril bir ismin verilmesi bize bu zamanda tuhaf geliyor tabi, acaba Reşat Nuri Güntekin bunu bilerek mi yaptı diye düşündüm ben izlerken. Çünkü dizide "eril ilke" anlamında en sağlam duruşlu kişi Fikret'tir. Gerektiğinde evi terketmesini bilmiştir. Her soruna bir çözümü vardır. Yapar eder, bir yol bulur. Gerçeklere gözü en az kapalı olan karakterdir. İlkelidir, sağlam bir duruşu vardır. Aileden en uzağa giden odur. (Başka bir aile olsa bile.)<br /><br />Şimdilik bu kadar.<br />Selamlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8063969132960824938?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-61537416377158639412008-09-18T11:41:00.016+03:002008-09-18T14:24:10.271+03:00<span style="font-weight: bold;">Etkin İnsanların Yedi Alışkanlığı</span> diye bir kitap okumuştum. (Stephen Covey'in) Kişisel gelişim türünde olup da bu denli dolu olan, bu denli hayatın ruhuna nufüz eden, insanın sarsan, düşündüren ve "evet işte budur"dedirten, cümlesi olan, ilkesi olan, güzel bir kitap görmemiştim. Kitabı mutlaka alıp okumanızı tavsiye ederim. Evde, işte, aile hayatında, arkadaş çevresinde, hayatın her alanında öyle çok ipucu veriyor ki bazı bildiklerinizi doğrulamış, hissettiklerinizi onaylatmış ve bilmediklerinizi öğrenmiş oluyorsunuz. Mutlaka okuyun. Okuyun. Ben ingilizcesinden okumuştum, ancak Türkçe çevirisi bildiğim kadarıyla yapıldı.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Etki Çemberi Nedir?</span><br /><br />Değiştirme, etkileme, düzeltme etkisine sahip olduğunuz olaylar ve insanlar demektir. Örnek vermek gerekirse, birey olarak gidip Ozon tabakasını yamayamazsınız. Ama ne <span style="font-weight: bold;">yapabilirsiniz</span>? deodorant kullanmayı bıraka<span style="font-weight: bold;">bilirsiniz.</span> Gerçi eğer ABD başkanıysanız kyotoya imza atıp atmama kararını verebilirsiniz de. Herkesin etki alanı farklıdır. En önemlisi etki çemberinin çapı sabit değildir. Genişleyebilir, daralabilir.<br /><br />Soru şudur:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Peki sen ne yapabilirsin?</span><br /><br />Yazar şunu söylüyor. Öncelikle sizin için önemli olan konular nelerdir, onu bir çıkaralım. Diyor ki bu çember sizin ilgi/endişe alanınız. (Circle of concern) Buna Küresel Isınma, ABD başkanlık seçimleri, Irak savaşı, çocuğun sınavı, çatının akması, evin düzeni, işyerindeki durumlar vs girebilir.<br /><br />Sonra ikinci bir çember çizeceğiz. Bu çember genelde sizin ilgi alanından daha küçük. Bu da sizin etkileyebilecekleriniz. Mesela çatınızı tamir ettirebilmek etki alanında ama Irak savaşı ya da ABD seçimleri değil. Yazar diyor ki hedef şu olmalı. Öncelikle etki alanınızdaki olaylara eğileceksiniz. Oradaki sorunlarını çözmek için aktif eylem alacaksınız. Ancak orda kalınmamalı. Yavaş yavaş etki alanını, ilgi/endişe alanının sınırlarına doğru genişletmek gerekiyor. İlk adım şu. Kolaydan başlamalı. Elinizin altındaki ilk sorundan. İlk anda yapamayacağınız ya da değiştiremeyeceğiniz şeyler hakkında endişelenirseniz pasifize olursunuz ve yapabileceklerinizi de yapamaz olursunuz. O konularda durduk yerde endişelenip yaratıcı enerjinizi endişeye ve olumsuz duygulara çevireceğinize eyleme çevirmeniz gerekiyor.<br /><br />Bu proaktif ya da reaktif olma arasındaki fark. Proaktif insanlar, her zaman enerji halindedirler. Ne yapabileceklerine bakarlar, eyleme geçerler. Sürekli bir düzeltme, yaratma, etkimele faliyeti içindedirler. Oysa reaktif insanlar tepkiseldir. İlgi ve enerjilerini başka insanların zayıflıklarına, çevresel faktörlere, üzerlerinde hiç bir etkilerinin olamayacağı dış sorunlara çevirirler. Kendilerini giderek kurban hissetmeye başlarlar. Bir gün o mükemmel temizliği yapacakları güne kadar yere düşen kırıntıyı almayan insanlardır bunlar.<br /><br />Alkolikler Cemiyetinin duasi gibi:<br /><br /><span id="lblTanim">"Tanrım, bana değiştirebileceklerimi değiştirecek cesareti, değiştiremeyeceklerimi kabul edecek olgunluğu ve bu ikisi arasındaki farkı anlayabilecek sağduyuyu nasip et…”</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6153741637715863941?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-91841979407354355872008-09-16T10:08:00.002+03:002008-09-16T10:24:07.289+03:00İzlemişsinizdir. Hani ilk yarıda manevi hayallerinizden bahsedip : denklem çözmece, köpek sevmece, make love not money (aşk yap para değil) bunları neden bıraktınız diye sorup, ikinci yarıda eski sevgilinizin önünden spor arabayla geçin rahatlayın temalı reklamdan bahsediyorum.<br /><br />Evet TV izlerken beynimiz alfa dalgalar yayıyor, salaklaşıyoruz kabul ediyorum. Ama o kadar da değil beyler, bayanlar? Henüz bütün devrelerimiz dumura uğramadı. Bir kredi kartını acaba nereme sokacağım da aniden matematiksel formülleri çözer olacağım? Peki "para yapma, aşk yap"tan acaba, kredi kartınla araba çek, eski sevgiline nispet yap formulüne nasıl geçiliyor? Ya köpeğe ne demeli? Sokaklar ve barınaklar köpek dolu. Kredi kartıyla can satın almak? İlginç.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Hayallerinizden vazgeçtiniz salaklar!!! </span><br /><br />Reklam bunu diyor: Ben size çevireyim.<br /><br /><br /><blockquote>Hepiniz <span style="font-weight: bold;">ACİZSİNİZ</span>.<br /><br />Hayatta bir bok olamadınız. Ne matematikten, ne idealistlikten anladınız. Yurtdışına gidip bilmediğiniz bir yerde evlenemediniz, hepimiz gibi Kadıköy evlendirmede evlenip, dünyanın en standard düğününü yaptınız, kapitalizme köle çocuklar yaptınız. Yani tekrar söylüyorum ki sizden bi halt olmaz. Olsa bugüne kadar o hayallerinizden birini yapardınız. Ama yapamadınız neden mi?<br /><br />Çünkü <span style="font-weight: bold;">SİZ BİR HİÇ</span>siniz.<br /><br />Hayallerinizi sattınız SALAKLAR!<br /><br />Kabul edin o salakça hayalleriniz aslında<span style="font-weight: bold;"> farklı olma isteğinizdi</span>. Ulakaydınız. Ama hanya ve Konya hiç öyle değil. Dolayısıyla <span style="font-weight: bold;">SİZ SIRADAN</span>SInız. <span style="font-weight: bold;">HERKES </span>gibisiniz.<br /><br />Merak etmeyin hayallerimizi biz de yapamadık.<br /><br />Çok üzülmeyin. Artislik de etmeyin. Aciz lavuklar. Size şunu verelim. Siz de hayallerini üç kuruşa ve gündüz mesaisine satmış diğer kölelerimiz gibi HAVUZLU bir ev, eski sevgiliye nispet SPOR araba, hayatınızın acınası boşluğunu size geçici bir süre unutturacak sınırsız (manik?) ALIŞVERİŞ krizleri verelim. Alın size kredi kartı, harcayın harcayın o hippi gibi sokaklarda mal mal gezeceğinize bizim cebimize katkıda bulunun. Belki. YERSEN.<br /><br />Ki yiyeceksin. Ki ödemek için daha çok çalışıp, daha çok harcayasın. İçindeki BOŞLUK hiç bitmeyecek çünkü sen<br /><br /><span style="font-weight: bold;">kendini </span><br /><span style="font-weight: bold;"> ve </span><br /><span style="font-weight: bold;"> hayallerini</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ÇOK </span><br /><span style="font-weight: bold;"> UCUZA</span><br /><span style="font-weight: bold;"> SATTIN!</span><br /><br />Artık bizimsin. On kartına bi de bunu ekle. Ödeyemezsen mahkemede görüşürüz anacım.<br /><br />Kartın adını da fish koyduk, SAZAN da koyabilirdik ama artık o kadar da aşağılamayalım değil mi?<br /><br />Hayallerini sattın, ruhunu sattın. Bari üstüne başına bişiler al.<br /><br />Ben seni hesap kesim tarihinde ararım. BYEEEE!<br /><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-9184197940735435587?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-36041895622557916432008-09-02T08:29:00.005+03:002008-09-02T09:13:15.551+03:00Romanı okuduktan sonra, özellikle de Orhan Pamuk'un bu benim Anna Karenina'm dır sözlerini de duyduktan sonra romanla ilgili yorumları daha bir heyecanla bekler oldum. Blog aleminde çok fazla bir hareket yok. Kitap daha yeni çıktı, biraz bekleyeceğiz.<br /><br />Orhan Pamuk bu denli iddalıysa acaba kitapta benim göremediğim ve anlayamadığım bir konu mu var diye düşünür oldum. Anna Karenina? Bir başyapıt. Kitabın sondan önceki bölümünde Anna'nın intiharından önce aklından geçen bir iç monologu vardır ki, bu kadını tanıyorum dersiniz. Zengin anlatım, sonuna kadar içten, bir yanıyla çok mantıklı, bir yanı delice. Anna Karenina'nın bireyselliğinden ve varlığından şüphe etmezsiniz, o oradadır. Eliniz uzatsan tutarsın. Milan Kundera'nın bir inceleme yazısında değindiği bir konu vardı. Tolstoy aslında Anna Karenina'yı bir ahlak öyküsü olarak kurgulamış. İhanet eden kadının cezalandırılışı, başından geçenler üzerine bir eğitici, öğretici roman olacakmış. Ancak yazarken bağımsızlıklarını ilan eden karakterler konuyu ellerine alarak bizim bildiğimiz hale gelmişler, Anna ve Vronski ete kemiğe bürünmüş, Kitty ve Levin kadar.<br /><br />Masumiyet Müzesinde ise kadınlar öylesine renkten yoksun ki, suyunun suyu bir dedikodu hikayesi dinlemenin ötesinde bir bağlantı kuramıyorsunuz. Sanki annemin, eski bir arkadaşının tanıdığı bir kızın başından geçmiş öyküler. Anlatan da aşk acısı çeken erkek. Aşk acısı mı meçhul, Orhan Pamuk'un ifadesiyle "takıldığı". Ki bu şekilde bakınca kitap biraz daha anlam kazanıyor. (Aşk tek boyutlu değildir. Bir insanın alanına girip sonuna kadar işgal etmeyi, her anlamda içine girmeyi içerir. Füsun ve Kemal arasındaki aşk hikayesiyse bile romanın bize anlattığı bu değil. Önce cinsellik (ki Kemal'in hisleri dışındakini bilemiyoruz. Füsun'un bedeni Kemal ve diğer erkeklerin gözlerindeki yansıma haricinde romanda yok.) ve sonra da Kemal'in saplantısı.) Dolayısıyla romanın pazarlanması anlamında bir "aşk romanı" olduğu söylenebilir. Ancak yazarın da belirttiği üzere bu aslında bir adamın bir kadına "takılmasının" romanı. (Babanın 11 yıllık ilişkisini daha gerçek bulmamın sebebi bu.)<br /><br />Füsun ya da Sibel sadece figurler. Kemal ya da Galip onlara göre çok daha gerçek, çok daha elle tutulur. Ancak ne Füsun, ne Sibel, ne Rüya, Orhan Pamuk kadınları (belki Benim Adım Kırmızı'daki Şeküre az biraz daha gerçek ama o da zaten daha ağırlıklı olarak evli, çocuklu anne kimliğiyle var romanda) romandaki erkekler kadar anlaşılır değil.<br /><br />Müze varlığına gelince, ABD'de (fazla da bir geçmiş olmadığı için) hayat tarzına dair detayların olduğu müzeleri gezmişliğim var. Yetmişli yılların nesnelerinin sergileneceği bir müze fikri oldukça ilginç, roman bağlantısı konusunda ise kararsızım. Kitabı değerlendirirken müzeye atıfta bulunmak kitabın edebi değerini düşürecekmiş gibi geliyor. O nedenle bu konudan uzak durmak istiyorum.<br /><br />Romanın iddası kadınlara ve aşka dair olmazsa, anlattığı bir kadına takılıp kalan Kemal isimli şahsın iç buhranları ve eşyayla geliştirdiği teselli ilişkisi olsa belki kitapta var olmayan şeyleri beklemeyi bırakır ve o bağlamda değerlendirebilirim. Sabah TV'de bu kitap bir melodramdır, ancak onu kendi tarzımda yazdım, edebi bir esere dönüştürdüm diyordu Orhan Pamuk.<br /><br />Dün akşam bir yanıyla "bekaret" meselesine dair olduğunu söylüyordu. Bir dönem Türk filmlerinin unutulmaz "beni kirlettin" teması gene bizi buldu mu? Kitabın bekaretle olan ilişkisine bakalım. Üç örneğimiz var, Sibel, Füsun, Nurcuhan. Sibel, hem modern olayım, hem toplumdan dışlanmayayım, ne şiş, ne kebap tarzında bekaretine veda edip evlenmeyi bekleyen (evlilik gerçekleşmediğinde evlenme vaadiyle iğfal davası açabilir mi acaba?) bir hanım. Kemal'in anlatımıyla. Ya öyle değilse? Ya gerçekten Kemal'e olan aşkından beraber olduysa ve evlenecekleri zaten başından beri belliyse. Bir kadının sevgilisinin işyerindeki koltukta sevişirken kendini sekreter gibi hissetmesi onu muhafazakar yapar mı? Kimi kadın dağda taşta, at üstünde, masa dibinde sevişir de pek mesut olur, kimi kadın için bazı ön koşullar vardır, medeniyet icabı bir ev, bir yatak gibi. Buna bakarak birinciye özgür, ikinciye muhafazakar denir mi? İkinci mesele Füsun meselesini öğrendiğinde aslında Kemal'in Sibel'e tutunuşu. Bu tutunuş altında çok fazla bir "annecim beni bırakma" tarzı bir serzeniş olduğunu düşünüyorum. Zaten bu noktadan sonra Kemal Sibel'le yatamamaya başlar(ensest). O ana kadar hem Füsun, hem Sibel'le sevişmesinde pek bir sorun yaşamamaktadır. Akşamları güzel nişanlı, öğleden sonra seksi güzel keyfiyetinde gerçekten de hayatının en mutlu anlarını yaşamaktadır Kemal. Kemal Sibel'den "analık/kızkardeşlik" talep eder, bakım talep eder. Sibel de verir. Ülkemizin bir dramı varsa analık etmeyi bırakamayan kadınlarla, başka kadınları ana bellemeyi bırakamayan erkeklerdir. Bekaret meselesine dönersek, Sibel'in öyküsünde bekaretini kaybetmesinden daha ağır olan yan şudur. Kemal'le bütün sosyetenin önünde evlilik öncesi "karı koca gibi" yaşamışlardır. (O dönemde aralarında cinsellik olmadığı düşünülürse gerçekten karı koca gibilerdir. Kimsenin bir şey demediği dönemde çatır çutur sevişmeleri, herkesin gözünde hoş karşılanmadıkları dönemde ise sevişmemeleri kitabın matrak unsurlarından biridir.) Dolayısıyla burada problem bekaretten çok toplumun gözü önünde beraber yaşamaları ve sonuç itibariyle evlenmemiş olmalarıdır.<br /><br />devam edecek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3604189562255791643?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-22159819148851741752008-09-01T10:00:00.005+03:002008-09-01T10:08:05.786+03:00<p class="MsoNormal">Masumiyet Müzesi</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Bütün Orhan Pamuk romanların karşısında yaptığım gibi büyük bir heyecan ve ciddiyetle kitabın<span style=""> </span>kapağını açtım ve okumaya başladım. Bugüne kadar gördüklerimden oldukça farklı bir tabloyla karşılaştım. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Öncelikle Türkçesi kötü, dili yanlış kullanıyor türü<span style=""> </span>eleştirilerde bulunmayacağım, daha önce de bulunmadım. Yaratıcılık ve romanın akışı içinde kaybolduğunuzda bu o kadar önemli değil. Anlatım zenginliği, ortamın ruhunu yaratma, eşyanın gizemine inme gibi konularda başka kimselerde bulamadığım bir tadı olan romanları vardı Orhan Pamuk’un. Kara Kitap gibi, Yeni Hayat gibi, Benim Adım Kırmızı gibi. Aynı tadı<span style=""> </span>Masumiyet Müzesi’nde bulamadım ne yazık ki.<span style=""> </span>Ne buldum bunun yerine? Bir solukta okunabilecek (çok fazla edebi kaygısı olmayan okuru memnun edecek “ayol en kolay okuduğum Orhan Pamuk romanı”) zaman zaman temposu düşen, yine de 70lerde çekilmiş Türk filmlerini izlemeye benzer bir haz alınabilecek bir roman. Kitabı bitirdikten sonar acaba bu roman Feridun’un entel film yapma adına yola çıkıp bildik Türk filmlerinin klişelerine batıp çıkmaktan kendini alamayan kötü senaryosundan mı romanlaştırılmış diye düşünmeden duramadım. Kendisi bir Türk filmi çünkü, zengin oğlan, fakir akraba kızı, Fransalarda okumuş öteki kız, kavuşamamalar, yanlış anlamalar. Duygusal ölüm. (Ben ölmesinler kör olsunlar bir süre de böyle ayrı kalsınlar istemiştim olmadı.) O zamanın filmlerinin naif ve bir yanıyla bizden havasını taşıyor kitap. </p> <p class="MsoNormal">Kitapta diğer Orhan Pamuk kitaplarında olduğu gibi yine kadının adı yok. Daha doğrusu kadının adı var ama kendi yok. Pragmatik bir varoluş dışında (bana bekaretini verdi! saymazsak) bir varlık gösteremiyor kadınlar. Kara Kitap’ta Rüya bir rüyaydı ve bu nedenle yazara alınacak halimiz yoktu. Kar’da biraz tatsızdı ama canım zaten Orhan Pamuk’u kadınları anlamak için okumuyorduk. Ancak aşk ve seks konularına dair yazmaya karar verdiğinde kitapta “kadın” olmaması bana tuhaf geldi. Demek istediğim şu, kadınları çok iyi tanırım erkeklerinden<span style=""> </span>farklı olarak yazarın böyle bir iddası yok. Yine de aşka dair yazmaya niyet eden birinin aşkın öteki öznesi olan hanımlara biraz daha söz vermesi, onların iç dünyalarından, içlerinden ne geçtiğinden, ne yedip ne içtiklerinden bahsetmesi gerekirdi diye düşünüyorum. Romanda yer alan bütün kadınlar, Sibel, Füsun, Anne, Füsun’un annesi, Nurcuhan ve diğerleri kağıttan oyma bir şekil sanki. Cinselliğe kendi bakışları ve toplumun onlara bakışıyla varlar. </p> <p class="MsoNormal">Özetlemek gerekirse Sibel hakkında bildiğimiz nedir? Fransa’da okumuş, üst sınıfa mensup güzel ve kibar bir hanım kızımız Avrupalılar gibi modern olabilmek adına evlenmeden once Kemal’e “vermiş” ancak “o kadar da” modern olamadığı için neticede evlenmeleri gereken, uzunca bir sure beraber yaşayıp evlenmedikleri için de kısmen mağdur olan, (sınıfsal arka plan herşeyi affeder mi?) sonra da Kemal’in arkadaşı Zaim’le saadeti bulan bir hanım kızımız. Kalp kırıklığı döneminde kendini geri plana atıp Kemal’e analık edecek kadar.. (ne? <span style=""> </span>fedakar? Cefakar?<span style=""> </span>Nayır. ) <span style=""> </span>pragmatik ve kendi hayatını korumaya yönelik bir kız. </p> <p class="MsoNormal">Füsün’a gelince, onun hakkında bildiklerimiz Sibel’den daha az. Neden geldi, neden Kemal’e “bekaretini verdi“. Neden onunla terli terli sevişti. (Duygusal olarak ona kendini adadığı için mi? Cinsel çekime karşı koyamadığı için mi? Modern olmak için mi? Canı istediği için mi? ) Neden nişan ertesi ortadan toz oldu. (Alt sınıf hiçbir şeyi affetmez mi? ) Namusu kurtarmak için kendisini seven çocukluk arkadaşı Feridun’la evlendi. Sonra Kemal’i nasıl çağırdı? Sekiz yıl boyunca ne düşündü, ne istedi? Kendisiyle oturup konuşsak belki de çok rahat anlatacağı ruh halini bize Kemal anlattığı için hiçbir şey anlayamıyoruz. Belki de erkekler haklıdır, kadınları anlamak kısır bir erkek zihni için imkansızdır. Füsuna baktığım zaman ne Kemal’e hissedilen dayanılmaz bir aşk, ne sekiz yıl sabretmenin getireceği bağışlama ya da teslimiyet, ne de küpeleri görmemesine duyduğu içten bir öfkeyi göremiyorum. Gördüğüm en net duygu yine Sibel’de de olduğu gibi pragmatik bir kendi hayatına yönelik tutunma, hayatta kalma isteği. Oyuncu olma isteği ama o ortamda erkek desteksiz yapamıyor. Destek beklediği erkekler de bunun önündeki engeller oluyor. Son tahlilde sekiz yıl sonra razı olduğu Kemal, onun hayallerinin bitiş noktasında önündeki tek seçenek. Ama gönlü razı mı? Değil göreceğimiz gibi. Füsun hakkında da hiçbir şey bilmiyoruz. Muamma. Güzellik yarışmasında hayal kırıklığı sonucu Kemal. Kemal hayal kırınlığı sonucu Feridun. Oyunculuk hayal kırıklığı sonucu tekrar Kemal. Kemal hayal kırıklığı sonucu ölüm. </p> <p class="MsoNormal">Kemal’in annesi ve Füsun’un annesi hakkındaki bilgilerimiz de son derece sınırlı. Kemal’in babasının ihaneti karşısında ne yaşamış, ne hissetmiş bilmiyoruz. (Belki de kitaptaki tek hikaye Kemal'in babasının aşkı)<br /></p> <p class="MsoNormal">Bu roman Kemal kişisinin kendi hayatına yönelik tek boyutlu olarak anlattığı bir hikaye, Orhan Pamuk da kitabın sonunda böyle söylüyor zaten. Birinci ağızdan anlatıyor. Ama aşk dediği şey Füsun’a duyduğu dayanılmaz tensel çekim değil mi? O odadaki konuşmaları mı sevmişti yoksa?</p> <p class="MsoNormal">Roman bazen yaşananı değil de yaşanabilecek olanı araştırır ya, bu roman da aslında Sibel’le evlenen ancak evlilik öncesi “aşkını” aklından çıkamayan, burjuvazinin dayanılmaz sıkıcılığında sığınabileceği tek protest <span style=""> </span>eylem olan “aşka kaçma isteğini”<span style=""> </span>(bir gün bir kadınla/adamla can sıkıntısından kaçma isteği) gönlünde taşıyan büyük çoğunluktaki Türk üst sınıf erkeklerine yönelik, “bakın alternatif hayatta bunlar olabilirdi”yi araştıran bir inceleme romanı olmasın? </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Özetle romanı çok hızlı okuduğumu, okurken eğlendiğimi (ben kitapsız kalırsam Barbara Cartland da okurum), tanıdıklara rastladıkça (Alladdinin dükkanı, Celal Sakik cinayeti, Rüya, Pamuk ailesi, Cevdet Beyler, vs.) <span style=""> </span>selam veresim geldiğini (bütün kitaplarını defalarca okudum Orhan Pamuk’un. Samimiyiz bir nevi)<span style=""> </span>ancak Kara Kitap’la doruklarını yaşadığım, Benim Adım Kırmızı’yla lezzetini aldığım edebi hazzı alamadığımı, (ne içerik, ne de biçim anlamında) üzüntüyle söylemek isterim. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Aşk hakkında olduğu kadar cinsellik anlamında da yavan buldum. Orhan Pamuk kıvamında bir yazardan, 12 eylül öncesi darbe atmosferini orda yaşamışcasına hissettimeyi bilen yetenekte bir yazardan cinsellik dinlemek, Ahmet Altan’vari tanımların ötesinde olmalıydı bence. Kemal’in tutkuyla kıvrandığını ve fetişe kaydığını anladık ama yine Füsun ya da Sibel ne hissediyor, öyle yoğun sevişiyorlar ki aşk baskın geliyor mu, yoksa hazdan kendilerinden mi geçiyorlar, ne hissediyorlar, <span style=""> </span>ne yapıyorlar bilemiyoruz. Sibel’le güzel bir cinsel hayatımız vardı ne demek? Hergün sevişiyorduk ve ben tatmin oluyordum mu demek. Hergün sevişiyorduk Sibel defalarca tatmin oluyordu mu demek. ”Ben iyiydim, o da memnun olduğunu söylüyordu” mu demek? Füsun’la olan “aşk” sevişmelerinde de benzer bir renksizlik hakim. Yasak aşk, aileden sayılan genç ve güzel bir kız, öğleden sonra sevişmeleri hakimi Füsun, iş sonrası sevişmeleri mağduru Sibel. Yine de eksik, yine de anlatılmamış, bence oldukça yüzeysel, donuk ve içi boş. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Kitabı henüz okumamış sevgili kitapseverlere naçizane tavsiyem şudur. </p> <p class="MsoNormal">A - )Bugüne kadar hiçbir Orhan Pamuk kitabını bitiremedim diyorsanız...</p> <p class="MsoNormal">Bu kitap tam size göre. Ortalarda sabrınızı kaybetmezseniz hızla okursunuz, bitirir gururla eşe dosta anlatırsınız. Diğer romanlara oranla çok daha akıcı. Hareket bazlı bir roman. (Yaz başında çıksaydı keşke, ideal plaj romanı.)<br /></p> <p class="MsoNormal">B-) Cevdet Bey ve Oğulları güzeldi diyorsanız...</p> <p class="MsoNormal">Bu kitabı yine seversiniz sanıyorum. Cevdet Bey olmasa da o çevrelerde dolaşan bir başka arkadaşın nispeten daha “light” öyküsünü bulacaksınız.</p> <p class="MsoNormal">C-) Edebi, ciddi okur.</p> <p class="MsoNormal">Bana kulak asacak değilsiniz ya. Okumamak olmaz. </p> <p class="MsoNormal">D-) Siyasi okur.</p> <p class="MsoNormal">Hiç bulaşmayın, uğraşmayın da. Orhan Pamuk’un romancı yönüne odaklanmayın. Keşke o da romancı olmayan yönüne odaklanmasa... </p><o:p> </o:p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2215981914885174175?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-11902934389069997362008-08-30T18:44:00.002+03:002008-08-30T18:57:17.226+03:00Sarsıntı yaratacak, herkesi gerekli, gereksiz konuşturacak büyük tanıtımlara karşı alınabilecek iki önlem var. Film ya da roman farketmez. Ya herkesten önce okuyacaksınız, ya da sonra. Ortası zulüm. Ortası esere haksızlık. Kulaklarınızı tıkayamadığınız polemikler, yorumlar filan hiç başlamadan ya da yorumlar tekrarlana tekrarlana bir ninni hissi verdiğinde, konuyla ilgisi olan kişiler konuşma heveslerini yitirdiklerinde okumalı/izlemeli popüler eserleri.<br /><br />"Masumiyet Müzesi" konusunda birinci yolu izlemeye karar verdim. Suadiye'de Remzi kitabevindepek de masum olmayan bir işve ile duruyordu orta yerde. Çevredeki herkes Orhan Pamuk hakkında yerli/yersiz yorumlarda bulunmadan geçemiyordu. "Ben Beyaz Kale'yi okuyamadım." "Ben Kara Kitap'ı ancak 10 saatlik bir otobüs yolculuğunda bitirebildim." "Ben Kara Kitap'ı sevmiştim/anlamamıştım/sevmemiştim." "Kar en fenaydı bitiremedim hiç." "Bize lisede zorla okutmuşlardı." Bir an yorumlar devreye girmeden okuma isteğimde geç bir saatte olup olmadığını merak ettiysem de, yorumlar kitapla ilgili olmadığı için aldım ve eve geldim. Yaklaşık iki saattir okumaktayım ve bitene kadar yorum yapmayacağım.<br /><br />Acaba yaşanan olayları anlatmanın zaman aşımı nedir?<br />Anıların son kullanma ömrü var mıdır?<br />Bir an, bir eşya ne zaman müzelik olur?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1190293438906999736?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-39669118673134935112008-08-27T11:52:00.009+03:002008-08-27T12:32:43.688+03:00Olimpiyatları büyük bir keyif ve hevesle izledim. Hiçbir sporu doğru dürüst yapmıyor oluşuma üzüldüm. Bedenden çok beyin odaklı yaşamaktan kaynaklandığı düşünülebilir ama altında kendini zorlamaya gelemeyen tuhaf bir şımarıklık kültürü var. Şurda yatmak varken neden şimdi çıkayım da koşayım, enerjimi boşuna harcayayım durumu var. Spora en motive olduğumuz zamanlar kilo verme arzusunun yan gelip yatma arzusunu yendiği zamanlar.<br /><br />Beden beyinden daha dürüst. İki kitap okuyarak kendinizi pek bilgili, pek entellektüel sanabilirsiniz. Oysa beden sizin sanrılarınızı başınıza kakar. İki hafta ara verin koşmaya bakalım o bacaklar sizden nasıl hesap soruyor? Etki tepki hızlı. Süreklilik, adanmışlık istiyor, ki bu bile yeterli değil. Doğru hareketleri, doğru şekilde yapacaksınız. İzleyeceksiniz, gözleyeceksiniz. Sağlam vücut, sağlam kafa beraber gidiyor. Yalnız bazı öğretileri yıkmak çok zor. İnsanın bir gün kalkıp artık her sabah koşacağım demesi kısa bir süreliğine oluyor, sonra alışkanlık üstün geliyor ve bırakıyorsunuz. Belki daha sağlam hedefler olsa, motivasyonu sürekli kılacak nedenler olsa daha uzun süreli olur. Ya da sadece koşmanın hazzı için koşmak. Bilmiyorum. Yataktan çıkmamanın cazibesi daha büyük.<br /><br />Nerden geldim buralara... Olimpiyatları izlerken bizim bir Süreyya Ayhan'ımız vardı o nooldu diye düşünmekten alamadım. Kendisini tanımıyorum. Basında dedikoduları şöyle bir takip etmişliğim var. Yarışlarını izledim. Birileri koş kızım demiş ve dur diyene kadar koşacakmış gibi bir hali vardı. Ne oldu? Nasıl oldu? Neden bu hallere düştük? Neden olimpiyatlarda kendisini göremedik? Sadece Süreyya Ayhan'ı, sadece kocasını, sadece Hıncal Uluç'u ya de federasyonu değil, burada kültürel yapımızı sorgulamamız gerekiyor. Ülke olarak kaybettik. Öyle büyük bir şey kaybettik ki farkında bile değiliz. Bir alanda biraz öne çıkma, bir adım ileri gitme derhal büyük bir tepki ve bu başarıda payı olmayanlar tarafından korkunç bir karalama kampanyasını getiriyor yanında.<br /><br />Peki ne oluyor? Önce biraz başarı, önce biraz meyve verme. Sporcular için hırs gereklidir, hırs şarttır. Ego şarttır. Yoksa neden herkesin önüne geçmek için koşasınız? Neden herkesten hızlı yüzmek için gece gündüz çalışasınız? Hırslısınız, azimlisiniz. Süreyya koşar, başarılar gelir. Madalyalar gelir. Sonra ne olur, önce ilişkisiyle anılır. Yücel Kop ile ilişkisi vardır, sinirler gerilir. Sonra şöyle koşsaydı, böyle yapsaydı yorumları gelir. Uzmanlardan mı, yok canım. Ennn bilirkişi köşe yazarlarımızdan. Her boku bilme konusunda söz söyletmeyenlerden. Polemikler uzar. KAVGa başlar. Kavga, polemik, negatif hırs ve ikilik başlayınca akıl, sağduyu, ahlak, sporculuk filan kapıdan çıkar gider. Gerisinde olan biteni bilme şansımız yok. Gerçekten doping var mıydı, gazoza ilaç kattılar mı, lifler koptu mu, atletizm fedarasyonu Süreyya'ya kıl gitti mi, kocası onu engelledi mi, ne oldu bilme şansımız yok. Bir noktada ilişkiler habisleştiğinde, olaya bıçak atıp kim haklı, kim haksızı göremiyoruz. Mazlumlara yazık oluyor. Bilmiyoruz. Anlayamıyoruz. Basından takip etmek zor. Röportajlarını okuyorum, atletizm federayonun yazdıklarını okuyorum. Ne ona, ne diğerine güvenebiliyorum.<br /><br />Çünkü biliyorum ki bu ülkede <span style="font-weight: bold;">İNAT </span>adaletin hep önünde olagelmiştir. Süreyya kalitesinde bir atlet doping yapmış mıdır? Belki. Peki neden yapar? Neden yapsın? Önce başarıyı yemiş içmiş, koşma derecelerinden başka elinde hiç bir şey olmayan, sınıfı, statüsü ve arkası olmayan kendi çabalarıyla başarılı olabilmiş bir kızımız eğer doping kullanacak kadar çaresiz hissettiyse kendini? Olabilir mi? Bilmiyoruz.<br /><br />Kendi tanımlarımız dışındaki herkesi öteliyoruz. Bizim yöntemimiz dışındaki yöntemlerle başarılı olan herkesi dışlıyoruz. Sevmiyoruz. Yanlış anlaşılmasın, Süreyya Ayhan bu topraklarda çok sevildi. Rüzgarın kızı dendi kendisine. İçim yanıyor, öyle bir sporcunun koşamaması ne demek? Evde oturup dolma saracak değil ya bugünden sonra. Çok yazık. Hayal edemiyorum. Ya bu ülke madalya gördü mü hiç? Elvan kız koştu aldı madalya aferim, ama bizden hissedebiliyor muyuz? Hayır. Bizden olan Süreyya'ydı. Onu da beğenemedik. O da ne yapacağını bilemedi. El birliğiyle yok ettik onu. <span style="font-weight: bold;">Sadece Süreyya'yı değil ona bakıp da bir gün ben de koşabilir miyim acaba diye hayal kuran küçük kızları mahvettik.<br /><br /></span>Demek istediğim yok etme kültürü aslında suçlanması gereken. Sadece sporcunun kendisi, sadece federasyon değil. Basınıyla, toplumuyla, bütün yönleriyle başarı karşısında ne yapacağını bilemeyen bizlerin sorunu bu. Hepimizin alnının karası.<br /><br />Bir de sınıf sorunu var. Eğitimsiz, cahil, köylü. Peki siz sanıyor musunuz orta sınıfın caddede gezmeyi seven tombul çocuklarından koşucu çıkacağını? Biraz koşunca aman çocuğum koşma denen aşırı korunmaktan süs balığına dönmüş çocuklardan yüzücü çıkacağını? Aman ne antreman yapacaksın bütün gün, derslerine çalış evlatlarından halterci çıkacağını? Bu ülkede spor ancak istisnaların, tesadüflerin, her nasıl olmuşsa kimseyi dinlemeyecek cesareti bulmuş güçlü insanlarla ancak orta sınıftan olmadıkları için başka çaresi olmayanlara aittir. Bunu bu şekilde kabul etmek gerekir.<br /><br />Gerçi sporculara yapılanlara bakınca çocuğu sporcu olsun istemeyenleri de anlamak mümkündür.<br />Çok yazık.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3966911867313493511?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31078741789489447582008-08-23T13:33:00.003+03:002008-08-23T14:06:02.817+03:00Disiplin deyince aklınıza ne gelir? Disiplin demek kurallara uymak, baş kaldırmamak, efendi olmak, saygılı olmak... gibi çağrışımlara sahip. Akla askerleri getiriyor. Emirlere uymak, sorgulamamak, vazifenin başına koşmak filan. Disiplin kurulu vardır lisede. Son derece olumsuz hisler uyandıran tatsız bir terim.<br /><br />Oysa disiplinin farklı bir anlamı var. Üzerinde durmayınca aklımıza gelmiyor. Kendini disipline sokmak ne demek? Örneğin piyano çalmak istiyorsunuz. Hergün belirli saatlerde antreman yapmazsanız, piyano çalmak gibi bir özgürlüğünüz olamaz. Piyano çalmayı öğrenemezsiniz ve çalmak istediğinizde çalamazsınız. Eğer bir gün canınız istediğinde piyano çalabilmek istiyorsanız yıllar yılı kendinizi disipline sokacak ve zamanınızın bir kısmını bu işe ayıracaksınız. Üniversite sınavına hazırlanacaksınız diyelim. Serseri mayın gibi bir gün biraz çalışırım, bir gün yatarım, ertesi gün on saat çalışırım diyerek hedeflediğiniz yere ulaşamazsınız. Belirli bir düzen içerisinde hareket etmeniz gerekir. Hergün kendi isteğinizle daha çok istediğiniz aktivitelerden vazgeçecek ve kitabın defterin başına oturacaksınız.<br /><br />Burada önemli olan nokta içerik tabi. İnsan ders çalışıyormuş gibi saatler geçirebilir, antreman yapıyormuş gibi koşuşturabilir. Belirli saatler arasında işyerinde olması dışında bir beklenti yaratmayan memur gibi geçirirsiniz zamanınızı. Ve buradan hiçbir şey çıkmaz.<br /><br />Hedefler koyamayan, o hedeflere uymak için sıkıntıya katlanamayan, zora gelemeyen bir toplum olduğumuzu düşünüyorum. Hayatta mutluluk sadece yan gelip yatmak, televizyona bakmak ve zaman geçirmek olamaz. Bunu öğretiyoruz. Bunu özendiriyoruz. Sonsuz bir hayal kırıklıkları dizisine hazırlanmakla geçiyor ömrümüz. Oysa bir becerinizi mükemmele ulaştırmak için uğraşmak, emek harcamak, zaman harcamak büyük mutluluk. Nedense hemen zulüm gibi geliyor bize. Matematiği kavramanın güzelliği, okumanın, daha çok okumanın mutluluğu ya da her gün biraz daha hızlı yürüyerek, sonunda koşmanın hazzı.<br /><br />Demek istediğim disiplini olumsuz anlamından arındırmalıyız. Çocuklarımıza hedef sahibi olmanın kötü bir şey olmadığını, istenilen amaca ulaşmak için hergün zaman ayırmanın gerek beyinsel, gerek bedensel antreman yapmanın o amaçlara ulaşmanın tek yolu olduğunu, her gün bir kum koyarak koca resimlerin tamamlanabileceğini öğretmeliyiz. "Hayatını yaşa" derken hazcılığı yüceltmenin tehlikesini görmeli ve binlerce hayat olabileceğini, bütün hayatların yiyip, içip gezmekten ibaret olmayabileceğini düşünmeliyiz.<br /><br />Sormuşlar Everestin tepesine çıkan adama, neden Everest'e diye... "Orda da ondan" demiş.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3107874178948944758?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-11383616364909564802008-08-18T03:31:00.004+03:002008-08-18T04:02:29.148+03:00Bir süre önce okuduğum kitaplardan bahsetmiştim. Tanrılar Okulu'ndan biraz daha detaylıcana bahsetmek istiyorum. Kitabın konusu kabaca şöyle: Kahramanımız New Yorkta yaşayan, iki çocuklu, eşi genç yaşta vefat etmiş bir yöneticidir. Hayatından tatmin olmamaktadır, yaşıtlarını kıskanmaktadır, kendini kurban hissetmektedir, işi ve sevgilisiyle bağımlı bir ilişkisi vardır. Bir gün "Hayalci"yle (dreamer) karşılaşır ve zaman içinde yavaş yavaş gözleri açılır. Kendisiyle ve korkuylarıyla yüzleşir. Akıcı, roman tarzı bir kitap değil. Romansılaştırılmış bir kişisel gelişim kitabı diyebiliriz. Tarzı biraz tepeden bakar, biraz üstenci.<br /><br />Diyor ki, kişisel devrim insanın kendisinden başlar. İnsanın kendi karakterini, kendine bakışını, oturmuş inanç sistemlerini ve alışkanlıklarını bir milim değiştirmesi bile çok zordur, ama değişti mi de kişinin yazgısında çok şey değişir. Öncelikle özgür olmak gerekir. Özgür olmak içinse hayal etmek gerekir. İnsan ne zaman ki hayallerini bırakır ve elindekine razı olur, o noktada düşüşü başlar. Vizyonu sınırlanır. Başımıza gelen olayları yorumlayış biçimimiz, vizyonumuz, hayallerimizin sınırları belirleyici olan. Hani hep derler ya mülakata gittiğinizde işi çoktan almışsınız gibi davranın. Kendinizi belirli bir durumda hayal etmeden, o hale geçişiniz olamaz çünkü içinizdeki ses sizi aşağı çeker. Olimpiyatlarda madalya istiyorsanız her gün ve gece bununla yaşamalısınız. İçinizdeki ses hadi ordan sen kimsin dediği noktada bittiniz. Olmaz. O vizyon bir kere kurulduktan sonra, birinci olmuşken, arkada ülkenin milli marşını çalarken gördüğünde artık çalışmamak olmaz. (Bugün erkekler 10000m yarışını izledim. Birinci atlet rekor kırdı ama asıl önemlisi, bir yandan koşuyor, bir yandan sağa sola bakıyor, yüz ifadesi inanulmaz rahat ve huzurlu. Ne kas ağrısı, ne soluk soluğa kalma okunuyor yüzünden. Metroya geç kaldığı için üç metre koşan adam daha yorgun gözükür ondan!)<br /><br />Hastalıklardan bahsediyor kitap. Diyor ki bir yerinde, insanlar hastalıklara ihtiyaç duydukları için hastalanırlar. Dertler, tasalar buna ihtiyacın olduğu için ordadır. Bir insandan bir derdini aniden aldığınızda ne yapacağını bilemez. Yerine bir yenisini arar, hatta belki daha kötüsünü. O nedenle değişim dışardan gelmez. Taşıma suyla olmaz. Eğer bir değişim olacaksa kişinin o durumu oluşturan koşulları değiştirmesi zorunludur. Hastalıklar kadar değişime direnmeye , ilgi çekmeye, sorumluluğu sizden almaya kudretli bir bahane var mı. Hastayım dediğinizde insanlar sizinle ilgilenir, size acır, nazik davranır. Kimse sizden fazla birşey beklemez. Ne iş değiştirmenizi, ne şehir değiştirmenizi. Mükemmel bir kurban rolüdür bu. Çevrenize bakın, göreceksiniz. Hele bizim gibi empati/sempati toplumunda hastalıkları bitip tükenmeden anlatmanın nasıl prim yaptığını göreceksiniz. İşinizden sıkıldığınızın en bariz belirtisi daha çok aldığınız raporlardır mesela. İşten sıkılınca hastalanırsınız. Böylece işe gitmesiniz. Bilincin bedenle işbirliği, daha doğrusu bilincin bedeni kendi çıkarları için kullanması diyebiliriz. Sağlam kafa, sağlam vucütta bulunur demişler ya, tersi de doğru. Kafa sağlamsa, vucüt da sağlam olur. Bedenin sağlığı, zihnin sağlığının göstergesidir.<br /><br />Ne zaman ki hayatta tekrarlar var, orada durup o konuya odaklanmak lazım. Şunu sormalı bu insan türü neden sürekli karşıma çıkıyor, şu olay neden durup durup tekrarlanıyor? Döngüyü kırmanın yolu düşünmekten, gözlemlemekten ve düşlemekten geçiyor. Öyle çok korkumuz var ki... Durmaksızın kendimizi sağlama almaya, güvenceye almaya çalışıyoruz. Binlerce önyargımız, yapamam, edememlerimiz var. Bu nedenle de yapamıyoruz, edemiyoruz. Dışarı çıkıp hayata karışacağımıza, evde oturup başka insanların (kurgusal) hayatlarını izliyoruz . Yavaşça çürüyoruz. Düşleri unutuyoruz,"zaten uçma, büyük düşünme, aman hayal kurma hayal kırıklığına uğrarsınlar"ın diyarında ne düşleyeceğiz de ne vizyonumuz olacak...<br /><br />Vizyon hazır olduğunda fırsat gelir. Siz hazır olmadığınızda fırsat kapıyı çalsa bile, bugün biraz üşütmüşüm başka kapıya diyerek kovalarsınız.<br /><br />Biraz direnerek okumalı, üsluba fazla takılmadan. Hergün işe gidip gelmenin, standart beyaz yakalıların cehennemini anlattığı kısım bile değer. Karıncalar gibi dev binalara girip kendimizce önemli gözüken ama toplamda pek bir şeyi değiştirmeyen döngülerde bir ilmik olmak. Bağımlı olmak. İnsanı biraz tütreten bir kitap. Söyledikleri belki çok orjinal ve yeni değil ama ne farkeder. Aklın yolu bir.<br /><br />Dediği en önemli noktalar kanımca şunlar:<br /><br />Çözüm asla dışardan gelmeyecek. Başkaları seni yansıtır. Sen değiş, dünya değişir.<br />Bağımlılıklarını kır, ister iş, ister yiyecek, ister güvenlik olsun.<br />Düşle, düşüne inan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1138361636490956480?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-79187682184075022382008-08-17T10:01:00.002+03:002008-08-17T10:19:46.805+03:00Geçenlerde bir arkadaşımla buluştum. Kızı altıncı ayını doldurdu. En son üç aylıkken görmüştüm. Değişim inanılmaz. Ne zaman bebeklerle ilgili bir şeyler düşünsem aklıma Rakel Dinkin sözleri geliyor.<br /><br /><i>"Yaşı kaç olursa olsun, 17 veya 27, katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduklarını biliyorum. Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılamaz kardeşlerim."</i><br /><br />O zaman kucağınızdaki bebeğe bakıyorsunuz. Sonra yoldan geçenlere bakıyorsunuz. İki hücrenin birleşmesinden oluşmuş mucizeye, yetiştirilmesindeki emeğe bakıyorsunuz, bir de çevreye. Tanıdığınız ve bildiğiniz herkes bir zamanlar bebekti, ana kuzusuydu. Birileri için mucize olmuşlardı. En ummadığınız adam bile annesi ve babası için, dedesi ve ninesi için sevinç müjdesiydi, haberdi, güzellikti. Sonra sokaktaki adam oldu. Pastanedeki garson, arabadaki taksici, üniversitede prof. Daha kötüsü, on yedisinde adam öldürebilecek vahşeti içinde barındıracak bir genç oldu. Ölesiye masum.<br /><br />Hamile olduğunuzda doğacak bebek sizin için mucize. Hem de son derece sıradan bir yolun yolcusu. Tanıdığınız her insanın geçtiği yolun. Bir aylık, iki aylık. Sonra doğum. Altıncı ayda diş çıkar. Ergenlikte boy at. En tanıdık, en sıradan mucize. İki hücrenin iki ırmaktan akıp birleşmesi ve daha önce varolmayan bir insana dönüşmesi. Buraya kadar mucize evet. Doğumdan sonra o mucizeyi sıradan adama dönüştürmek ise belki de mucizenin olumsuzlanması, insan işi. Dünya büyüden arındığında ardında kalan sıradan hayatlarına devam eden, işlerine gidip gelen yarı uyur gezer insanlar olmasın.<br /><br />Ne zaman bu konuyu düşünsem hayret ediyorum. Bebeğini tutan annenin özenini görün. Ne yedirsem, ne içirsem. Güneş gelmesin gözüne, şapkasını taksam. Sonra... sonra kıyılan, kenara atılan, öldüren, ölen, ... bu kadar karamsar bir yazı yazmayacaktım.<br /><br />Bebekken gösterdiğimiz özen ve sonra toplumsal olarak ortaya çıkan sonuç korkutuyor beni.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7918768218407502238?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-70712840539192244812008-08-17T09:46:00.001+03:002008-08-17T09:48:26.546+03:00Annelerin ninnilerinden<br />spikerin okuduğu habere kadar,<br />yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,<br />anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,<br />anlamak gideni ve gelmekte olanı.<br /><br /><br />Nazım Hikmet Ran<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7071284053919224481?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-61589044312315852492008-08-10T17:08:00.003+03:002008-08-10T17:49:38.421+03:00Özgürlük ne zaman vardır? Masallardan arındığında, masumiyetini kurban verdiğinde. Büyüdüğünde belki? Ursula L. Guin teyzem 31 yaşında büyümesini tamamlamış. Tam 31 yaşındayım ve henüz büyüyemedim. <br /><br />Einstein demiş ki, hayata iki türlü bakılabilir. Ya hiç mucize yokmuş gibi yaşayabilirsiniz, ya da herşey mucizeymiş gibi... (“There are two ways to live: you can live as if nothing is a miracle; you can live as if everything is a miracle.”)<br /><br />Ben hayatında hiç mucize yokmuş, ya da olmayacakmış gibi yaşayanlarla bir türlü anlaşamadığımı farkettim. Öyle bir olumsuz kabullenme ki, insana bulaşıyor. Her iş sıkıcıdır, hayatta hiçbir şey başarılamaz, aşk sevgiye dönüşür, bütün ilişkiler bir süre sonra monotonlaşır, arkadaşlar aldatır, gemiler batar, kadınlar kötüdür, erkekler kötüdür, insanlar haindir... karamsarlığından bahsediyorum. Öyle bir kötü sonları kabullenmişliktir ki, karşısında ne yapacağınızı şaşırırsınız. Tersini anlatamazsınız. Düşten bahsedemezsiniz.<br /><br />En üzücü kısmı da bu belki. <br /><br />Görmek istemeyenlere düşlemeyi öğretememek. Güneşi ve ayı hiç görmeden yaşamanın acınası hüznü. Mutsuz son bağımlılığı. Ölüme çağrı, yaşamı istisna saymalar. Kıymetini veremdiğimiz bir hediye sanmak yaşamı. Düğünde takılan altınlar gibi ne takabilmek, ne satabilmek, ne yapacağını bilmez bir halde bir banka kasasına koyup unutmak gibi unutmak yaşamayı. Çıldırmayı, delirmeyi, gülmeyi ve inanmayı. Hayal kurmayı ama boş fantazilerle zaman öldürür gibi değil. Benliğimizden daha büyük bir şeye, bir amaca, bir inanca daha büyük bir hedefe ait olmaktan korkmamak gibi. Korkulara köle olmamak gibi. Kalabalıkları tercih etmeyi bırakmak gibi.<br /><br />Belki yorgunluk bile kurgusaldır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6158904431231585249?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-875951899880247402008-08-10T16:46:00.002+03:002008-08-10T16:58:40.698+03:00Meyve veren ağaç taşlanır. Meyve veremeyenlerin çoğunlukta olduğu yerlerde taş atma iliminde yüksek gelişmeler yaşanır. Atanlar daha usturuplu, daha arkadan, daha dolambaçlı ve usta olurlar. Meyve veren azınlık ise, atanların çokluğu karşısında acze düşer. <br /><br />Bu masal öyle bir masal ki nasıl olup da hala iş yerlerinde üretim yapılıyormuş gibi yapılabildiğine, işletmelerin nasıl olup da batmıyormuş gibi yapabildiklerine hayret ederiz. Ne çok bahane vardır, ne çok. Dış koşullar, piyasalar, onlar bunlar nedense hep dışardan gelen etkiler. Şirketlerin batmaması bir yana, bugüne kadar nasıl olup da gelebildikleri muammadır.<br /><br />Asıl olan şudur ki güzide memleketimizde manipülasyon denen canavar enflasyon denen canavardan daha güçlü, daha eski ve daha yerleşiktir. Manipülasyonla krediler alır, aynı manipülasyonla birileri başarı öykülerine dergi kapağı olurken, batma aşamasında bizi yıktılar ettiler ninnilerini söyleriz. Kandırma ve inandırma üzerine bütün yaşantımız. Elle tuttulur, gözle görülür, ölçülebilir, değerlendirilebilir başarılarda gözümüz yoktur. En çok bağıranın alkışlanması gibi, ülkeyi batıranları kurtarıcı ilan etmek, rüşvet olarak hac yolculuğu kazananları baş tacı ilan etmek, on beş proje batıranları deneyimli uzman ilan etmek Türkiye'li olmanın ayrıcalıklarındandır. <br /><br />Belki de namuslu insanların namussuzlar kadar cesur olacağı günler geçmiştir. Çünkü namussuz yetiştiren ailelerde efendi ol, empati kur, bir de şu açıdan bak gibi namussuzlara fasarya gelen öğretiler yoktur. Namussuz olmak üzere yerleşmiş asalak keneler büyürken, salgın artarken, vahşilikleri arttıkça arsızlaşırlarken namuslu olmaya çalışan, işleyen demir ışıldar, çalışan kazanır , kırmızı elmalı çocuklar arada binlerce yatan çalışanın yükünü omuzlayıp ilerlemeye çalışır. Çeker, çeker ki başarıları meyve verdiğinde umarsızca taşlansın. Kaçırılsınlar, ordan oraya. Ve tuhaf yurtdışı sürgününde bulsunlar kendilerini, çünkü dünya üzerinde bu denli acımasızca savrulan kıyıcı vahşilerin olmadığı yerler de vardır. Bir kaç ihtimal vardır, kendin gibileri bul ve tutun, (giderek zorlaşmaktadır), kal ve savaş, ama kaç kişiye karşı, her zaman var mı o enerjin? ya da git. Git. Ya da üretme, ya da çıkıntı olma. Ya da sakin ol. Satışın pirim yaptığı yerde illa üretim yapacağım diyene aferim derler mi? Demeleri gerekir mi?<br /><br />Herkesin her konuda uzman olduğu az gelişmişlikler sendromunda ölçünün değerlendirmenin satış dışında bir anlamı olmadığı görülemez mi? Bu düzende başarılı olanlara ne denir?<br /><br />Bilmiyorum.<br />Hiç keyfim yok bugün.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-87595189988024740?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-81805566747936510662008-08-03T17:39:00.002+03:002008-08-03T17:55:25.174+03:00Epeydir yazamadım. Yoğunluk, tatil, tekrar yoğunluk derken oturup iki satır karalayacak vakit bile olmadı. Ama sonuna geliyoruz. Bir işi alnının akıyla tamamlanamın mutluluğu var üzerimizde. Umarım böyle gider.<br /><br />Bundan sonra daha çok vaktim olur diye umuyorum.<br /><br />Bir pazar günü nihayet evde oturabilmişken, üstüne kısır yapacak enerjiyi de bulmuşken, bulgurlar kabarırken bir Ceee demek istedim bloguma.<br /><br />Bu aralar kaçamak olarak ve tatilde(1 hafta ne yazık ki) okuduklarım:<br /><br />Snow Crash -Neal Stephenson<br />Oğuz Atay Biyografisi - Yıldız Ecevit<br />Agnes' Final Afternoon : An Essay on the Work of Milan Kundera - Francois Richard<br />Sekizinci Alışkanlık Bütünlüğe Doğru - STEPHEN R. COVEY<br />Tanrılar Okulu - Stefano E. D'ANNA<br />Perdeler - Milan Kundera<br />Gargantua - Rabelais<br /><br />Bunlar hakkında da yazasım var ama kısmet. Bugünlerde Kara Kitap'ı karıştırıyorum ara ara. <br /><br />Bol okumalı günler dilerim. <br />Ve dinlenmeli.<br />Ve keyifli.<br /><br />Enseyi karartmadan. Umutla.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8180556674793651066?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-85010998435166076132008-07-03T08:14:00.003+03:002008-07-03T08:46:40.154+03:00Dün akşam evde oturuyordum. Televizyonda Madımak Otelinden görüntüler. Dün 2 Temmuzdu. Olayları unutmak mümkün mü? Lisedeydim ve beni devletten ve milletten bu denli soğutan başka bir olay olmamıştı. Diri diri yakılan insanlar, gençler, ölenler ve güruh. Toplanmış güruhun yüzündeki linç ifadeleri. Cinnet. Bu insanlar nerden gelmişti? Aynı ülkede mi yaşıyorduk, kimdi bu nefret dolu, bu çıldırmış kalabalık?<br /><br />Ama öncesi vardı.<br /><br />Belki sekseklerden hemen önce doğmuş olmanın lanetidir bu.<br /><br />Okulda konuşma !<br /><br />Öğretmenler gider, öğretmenler gelir. Derslerde ders işlenmez sadece politika konuşulur. Ama sadece sağ ideoloji adına konuşabilirsin. Coğrafya, din kültürü ve ahlak, Türk Dili ve Edebiyatı, biyoloji dersleri hepsi sağ ideolojinin onbir yaşında beyinlere girmesi adına ders dışında başta anlamadığımız konular işlediler. Rusya vardı, demir perde, korkunç insanlar, evrim yalan. ("Maymunlar neden şimdi insan olmuyor bakalım?" temalı Din kültürü öğretmenimizin büyük bilimsel çürütmeleri. Yaş 11.) Türkiyede anarşikler vardı. Filan filan. Ama en kötüsü şuydu. Sağ, sol farketmez. Korkunç bir olumsuzluk ve felaket havası vardı sürekli. Travma sonrası sendromdaydı herkes. 12 Eylüle en uzak olanlar bile, konuya en ilgisizler bile etkilenmişti. Ertesi sabah ne olacağını bilmemek, bir gün önce söylediğin sözün nereye gideceğini bilmemek. Gazetelerde sürekli baş harflerle anılan gençler vardı. Okula Nazım Hikmet götürmek yasaktı. Kaset de.<br /><br />Düşündüm de son otuz yıldır ülkenin batmakta olduğunu dinliyorum. Herşey her gün daha kötüye gidiyor. Her olayda "bak gördün mü" doğrulanmasının yaşandığı bir gerçek. 2 Temmuzu unutma evet. Olumsuzluklar çepe çevre kuşatıyor, kalıyorsun. Beklentiler hep daha kötüye doğru. İnanılmaz bir savunma, daha kötüsü olursa şaşırmıyorsun. Kötüsünü bekliyorsun, bekliyorsun ve oluyor. Kendini doğrulayan kehanetler sarmış dört bir yanımı.<br /><br />Kemal Tahir romanlarında en sevdiğim şey ordaki insanların sohbetiydi. En kötü durumlarda, ülke gerçekten batmışken, on yıllardır hapislerdeyken bile terketmeyen mizah, kendi haline gülebilme durumu, bitmek bilmeyen düşünmeler, analizler. Siperi hiç terketmeden ve kendini trajedi nehirlerinde yıkamadan. Gülerek, küfrederek, tekrar gülerek düşünmeyi ve paylaşmayı bırakmayan insanlar. Ve en önemlisi umudu. Kendi çevrelerindeki koşullarla tanımlanmayan, özden gelen, içerden, en temel noktadan gelen bir gerçekçi umut, bir bakış açısı. Sadece savaşta değil, barışta tüm kaçan taşlar kendilerine güzel yerler bulup oturduktan sonra da. Binlerce küçük gözüken dev acının ortasında, duruma mizahla bakabilmek ve bırakmamak. Kemal Tahir'in romanlarında var olmayan depresyon, nihilizm, bırakmışlık. Varsa da ben denk gelmedim. Hesaplaşmalarda bile, kurtlukta düşeni yemek kanundur, biz de düştük diyebilecek bilgelik.<br /><br />Demek istediğim son otuz yıldır olumsuzluklarla besleneceğimize başka bir şey yapmalıydık.<br /><br />Neden bu denli küskün, bu denli yaralıyız. Neden olan her kötü olay bizde özümüze nefret uyandırıyor? En kötüsü kendine güvensizlik ve dünyayı bilmemek. Başka ülkelerde tecavüz, ensest, şiddetin alası, kendi vatandaşlarını göz göre göre vurmaktan çekinmeyen hükümetler, fişlenmeler, yoksulluk var. Ancak bu sorunları göğüslemek için kendinden nefret edip paralize olmak yerine, üstü kapalı depresyon yerine buna rağmen seviyorum ben buraları ve sevdiğim için de düzelteceğim hadi bakalım demek var. Kötülüğü uzağına itmek, biz mükemmel, onlar korkunç ayrımları kendini temize çıkarma çabası. Gölgenin reddi. Oysa ışık ne kadar parlaksa, gölge o kadar karanlıktır.<br /><br />Kemal Tahiri tekrar okumalı ve feyz almalı. Olumsuzluk yiyen içen kuşaklardan çıksa çıksa boşvermişlik, nihilizm ve depresyon çıkar. Bunların üçü de pasifliktir. Eylemsizliktir. Gelecekten bekleyeceğimiz bu olmamalı.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-8501099843516607613?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31275478655346755392008-07-01T08:01:00.001+03:002008-07-01T08:09:00.368+03:00Sayın Beyefendinin yeni sürümü çıkmış. Tebrik ediyoruz. "Ağır ol molla desinler" böyle durumlarda susmanın önemini anlatmak için bulunmuş bir sözümüz. Malesef beyefendi ağır olamamış ve Latife Hanım alkollüydü buyurmuş. Peki efendim, diyelim öyleydi, alkolün kokusu sizi mi sarhoş etti de mikrofon kapatma ve hakaretlere vardıracak aşırı hareketlerde bulundunuz?<br /><br />Siz kimsiniz? Siz Atatürk'ü duydunuz mu hiç? Belediye başkanı olabilirsiniz ama sanatçı olamazsınız! "Özgürlük", "hak", "hukuk" söylemleri komik kaçıyor yanınızda.<br /><br />Takke düştü, kel görüldü.<br /><br />"Adding insult to injury" diye bir ingilizce ifade vardır. Verdiği zarara bir de aşağılama eklemek anlamına gelir. AKPli başkan özür dilerken, öyle bir ayıba daha imza atıyor ki, toparlanması mümkün olmayacak.<br /><br />Merak etmeyin.<br />"Geldikleri gibi giderler"<br /><br />Karabük adına çok üzüldüm. Böylesine bir cehaletle beraber anılmayı hak etmemişlerdi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3127547865534675539?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-29743149422219407172008-06-30T14:09:00.002+03:002008-06-30T14:19:56.997+03:00Yazarını susturan bir ülkede yaşamaktan utanç duyuyorum. Mikrofonu kapatınca, gözleri bağlayınca yok olmuyor gerçekler. Düşünceler erimiyor ki.<br /><br />Utanç verici, ne adaba, ne edebe sığan bu saçma sapan hareketi kınıyoruz.<br /><br />Konuşma özgürlüğüne tahammülü olmayanların dilinde kelimeler nasıl da çirkinleşiyor, ucuzluyor. Ve ifade ne kadar rahatsız edici, ne kadar düzeysiz. Öyle bir söylem ki açıklayabileceğiniz bir gelenek yok. Benim paramla derken kapitalist, yasaklarken faşist, kendi davet ettiği yazara bunu yapacak kadar kendini bilmez, edebiyattan ve kültüden bi haber bir tavır. Hayretle izliyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2974314942221940717?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-43769482648548231222008-06-26T12:04:00.000+03:002008-06-26T12:05:23.548+03:00Boşluk bırakmak sonuna kadar gitmemektir. Düşünceleri ya da eylemleri son noktaya kadar götürmemek, bir yerde yeter gayrı diyerek bırakmaktır. Bir işin ya da bir düşüncenin sorumlusu olmayanlar boşluk bırakmaktan çekinmezler.<br /><br />Bir işin yapılmasını bir kaç kişiye bıraktınız diyelim. İşin karmaşıklığının önemi yoktur. İşi yapacak arkadaşlar kendilerince bir iş bölümü yaparlar ve kendi tanımlarına göre işleri bitirirler. Ama iş bitmez. Eksik kalan o işin sorumluluğunu yüzde yüz almamış olmaktan kaynaklanan bir bilmemezliktir. "Ben kendi üzerime düşeni yaptım"cılıktır.<br /><br />Düşünceler de böyledir. İzini sürmezseniz sizi nereye götüreceğini bilmezsiniz. Olaylara dışardan bakar, yeterince yaptım der, gider uyursunuz. Oysa neyin yeterli olduğunu yeterinden fazlasını yapana kadar bilemezsiniz. Bilmek işinize gelmez. Boşlukların işbirlikçileri çoktur. Söylenmeyen sözler, anlatılmayan detaylar, atlanan noktalar, geçiştirilen mevzular. Görmemek, bilmemek idare etmekle eşdeğerdir. Kapının önüne kadar gider. Ama kapıyı açıp içeri bakmaz. Bilmek sorumluluk getirir, eylem gerektirir. Bilmek borçlandırır. Görmezden gelmek, "elimden geleni yaptım"cılık kapının önünde yangın varken içerde küveti doldurup oturmak gibidir.<br /><br />Boşlukları sevenler, boşlukları sevmeyenleri sevmezler. Bulanıklık, belirsizlik, o tamamlanmamışlık onların yararınadır. Masumiyeti korumaktadır. Sanki dışardaki yangın görülmezse ve bilinmezse yok olacak gibidir. İdeal koşullarda uçuşan gaz molekülleri gibi hep belirli formüllere uymak daha kolaydır, daha doğrusu bilinen tek yöntemdir.<br /><br />Belki de ülkemizin asıl dramı budur. Küçük çemberler çizip içine sıkışmak ve ordan hiç çıkmamak. Ailede, işte, proje yaparken ya da yemek yaparken, bir çembere girip dışını merak etmeden yaşamak. Çemberin hemen dışında yer alan başka çemberlerle arada kalan boşlukları görmezden gelmeye alışmak. Asla bitmeyen işlere, tamamlanmayan projelere, lezzetsiz yemeklere sahip olmak. Delege edememek, güvenememek, sorumluluk verememek. Bir işin yapılmasını istiyorsan kendin yapacaksın noktasına gelmek.<br /><br />(Bu yazının sonu bilinçli olarak boş bırakılmıştır.)<br /><br />Geride kalan yaşamın boşluğudur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4376948264854823122?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-61123853801034294172008-06-25T17:43:00.001+03:002008-06-25T17:46:43.926+03:00Diyelim bir konuda iyisiniz. Size bakıp da "o yönü bende olsa kimbilir neler başarırdım" diyen arkadaşlarınız vardır. Bunun altında daima, siz bir şekilde büyük ikramiyeyi çekmişsiniz, ama bunu değerlendiremiyorsunuz iddası vardır. Sizin gerçekliğiniz onlar için geçerli değildir. Sizin özelliklerinizi kendilerine yansıtıp bu noktadan geri size bakarak ahkam keserler. Bu da bana çok acayip gelir.<br /><br />Diyelim sevdiğiniz bir işiniz var, maaşı fena değil, rahatınız yerinde, en önemlisi onu siz seçmişsiniz ve o alanda iyisiniz. Kendi işinden memnun olmayan arkadaşınız ısrarla size işinizi değiştirmeye çalışır. Kendisi daha çok maaş istemektedir ama o yetenekle onu o posizyonalara almazlar. Derhal size saldırır. "Senin bilgin bende olacaktı ki... görecekti piyasalar". Nedense bu büyük ihtirasları olanlarla yetenekli olanlar aynı potada erimez bir türlü. Ya ihtirasın ya yeteneğin vardır. Gerçekten yetenekli olanın hayalleri ihtiraslı olanın (bir milyar fazla maaş?) arzularının ötesindedir. Gözleri yıldızlardadır belki, ölçüleri farklıdır. Gerçek zeka ve gündelik hırs asla aynı düzlemde buluşamazlar. Ama arkadaş olurlar ve arada sırada böyle abuk sohbetlere girmek zorunda kalırlar.<br /><br />Benim anlayamadığım doğuştan gelen mal,mülk, çevre ya da özel bir yetenek olmadıkça senin yerinde olabilseydimin anlamsızlığı. Çünkü istersen olursun. Matematiğin iyi olsun istersen çalışırsın. Daha okumuş insan olmak istersen açar okursun. Daha zayıf olmaksa derdin rejim yaparsın, spor yaparsın. İşinden memnun değilsen o konudaki bilgi ve becerini arttırmaya çalışırsın. Kafa yorarsın. Emek harcarsın. Oturduğun yerden başkasına ahkam kesmek bana çok ezik geliyor, üzülüyorum da bir yandan. Aslında altında gizliden kıskançlık da var ama diğer yönünü daha korkutucu buluyorum. "Senin yerinde olmak..."<br /><br />Bu yönü güçlü insanlarla derdinizi paylaşamazsınız, her hikaye onlarındır, her derdinizde kendilerini dinlerler. Kendileri aynı durumda olsa ne hissederler, ne yaparlar, nasıl tepki verirler. Kafanın gerisinde bunlar vardır. Kendisiyle dopdolu olmanın başka bir çeşidirir. Bir de işin fantazi boyutu var. Bu tarz insanlarda olayları estetikleştirme saplantısı daha fazladır. Kendi gerçek benliklerinden çok olmak istedikleri ideal benliğin sınırlarındadırlar.<br /><br />Üzücüdür, iki taraf için de.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6112385380103429417?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-11918497338158943522008-06-23T11:57:00.000+03:002008-06-23T11:59:56.170+03:00Masumiyetin ölümü yaşanmışlığın başlangıcıdır.<br /><br />Hep masum kalmak isteyenler büyüyemezler. Hayat karşısında hep biraz kör, hep biraz şaşkın kalırlar. (Bunu olumlu anlamda, bu insanları yücelterek söylemiyorum.)<br /><br />Masumiyet çocuklara ve bebeklere özgüdür. Büyüyünce geçer. Geçmesi gerekir. Eğer geçmezse kişi hayata uyum sağlayamaz, hep çocuk kalır. Kendini ve başkalarını koruyamaz. Dünyadaki kötülükleri ve haksızlıkları bilmek istemez. Görmek istemez. Üç maymun durumundan çıkamaz. Bir hayal aleminde, bir fantazi dünyasında kendi başına dolanır. Evden dışarı çıkamaz. Kafasında yaşar. Örneğin 12 eylülde kaç idam olduğunu bilmek istemez. Buna yüreği dayanamaz. Bilmemeyi tercih eder.<br /><br />Yaprak dökümü üzerine düşünürken geldi aklıma bunlar. Bitmiş tükenmiş bir aile faciası. Dünyanın en sevgi dolu, en nazik insanı olduğunu sanan bir baba. Fedakar, cefakar anne. Ancak bunlar kendi düşünceleri, bizlere anlatılan taraflı yorumlar.(Fikretin bakış açısı.) Çocukların hiç biri birey değil. Çocukların hiçbiri sevgi dolu, hayat dolu değil. Bir kere neşe nedir bilmeden yaşamışlar. Huzursuz ve mutsuzlar. Hastalıklı bir aile yapısı. Konuşmayan, sürekli arkadan iş çeviren ve durmaksızın yalan söyleyen insanların ortamı. Yalan söylemek zorundalar. Baba çünkü her an kalp krizi geçirdim, geçiriyorum modunda gezerken ne yapsınlar ki? Baba masumdur. Baba bir hayallerle dolu, kızlarının kendini sevdiği, bir kızının gidip kızkardeşinin sevgilisinden hamile kalmadığı, diğerinin eski sevgilisi yeni eniştesiyle kaçmadığı bir dünyada yaşamak istemektedir. Oğlunun kendisini saydığı, gelininin oğlunu sevdiği filan.<br /><br />Halbuki, oğlan karaktersizdir. Babanın etkisinden dışarı çıkamamıştır. Kızlar salaktır. Dış dünyada ne yapacağını bilemeyen, fazla dışarı çıkamayan, pikniğe giderken izin alan görünüşte pek efendi ve terbiyeli, arka planda yalancı ve iş çeviren karakterdedirler. Yolsuzdurlar, o dünyadan habersiz anne mi yol gösterecektir bunlara, faztazilerle dolu odasından çıkamayan baba mı? Fikrete gelince... Görür ama söylemez. Susar. Susar. Türk toplumuna hediye edilen ideal kadın modelidir. Vefakar, cefakar, susan, tekkeyi bekleyen ve beklediği için de çorbayı içen modeldir. Ama bunu hayatla sınarsanız ne çıkar? Hiç bir şey çıkmaz. Koca ömrünü yok yere harcamış, yaşama sorumluluğunu omuzlarına alamamış yalnız bir insan çıkar. Fikret modelini evde denemeyiniz. Aşırı vericilik aşırı alıcılık kadar tehlikelidir.<br /><br />Ferhunde kötüdür, Ferhunde canavardır. Ferhunde bütün hırsının altında bahsi geçen aile ile ortak bir tane geni olmayan bir insandır. Bencildir evet. Bencil olmak zorundadır çünkü sahip olduğu herşey bir anda paylaşılabilir aile denen düzende. Hiç bir söz hakkı yoktur, kocası ortada varken de yokken de bir evleri olmamıştır başbaşa oturacakları. Ferhunde kendini düşünen, kendi hayatı için doğru ya da yanlış adımlar atan tek bireydir ve bizim toplumumuzda bağımsız ruhu olan kadınlar cezalandırılır. Kocasını aldatır.<br /><br />Ferhunde ataetkil Türk toplumuna gösterilen "sakın böyle olmayın, sakın böyle kadınlarla evlenmeyin" kadın modelidir. Kocasını aldatması, paraları vermemesi bizim toplumumuzun gelin algısıdır. Tehdit budur, güzel ve kendi hayatını düşünen bir kadınla evlenirsen aldatılırsın, halbuki Fikret abla gibi birini bul, anana ses çıkarmasın, sabırla seni beklesin, beklesin, her işi yapsın, her çeşit parayı da ailene teslim etsin. Bir diğer salak Sedef'tir, masumiyeti 12 yaşında olsa belki affedilebilecek ama eşşek kadar kadın olmuşken bile hayal dünyasından çıkamamasıyla insanı hayretten hayrete sokan bir kişidir kendisi. Git kendine bir arkadaş edin, bir dünyaya bak. Ama yapamaz. Kapatılmıştır. Hiç kimse aile denen cemaatten dışarı adım atamaz. Aile ve uzantıları dışında varolan herkes kötüdür, güvenilmezdir, eldir. El kızı adamı üzer. Şevket bir çeşit aileden sayılan bir çeşit teyze kızı Sedef'i alsa fena mı olurdu? Dizi bize bunu söyler aile ocağından fazla uzaklaşmayın, iyisi mi kapının önünde biraz oynayın ve içeri girin. Yoksa sizi kurtlar kapar.<br /><br />Ailenin dramının temelinde babanın vazgeçemediği ve nasıl yapacağını bile bilemediği masumiyeti vardır. Adam masumiyetini bir bıkakabilse, olayları görmek istediği şekliyle değil olduğu gibi, oğlunu ezik ve karaktersiz olarak, Leyla'yı ne yaptığını şaşırmış olarak görse, dünyanın bundan otuz yıl önce olduğu gibi olmadığını, gençlerin piknikte elele tutuşmadığını görse belki bir çıkış yolu bulunabilir.<br /><br />Artık ana karnını terketmenin zamanı çoktan gelmiştir ve geçmektedir. Lütfen masumiyetinizi müsait bir zamanınızda yitiriniz. Çok geç olmadan.<br /><br />Ve ağlamadan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1191849733815894352?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-30204416378758585352008-06-18T08:17:00.004+03:002008-06-18T09:41:34.022+03:00Bütün kanallarda onlar var.<br />Bütün reklamlarda onlar var.<br />Olsunlar, hak ettiler.<br /><br />Geçen gece 1:30 a kadar bitmedi kutlamalar.<br />Neden bu kadar sevindiğimizi, neden bu denli çıldırdığımızı anlıyorum. Futbol, uluslararası olduğunda sadece futbol değil. Erovizyonun sadece amatör şarkı yarışması olmaması gibi.<br /><br />Bu topraklardan DA başarı çıkıyor. Bu topraklardan DA Avrupayla aşık atabilecek insanlar çıkıyor. Son dakikada ezeriz bize atfedilen kaderi. Hisler budur.<br /><br />Şahsen 2-0dan 3-2 yapacağımıza işi son onbeş dakikaya bırakmamış olmayı tercih ederdim. Sağlamcı bir insanım çünkü. Emin adımlarla yürümek isterim. İsterim ki hep Çılgın Türkler olalım ama çılgınlık yapmamıza gerek olmasın. İş o noktalara gelmesin. Ama hayat bu. Oluyor.<br /><br />Milli takımın yaptığında enteresan bir nokta var. Onu taktir etmeden ve hayran olmadan geçemeyeceğim.<br /><br />Futbolda ya da hayatın başka bir alanında 2-0 yenikken, ülke harap ve bitapken, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmışken hala durumu 3-2 ye çevirebilmek başka bir şeydir. Her insanda, her takımda böyle bir özellik yoktur. Kötü duruma düşmeyi hayatın bir cilvesi olarak kabul etmeyenler, kaderini beğenmeyenler, en kötü durumda hala hayır diyebilen ve bir anda tarihi değiştirebilenler... Bu farklı bir konu. Bu teknik değil, bu yetenek değil. Bu yürek. Bu inanç. Bu başka bir güç. Önünden setlerin direnemeyeceği. Buna hayranım. Bunu takdir ediyorum. Önünde eğiliyorum.<br /><br />Gelelim milli maç reklamlarına... Üç tane reklam izledim. Üçünü de sevmedim ama dereceleri var. Sondan üçüncülüğü Ülkere vermek istiyorum. Şarkı melodisi bir derece daha iyi Turkcellden. Helldorado adlı grubun drinking song. Şarkıyı ilk duyduğumda bu tam Ankara barlarında çalacak bir şarkı demiştim. Tutturmuşum. Birileri alıp milli takım şarkısı yapmış. Bence pek uymamış. Milli takıma fon olarak gavur işi müzik ters gelmiyor da değil. Heyy gidi Tarkan nerdesin?<br /><br />Sondan ikinciliği Turkcelle vermek istiyorum. Beni çoşturmadı. My Lady D'arbanville eşliğinde koşan adamlar beni rahatsız etti. Duygulanamadım. Ölü kadın şarkısıyla takımı bağlantılayamadım.<br /><br />Evet geldik ennnn kötü reklamımıza. Ne müziği, ne sözü.<br /><a href="http://www.bigumigu.com/haber.asp?hid=3353">http://www.bigumigu.com/haber.asp?hid=3353</a><br />Birincilik Garanti Bankasının Türk Milli takımını Turkolara, (Ya da orklara?) robokoplara, dev ayılara çevirmiş reklamına. Çıldırdınız mı, delirdiniz mi? Bu mudur sunacağımız mesaj??? Bücürlüğümüzden utandığımız için hormonlu adamlara çevirdiğimiz bir takım. Sanırsın maça değil savaşa gidiyor, hem de haklı olduğumuz, mazlumların yanında olduğumuz bir savaşa değil, meşum, nedenleri belirsiz, savaşın savaş için olduğu amerikan filmi özentili, "bad ass" bir savaşa. Rambonun nedenini bilmediği savaşına. Terminatör bozmaları. Her birimiz Arnolduz içimizde mesajı. Sorun şu ki olmayın yahu.<br /><br />İçerde zikir gibi güm güm güm. Ne yapıyoruz, milli takım soyunma odasında kendini mi kırbaçlıyor? Neden bize böyle bir imaj uygun görülmüş? Ne milliyetçiliğe, ne sporculuğa, ne yenme isteğine hizmet eden, ne bizi temsil eden, görgüsüz, kendini 3D gösterişçiliğe temsil etmiş, tek amacı rahatsız etmek olan, her yerinden ukalalık damlayan bir gösteri. İrite oldum. Ve korktum.<br /><br />Tarkanın şarkısı vardı hani, klibi vardı. On iki dev adam vardı. Bu reklamlar bizimleydi, bizdendi. Tren garı vardı, biz vardık. Bizim çocuklar vardı ikisinde de. Bu soyunma odasındaki adamlarla karşılaşmak istemem hayatta. Korkarım. Ne zamandı on iki dev adam, ne zamandı Tarkanlı milli takım klibimiz? Bu kadar kısa sürede nerden nereye düştük?<br /><br />O nedenle milli takım için Tarkandan gelsin...<br /><br />arar buluruz izini<br />bilirsin zır deliyiz biz<br />hem yazında,hem kı$ında<br />nerde olsan seninleyiz<br />bir oluruz yolunda<br />haydi bastır gönüller coşsun<br />o kupalar sana helal<br />al gel de buralar bayram olsun.<br /><br />öyle sakin durduğumuza bakma<br />habersizce kopan fırtınalara benzeriz<br />ne olur bu kalpleri yabana atma<br />pe$inden çölleri, denizleri geçeriz<br />yar etmez ellere,sahaları dar ederiz<br /><br />unutmadık,kurduğumuz o dü$leri<br />göz göze etmi$iz bütün yeminleri<br />kaç mevsim bugünü bekledik<br />zaferlerini gözledikaman aman aman<br />bu kadar yetmez, ah türkiyem ilerle<br />ay yıldızım at golünü co$tur yine<br />ay yıldızım at golünü co$tur yine<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3020441637875858535?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-3137520599799711212008-06-11T09:14:00.002+03:002008-06-11T09:18:25.509+03:00Cengiz Aytmatov ölmüş...<br />Daha yeni onun hakkında yazmıştık. Daha yeni selvi boylumdan bahsetmiştik...<br /><br />Kendisiyle ilgili bilgiler için <a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Cengiz_Aytmatov">vikipediye </a>bakabilirsiniz.<br /><br />Çok üzüldüm. Allah rahmet eylesin.<br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-313752059979971121?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-27810041646142599472008-06-06T17:52:00.002+03:002008-06-07T12:13:13.676+03:00İdda ediyorum ki yurdumuzda bu filmi izlemeyen, ya da konusunu bilmeyen insan çok azdır. Filme dair binlerce yorum yapılmıştır, yazılmıştır, çizilmiştir de. Günlerce sevgi emek midir, o zaman aşk nedir, tutku nedir tartışmaları yapılmış, değişik zamanlarda değişik yanıtlar verilmiştir.<br /><br />Az önce düşünürken aklıma bambaşka bir yorumu geldi filmin. Asya ne görevi, ne oğlunu, ne de emeği seçmiştir. Başka bir şey anlatmıştır Asya.<br /><br />"Aşkta ikinci şans yoktur"<br /><br />Aşkta kıyafetli prova, ön deneme yoktur. Ne varsa ve ne yoksa sadece ilk ve tek seferde olacaktır. Bir kere yaşanabilir yaşananlar. Hayat gibi. Tekrarı yoktur, baştan başlaması yoktur. Bütün yanlışları ve doğrularıyla, bütün masumiyeti ve günahlarıyla tek seferde sürdüğü sürece yaşanabilir. Bir kere kırıldı mı, eskisi gibi olmaz. İnsan buna inanmak istemeyebilir, baştan başlayabilir, yeniden yüklenebilir. Kişiden kişiye de değişir bu. Bana öyle geliyor ki bütün güzelliği zaten bir defalık olmasında. Bir şans, bir mucize. Değerini bildin ya da bilemedin. Sevgi birden çok olabilir. Birini seversin, başkasını seversin. Hem onu, hem bunu seversin.<br /><br />Aşk öyle değildir. Hesaba kitaba, plana programa, yeniden denemelere gelemez. Belki çok kavgalı, belki çok ayrılıp barışmalıdır. Bunlar tuzu biberidir, kaprisidir, üzerindeki sostur. Ancak öyle kırılmalar vardır ki geri dönüşsüzdür. Aşkın hatırası bile güzeldir, bence Asya'nın yaşadığı anımsamadır. O masum hallerindeki, o çocuksu aşkındaki tutkusudur hatırladığı. Kadir İnanır o kadar temeldeki bir çizgide kırmıştır ki Asya'nın hayatını. Geri dönülebilemezdir. Bitmiştir. Kalanlar sevgi emektir filan, rasyonel olmayan kararına bulduğu rasyonel gerekçelerdir.<br /><br />O yüzden yaşarken dikkat etmeli. Bir kere oldu, bir daha olur demeden. Deneme yok, sadece hayatın kendisi var. Aşağısı uçurum. Beraber düşmeyeceksen, yürü git.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2781004164614259947?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-27273189912103549632008-06-06T17:18:00.001+03:002008-06-06T17:19:35.896+03:00Çalıştığım yer itibariyle çevremde genelde ortalamanın üzerinde zeki insanlar oluyor. Matematik filan vızır vızır. Bugün soksan Alese derecedeler. Hiç sorunsuz. Ancak bu şekilde bir atımlık kurşun, kısa vadeli başarı, tek vuruşta on sinek şeklikde başarılar tatmin edici, ancak biraz daha uzun döneme yayılmış, bir işi tamamlama, bir projeyi eksiksiz teslim etme hazzı gibi kavramlar nedense yeterince kıymetli değil. İşler genelde başında sıkı bir takipçisi yoksa sallanıyor, son gün yaparım ne olur ki anlayışına teslim ediliyor ve elbette son gün yapılamıyor. Son gün yüklenenlere, ah sabahlayanlara kısa bir kahraman muamelesi. Sonrası fıs... Çok klasik şeyler anlatıyorum belki ama sorun o kadar komik ki... Bir proje nasıl gecikir, her gün bir sonraya erteleyerek... (One day at a time) Yabancı birinin sözü, kimindi unuttum. (EQ, IQ, SQ gibi fısıltılar duyuyorum, others mı geldi yoksa?)<br /><br />Nasılsa yaparız. Kaplumbağa tavşan örneğine dönersek herkes tavşan kesilmiş. Burnundan kıl aldıran yok. Ancak tavşan derin uykularda ve malesef bizde kaplumbağa yok. Buna bir çare olarak aklıma şu geldi. Budist rahiplerin yaptığı kumdan resimler vardı. Her gün bir renkli kum tanesi konarak yapılan büyük resimler. Bittiğinde bir an bakıyorlar ve sonra rüzgar hepsini götürüyor. Çabalamanın beyhudeliğini mi anlatıyor bu örnek, beyhudeliği bile bile çalışmanın gerekliliğini mi. Bilmiyorum. Sadece bildiğim günde bir kumla resim yapılabilir. Her gün bir taş koyarak binalar bitebilir. İş düzenli ve tekrarlanabilir alışkanlıklara geçebilmekte. Tekrarlanamayan başarılar tek sıkımlık kurşun. Tesadüfi ve şansına. Bahtına ya çıkarsa. Sonra o ekip gider, yerine yenisi gelmez. Bir kez daha sıfırlanırsın, bir kez daha baştan başlarsın. Tavşanlar dizilip uyurken sen kendi kendine çok zeki adamlar aldım, bu defa yaparlar o kadar boğaziçili, odtülü aldık canım diyerek havucundan ısırırsın.<br /><br />Diyeceğim o ki, ilkokuldan daha öğrencilere her gün atılacak küçük bir adımla yapılacak dev resimleri öğretmeliyiz. Her gün sadece bir kum tanesi. Fazlasına izin yok. Sonra o resimlerin uçuşmasını da göstermeliyiz ki ürettiğine çok bağlanmasın. Geçiciliği de hissetsin, o resmi oluşturmanın güzelliğini de. Ne ne gerek var canım desin, ne de eserini putlaştırsın, tanrılaştıracak kadar bağlansın. Kendini ne çok, ne az önemsesin.<br /><br />Şu karamsarlık bir kalksın yahu, içimiz karardı.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2727318991210354963?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-33856589821317138912008-05-27T08:26:00.003+03:002008-05-27T08:49:15.358+03:00Sevdiğim bir arkadaşımın sık kullandığı bir söz vardır. Okuduğu bir kitaptan ya da filmden aklında kalmış, kaynağını söylemişti ben unuttum. "Bir şeyin bulunmamasını istiyorsan ortalık bir yere koy " diye özetlenebilir. Çünkü gizli saklı olanı bulmak için uğraşırsınız. Gözünüzün önündekini görmezsiniz. Göremezsiniz çünkü o kadar uzun zamandır ordadır ki onu bilemeyeceğinizi düşünmezsiniz. Dışardan birinin gelip bir yorum yapması gerekir farketmeniz için. Suçluların polis merkezinde, uyuşturucu satıcılarının taksimin göbeğinde olması gibi birşeydir. Saklayacak belgeleriniz varsa kilitli kasalara değil, en ortada duran masaya gelişi güzel koyun. Kimse yıllarca bakmayacaktır.<br /><br />Nerden aklıma geldi bu söz? Bir bloga bakıyordum, şu pazarlama, kişisel gelişim klişelerinden biri denk geldi. Hani çözümsüzseniz, çözüm sizsiniz, limit sizsiniz, diye bildik kelime oyununa denk gelen kitaplar serisi. Bir zamanlar değişmeyen tek şey değişim vardı . Bir dönem "dayanılmaz hafifliği" furyası vardı. Başka insanlara da oluyor mu bilmiyorum ama benim bir huyum var. Çok fazla tekrarlanıp anlam erozyonuna uğrayan kalıplar bende çin işkencesi etkisi yapıyor. İlk üç damla tamam ama sonra her tekrar başıma damlayan şıp şıp sular gibi. Kalıplara neden bu kadar meraklıyız bilmiyorum.<br /><br />Geçen senenin modası "ezber bozma"ydı mesela. Bir kişi daha bana ezber bozma derse üzerinde bilmediğim karete tekniklerini uygulayasım geliyor. Hadi bir kere dediniz ezber bozalım. Sonra önüne gelen, ezber bozuyoruz. Akşama ne yapalım, ezberbozana gidelim. Anlamsız. İçi boş. Kof. Sen yeni bir ezber olmadın mı, çünkü orjinalinden apartılmış metinden sadece bu kalmış geriye. "Ne iş yaparsınız?" "Çok pis ezber bozarım." Koskoca Marx efendiden kala kala "dünyanın bütün işçiler birleşin" kalması gibi. Bir diğer kalıp "ayaklar baş oldu". En son başbakan da söyledi tam oldu. Topluma ayak ve baş göndermesi Fransız ihtilalinde asillere karşı ayaklanan halkı anlatır. Bizde asiller mi var? Kim o asiller. Halk kim, avam kim.<br /><br />Sonra sevdiğimiz bir başka kavram "beyaz türkler". Bir dönem bu gitti. Bunu bence bizde zenci olmamasına hayıflanan ve ABDden hazır alınacak teorileri bize uygulayıp kolay tezler veremeyen sosyologlar uydurdu. Bir ötekileştirme var Türkiye'de. Sınıfsız kaynaşmış kitle olmadığımız ayyuka çıkalı çok oluyor da, illa çalıntı bir kavram bulmak zorunda mıyız? Kendimizce başka bir kavram bulamaz mıydık. Bize özgü bir yanı yok mudur kast sistemimizin? Ama ne gerek var yeni teoriye, gidip ABDnin çöplüklerini karıştırmak ve bize uyduğu kadar uydurmak dururken. Hem polemik olur. Süper. Beyaz türkler var mıdır? Var dersen varolmaya mecbur olurlar. Bazı uyanık arkadaşlar da kendi solaryum cilt renklerine bakmadan evet evet en beyaz biziz gerçekten diye alıp giyerler kavramı.<br /><br />Tabi bu kadar ortada olmaları ve bundan son derece baymış olmamız içlerinde gerçeklik olmadığını göstermez. Başta anlatmak istediğim konuya geri dönersek, bir konunun tartışılmasını ve düşünülmesini engellemenin en iyi yolu onu olabildiğince yavan ve popüler kültüre yedirerek en ortada duran masanın üzerine koymak. Tartışılıyormuş gibi yapmak, düşünülüyormuş gibi yapmak. Çünkü aslında limit biziz doğru. Çünkü ortada bir ezber var gerçekten. Çünkü beyaz zenci yok ama oryantalizmin alasını yapıyoruz kendimize, iç sömürgeciyiz. Bütün bu kitaplar, bütün bu konuşmalar ortalıkta olduğu, fena halde popülize olduğu için içimiz baymış durumda. Bu nedenle arkamızı dönüp yürüyoruz. Ve böyle böyle dayağı yiyoruz.<br /><br />Bence.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3385658982131713891?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-22633923538609880662008-05-26T21:58:00.003+03:002008-05-26T22:09:54.549+03:00Kasaba, Mayıs Sıkıntısı, Uzak, İklimler... Her filminde beynimdeki nöron bağlantılarından bir kaçını zıplatmış, kalbimin odacıklarını kanla doldurup, boşaltmış, bunları yaparken bizleri verdiği estetiğin dozajıyla uyuşturduğu için sesimizi çıkaramadığımız yönetmen. İklimleri alıp eve gelişimizi hatırlıyorum. Bekliyorduk. Mevsimler geldi geçti, kaç kere izledik biz bu hikayeyi biliyor musunuz, kaç kere yaşadık. Kaç kere dinledik. İçimize fenalıklar gelene kadar, tanıdık tanıdık. Uzak değil miyiz biz, memleketten gelip kalan olmadı mı evimizde. O saat. O kadar içerde bir yere dokunuyor ki, filmleri bu anlamda o kadar müstehcen ki, (gösterilemeyecek olan şeyi gösteriyor) pısıp oturuyorsunuz. Yüzleşmek zorunda bırakıyor. Sanki kullandığım tüm kelimeler basitleştiriyor, anlatamıyorum.<br /><br />Dün gece konuşmasını izledim. Yalnız ve güzel ülkem derken, yalnız ve güzel ülkemde yalnız ve güzel olanı bilen ben... der gibi duydum. Bir an onun yalnızlığını, dilsizliğini, dile dökmeden anlattığını, film dilini Türkiye üzerinde şöyle bir hareket ederken, hayaleti üzerimizden geçerken hissettim. O dilsizdi, o dilimizdi, dilsiz olan bizdik. Yalnız olan bizdik, güzeldik ve ifadesizdik. Anlatamazdık, dinletemezdik. Güzeldik, gösterebilirdik.<br /><br />Nuri Bilge de bunu yapıyor zaten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2263392353860988066?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-31977373230551236082008-05-26T21:45:00.003+03:002008-05-26T21:57:47.136+03:00Monte Kristo'yu okudunuz mu? Belki dizisini, belki filmini izlediniz? Öyle ya da böyle hikayesini duymuşsunuzdur, Geçn, yakışıklı ve dürüst Dantes, nişanlısı Mercedesle evlenmek üzereyken politik bir komploya kurban gider, yanlış savcının eline düşer ve İf şatosuna kapatılır. Önce umutsuzluğa düşer, intiharı düşünür. Daha sonra duvardan gelen sesleri duyunca fikrini değiştirir. Yan hücrede kalmakta olan yaşlı bir kitap kurduyla tanışır. Yaşlı adam Dantesi oğlu olarak benimser ve entellektüel hayatın kapılarını açar. Deniz kurdu ve kitap kurdunun bileşimi, buna politik düşünce tarihi ve için için yanan intikam ateşini ekleyin, sınırsız zenginlikle bezeyin. Azimli Dantes hapisten kaçar, hazineye sahip olur ve Kont Monte Kristo olarak alemlerde gezmeye başlar. Sonra komplosunda rol alan herkesi bir bir cezalandırır. Geçmişte kendisine ve babasına iyilik etmiş olanları ödüllendirir. Hem de inanılmaz bir incelikle...<br /><br />En sevdiğim romandı küçükken. İlkokulda kaç kere okudum bilmiyorum. Hazinenin yerini söyleyen şifreye bayılırdım. Uzun zaman sonra Ithakinin Klasik Dünya Edebiyatı serisinde bastığını görünce eski bir arkadaşıma kavuşmuş kadar oldum. 1042 sayfa. Ben şu anda 539. sayfadayım. Okuması son derece keyifli . Bir süredir canınız modernden, postmodernden sıkıldıysa, şöyle başı belli, kıçı belli, giriş gelişme sonuç bir kitap okumak istiyorsanız tavsiye ederim. Bazı şeylerin hiç değişmediğini görmek insana umut mu verir, umutsuzluk mu?<br /><br />Okuyun. Fransada gezmiş kadar olacaksınız....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3197737323055123608?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-64856834420465839882008-05-26T00:59:00.003+03:002008-05-26T01:16:45.064+03:00Oldukça yoğun bir çalışma döneminden geçiyoruz. Büyük bir proje son aşamasında. Topu karşı sahadan sürdük, sürdük. Bir şut atacağız ve gol olacak. Olacak mı? Olacak.<br /><br />Bu çalışma temposu içinde çalışma arkadaşlarımızla sık sık toplantı yapacak, sohbet edecek vaktimiz de oluyor. Sohbetlerden birinde şöyle bir konu ortaya çıktı. Başarılı kişileriz, işlerimizde uzmanız. Aferim. Ancak üniversite eğitiminden tatmin olmamışız hiç birimiz.<br /><br />Kendimle ilgili şunu farkettim. Lisedeyken okuduğum okul ve dersane desteğiyle öğrendiğim konuları tam olarak öğrenmiştim. Zaten bir konuyu en temelden, son noktasına kadar öğrenmeden öğrendik diyemezdik. Olmazdı. Açık nokta bırakmazdık. Bunda hep en iyi öğretmenlerle okumanın faydaları vardı. Fakat motivasyonun da vardı. O dönem sınavlar bir hedefti, ÖYS bir hedefti. Bunun ötesinde matematik ve fizik sevgisinde ÖSS ÖYSyi aşan şeyler de vardı. Öğrenmenin keyfi. Mesela bir geometride bir alanı kavramış olmanın etkisi, öyle bir aşamaya gelirsiniz ki kendinizi güvende hissedersiniz. Göreceğiniz soruların çoğu hakkında fikir yürütebileceğinzi bilirsiniz. Bir konuyu belirli bir seviyede de olsa tam bilmenin (ne kadar mümkünse) bir keyfi vardı.<br /><br />Sonra üniversite geldi. En iyi okullardan birinin, en iyi bölümlerinden birinde okudum. Tatmin olmadım. Birinci yılda ne kadar hevesim varsa söndü gitti. Bu nedenle de sevdiğim konuları ders dışında öğrendim (kendi çabamla), sevmediğim dersleri geçecek kadar öğrendim. Ve bunun doğrusu olduğunu düşünen pek çok arkadaşımız vardı. İş yerindeki sohbetimiz sırasında çoğumuzun aynı durumda olduğunu gördük. Peki neden bütün derslere çalışmadık? Neden bize öğretilenleri alamadık. Liseden daha mı az zekiydik? Daha mı tembelleşmiştik?<br /><br />Bir çeşit snobluk, bir çeşit ukalalık gelmişti üzerimize ve motivasyon açlığı çekiyorduk. Notlar yeterince motive edici değildi. Verildiği ölçü şüpheli geliyordu. Oyunu kuralına göre oynadığın zaman "geçmiş yılların sınav soruları" , "kopyalanan ödevler" not alıyordun. Evet böyle ekipler vardı ve ben onlara dahil olmamıştım. Bilginin peşindeydik bizim gibiler. Bu tarz yaklaşımları onaylamıyorduk. Fakat, çalışmıyorduk da. Motivasyonumuz yoktu. Çalışsak ne olacaktı, bütün notlar AA olsa ne olacaktı... Bilgiyi, teknik beceriyi, yaratıcı düşünceyi alkışlayan yoktu. Ya da vardı ama biz o yöne bakmıyorduk. Liseden sonra öğrenme heyecanının mastera kadar hisssetmedim. Masterda da aldığım iki ders sadece. Bugüne kadar bunun hatasının okulda, bölümde, eğitim sisteminde... olduğunu düşünmüştüm. Artık emin değilim.<br /><br />Sistemde bir hata olduğu belli. Ama sadece bu değil. İsteseydik o ortamda ve o imkanlarla çok daha farklı mezunlar olabilirdik. Bilinçaltımızdaki bir ses, "çok zorlama kendini, çok kasma, hırslı olma, ,idare edecek kadar çalış" demeseydi... Bu ses nerden geldi? Neden "idare etmek" bir yerlere kazınmış. Neden aşkınlıktan korkuyoruz???<br /><br />Biz korktukça bu toplumdan bir einstein, bir heisenberg, ya da benzeri çıkması mümkün değildir.Birinci makalelerini yayınladıktan sonra ohh bu kadar yeter, bi de antalya da yazlık aldık mıydı tamamdır mı diyeceklerdi burda yaşasalar? Einstein patent ofisinde çalışırken, devlete kapağı attık, ssk da var, artık yayayım yayabileceğim kadar mı diyecekti... Bizdeki motivasyon eksikliğinin nedenini merak ediyorum. Fikri olan var mı?<br /><br /><ul><li>Ruhumuz neden erken ölüyor? </li><li>Neden bu kadar tembeliz? Neden tembelliği yüceltiyoruz? </li><li>Çok yorulma, çok çalışma, idare et. Neden?</li><li>Yurtdışında yaşayan Türkler neden başarılı, havası suyu mu yarıyor? Kalsalar yine başarılı olacaklar mıydı?</li><li>Bilgiyi ve deneyimi aşağılayarak varmak istediğimiz yer neresidir?</li></ul>İyi geceler dilerim...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-6485683442046583988?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-37592183938287119182008-05-24T11:36:00.003+03:002008-05-24T12:14:42.719+03:00Dikkatimi çeken bir durum. Genelde yeni bir şirket kurulurken, bir şirket bir şirketle birleşirken, yeni departman kurulurken vs gözlemlenmiş bir olaydır. Yeni olduğunuz için şiddetle adama ihtiyaç duyarsınız. Piyasayı arar, tarar, has adamları almaya çalışırsınız. Ancak, bütçeyi de kollamanız gerekir. Ne yapsak derken, iç transfer yapmaya mecbur kalırsınız. Zaten sizden daha büyük olan şirkette de kariyeri gelmiş, müdürlük vaktim geçti yine de heyhey diyen insanlar vardır. İnsan kaynakları da memnun olur buna. Kurtulacak adamı olan departman müdürleri de.<br /><br />Sonra komedi başlar. Çünkü size diğer departmanlar has adamlarını vermezler. Vasatlığı göze batmış, ayyuka çıkmış arkadaşı da veremezler. Gizli vasatı paslarlar."Gizli vasat" yöneticlerin vasatlığını üç proje batırmadan anlayamadığı insanlara denir. Bu insanların cvsi renklidir ve zeka da (o kadar okul okumuşlar yahu??) bir dereceye kadar vardır. Sorun şu ki, zeka kendi imajlarını doğrultmaya yarar. Bu arada imaj deyince sakın aklınıza yakışıklı, zeki, ortamlarda karizma gezen ve kendini şişiren biri gelmesin. Bu imajlardan biri. Çok çalışkan, nerd, mühendis tiplemesi de bir imajdır. İşinden başını kaldıramayan, saçını tarayacak vakti olmayan süper meşgul yazılımcı, "kravattan nefret ederim nolur beni müdür yapmayın ama yapmazsanız öleceğim oh baby" bir imajdır, "kozmopolitim, ingilizce bilirim, üç lafımdan biri ingilizcedir, yurtdışına çıktığım gün sayısı ömrü hayatımda onu geçmez ama, you know, ingliş?"in imaj olduğu kadar.<br /><br />Sorun şu ki inek öğrenci imajı, ya da çalışkan mühendis tiplemesi toplumda tutulan tiplemeler olmadığından, insanların bunu bilerek yapacağına çok inanmazsınız. Unuttuğunuz nokta şu. Her imaj her adama yakışmaz. Burnu sivilceli, giyinmeyi bilmeyen, konuşmayı bilmeyen, yüzüne bakınca kekeleyen arkadaşa karizmatik ortam adamı imajını giydirmek çok emek ister. Oysa çalışkan, sessiz imajı daha kolaydır. Hatta sessiz olduğu için, pek bir şey yapmasına da gerek yoktur.<br /><br />Bu tarz imajları tespit etmek çok zordur. Çünkü görüntüler işimizi kolaylaştırır. Bilmediğimiz konuda gördüğümüz insan eğer kafamızdaki jargona oturuyorsa daha kolay güveniriz. Örneğin bir boyacı aradığımda takım elbiseli biri beni pek ikna etmeyebilir, illa üzerinde bir boya lekesi görmeyi bekleyebilirim. Bu da benim bu işten ne kadar AZ anladığımı gösterir. İmaj herşeydir, susuzluk hiç.<br /><br />Sorun da tam burada zaten. Genelde müdür, yönetici seviyesindeki insanlara siz insandan anlarsınız, bu yüzden burdasınız gazı verilir. Bir dereceye kadar doğrudur da. Ama uzmanlık seviyeleri söz konusu olduğunda çok yanıltıcı olabilir. Eğer yönetici (düşünün bir departmanın başına yeni geçmiş, ne kadar güvenli olabilir ki? Eski işinde kral da olsa burada yeni topraklarda.. ) güvensizse, öncelikle güveneceği adamları seçmeye çalışır. Kendine güvenen, işinin ehli insanlardansa imaj kısmını doğru tutturmuş, sessiz, güvenilir gözüken tiplerin şansı daha yüksektir. (Çalışlan adam işin gücün arasında ofis politikalarıyla mı uğraşacak?) Ancak böyle böyle dayak yenir, çünkü...<br /><br />1 - Diğer departmanlar has adamlarını değil, kağıt üzerinde iyi, gerçek anlamda vasat adamlarını yollarlar.<br /><br />2- Kağıt üzerinde iyi gözüken adam, boşluğu belli olmasın diye ya susar, ya da kendi bilgi alanının klişelerine sarılarak prim yapar. (Proje yöneticisiyse PMBOKun başlıklarını sayar durur, yazılımcıysa metodoloji jargonu kullanır, elektronikçikse kartlardan filan bahseder... ) Her işe dair oluşan "biliyor hissi" farklıdır. Ve ne yazık ki gerçek bilgi başka bir alemdedir... (Ama müdür de gerçek bilgiyi bilmemektedir ki. Hangisi klişe, hangisi asıl bilgi ayırt etmesi çok zordur gerçekten.)<br /><br />3- İşini bilmeyen adam tehlikede olduğunu çok iyi bilir. Değersizliğinden emindir. Ufak ufak yemlerle bilen adamları yollar. İşten ayrılmalarını sağlar, dedikodu yapar, hayatı dar eder. Siz bu gizli vasat adamı atana kadar departmandaki tüm iyi adamların ayrılmış olduğunu dehşetle farkedersiniz. (Fark edebildiyseniz gene iyi. Çünkü ikna teknikleri "gidenler iyi değildi" söylemini beyninize kazımış olabilir.)<br /><br />4- İşini bilmeyen adamda tüm zeka kendini savunmaya ve durumu idare etmeye harcanır. Gerçek akıllı ve gerçek çalışkanlar işin görüntüsüyle uğraşmaz. Tembel adam işe erken gelip geç gider ki göz boyasın. Çalışkanlar ortada yokken patronla çay içip kendi fantazilerini o tutuk, çalışkan çocuk tavrıyla sunsun.<br /><br />Bu arkadaşlar bunca emeği kendi imajlarına ve bilgisizliklerini saklamaya harcayacaklarına bir kaç kitap okusalardı daha iyi olmaz mıydı? Sanırım bunu yapamıyorlar, belki küçükken annenin babanın gözüne girme telaşıyla iyi çocuğu "oynamaktan", işin oynama kısmında lisans yapmışlar. Toplumumuzdaki "aman utandırmayalım", "aman bilgisini test edersek ayıp olur" gibi yalan yanlış kibarlıklar yüzünden, görünüşe, her daim dışardan nasıl gözüktüğüne göre karar verdiğimizden biz daha çok yeriz bu adamları. Yetiştiririz de.<br /><br />Bu denli fazla göz boyama ve oynama yurt dışındaki işyerlerinde ne derece var bilmiyorum. Göz boyama, oynama, görünüşü kurtarma ve idare etme, toplumsal karakterimiz olma yolunda ilerliyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3759218393828711918?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-19996117649653357392008-05-22T20:02:00.002+03:002008-05-22T20:14:39.580+03:00Mazoşist miyim neyim ama canım sıkıldığında bazen televizyonu açıyorum. Ve ne zaman açsam karşıma yaprak dökümü çıkıyor. Ben de canım sıkkın olduğu için gene ne felaketler olmuş acaba diye bakıyorum. (Diziyi annemden biliyorum)<br /><br />Yaprak Dökümü bir edebiyat uyarlaması. Orjinal kitabını okumuş, eski filmini izlemiştim. (O zaman da dehşete kapılmıştım) Dizinin neden izlendiği belli, hem bizim özümüze dair<br /><br />a - herkes babayı mutlu etsin,<br />b - baba herşeye üzülsün,<br />c - acıyı zevk eyledim bende neşe ne arar?,<br />d - ailede sinir olunabilecek her birey var,<br /><br />bir şeyler sunması bir de oyunculuğun standardın üzerinde olması. Dizi karakterlerin sürekli olarak bir dizi felaketten geçmesi üzerine kurulu. Dünkü bölümde Fikrete kaynana kötü davrandı, oğul hapiste kardeşinin kocasını gördü, sinir oldu ve ferhunde patrondan trip yedi. Eğer kendi ailenizde sinir olduğunuz biri varsa, görümce, kardeş, kayınvalide, gelin, komşu kızı... bu diziyi seyredip boşalma yaşayabilirsiniz çünkü her bir ailesel sıfata denk düşen kötü biri var. Geline mi kılssın, ah Ferhunde işte. Kaynanaya mı Fikretin kaynanası. Ne ararsan.<br /><br />Bugün arkadaşlarla konuşurken şöyle bir fikir ortaya atıldı. Bu dizide gün geçmiyor ki bir olay olsun, ancak CNBCEde yayınlanan Nip/Tuck adlı dizi bundan beterdi. Ne olaylar, ne olaylar. Ne felaketler. Türk dizilerinin yanından yakınından geçmeyecek dramlar. Adam 18 yıldır oğlu bildiği çocuğun aslında en yakın arkadaşından olduğunu öğrenir. Oğlan aşık olur deli divane, sevdiği kadın erkek çıkar. Peşlerine sapık düşer. Yakışıklı adam tecavüze uğrar. Adam eski karısıyla tekrar evlenir, kadının bebeği sakat olur. Yani binbir olay, binbir dert.<br /><br />Ancak arada bir uçurum var. Nip/Tuck dizisindekiler bunca olayı yaşıyorlar ama (bir miktar kaşarlanmışlık olduğunu kabul ediyorum) pes etmiyorlar. Hayata tutunuyorlar, uğraşıyorlar. Ağlamıyorlar. Yaprak Dökümündeki olaylar ne kadar masum düşününce, ama bizim aile son derece etkileniyor, yıpranıyor. Yaprak Dökümünde en hayata tutunan karakter Ferhunde, ki o da genel anlamda olumsuz çizilen bir karakter. Sürekli acı, sürekli hayatı kendine daraltma durumu. Acıları paylaşmaya daha yatkınız sevinçlerden. Tuhaf değil mi?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-1999611764965335739?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-42069804464928959812008-05-22T19:46:00.005+03:002008-05-22T19:59:10.674+03:00Normalde haber izlemeyi çok sevmiyorum. Gündemi gazetelerden takip etmeyi tercih ediyorum. Ancak az önce eve geldim ve biraz bakınayım dedim. İki tuhaf haber dikkatimi çekti.<br /><br />1. Aksaraydaki ishal vakaları / Norovirüsü<br /><br />Denilen o ki, viruslü biri aksaraya gelmiş, sonra kanalizasyon içme suyuna!!!! karışmış, o nedenle salgın olmuş...<br /><br />Haberlerde sık sık söylenen, ellerinizi yıkayın. Böylece virüsten korunursunuz. Defalarca elinizi yıkayın. Tamam da, adam elini gene infekte suyla yıkadıktan sonra bunun nasıl bir faydası olacak. Tuvaletten çıktıktan sonra yıkaması lazım evet, bu vesileyle bunu hatırlatmak filan anlıyorum da. Asıl hata insanların ellerini yıkamamaları değil be kardeşim. İÇME SUYUNA KANALİZASYON KARIŞMASI!!!!!<br /><br />Böyle hatayı gene insanların üzerine atmak enteresan değil mi. İhmal belediyenin ama haber bültenlerimiz full otomatik olduklarından hedef saptırıyorlar. Bravo doğrusu.<br /><br />2. Türkiye İran olur mu?<br /><br />Bu da Star televizyonunun marifeti Ahmedi Nejat'ın oğlu evlenmiş. Onun görüntülerini ve Şahın oğlunun prenses Süreyya ile evlendiği görüntülerle karşılaştırarak verdiler. Bana amaçladıklarının tam tersi bir etki yaptı.<br /><br />Çünkü 1. görüntü Şah düğünü: Kıyafetler çok şık, bir debdebe, bir saltanat. Gelinlik 20 kiloymuş, üzerinde 600 tane elmas varmış. Yüzlere dikkat ettim, b,r düğün mutluluğu havası yok. Suratlar asık, gelin hanım gergin.<br /><br />Sonra Ahmedi Nejat'ın oğlunun düğünü. Sandalye, masa yok, olabildiğince sade. Yerde oturuyorlar. Oğlu son derece mutlu gözüküyor, Ahmedi Nejat sanki lise tarih hocası. Yüzünde bir huzur ve mutluluk.<br /><br />Star televizyonun vurgusu kıyafetler üzerinden, oysa ben son derece sınıfsal bir karşılaştırma gördüm. Bir yanda para ve debdebe, diğer yanda (belki gösteriş? bilemiyoruz ama öyle olsa bile) sadelik ve alçak gönüllülük.<br /><br />Meseleye sınıf bazında mı (ayy kırolar yerde oturuyo!) yoksa moda bazında mı (gelinlik de çok zevkliymiş ayol) modunda mı bakıldı, Türkiye'nin neye dönüşmesinden korkuluyor anlamadım. Bizim başbakan daha sade düğün yapsa fena mı olur? Merak etmeyin Türkiye İran olmaz. Bu kadrolarla olmayacağı çok açık.<br /><br />3. Tersanelerde İşçi Ölümleri.<br /><br />Nuray Mert'in bugünkü yazısını okuyun. Sıkıştığımız cendereyi görün... <a href="http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=YazarYazisi&amp;ArticleID=878989&amp;Yazar=NURAY%20MERT&amp;Date=22.05.2008&amp;CategoryID=98">Tuzla Katliamı</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-4206980446492895981?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-73814671633188159792008-05-22T19:46:00.001+03:002008-05-22T19:46:43.602+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-7381467163318815979?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-56221463404846573532008-05-11T10:21:00.002+03:002008-05-11T10:40:26.802+03:00Her anne başkadır. Annelerin kokusu, tadı başkadır. Annaneden, babaneden bilinir. Anane bilmediğin bir yurt kokar mesela. Uzaklarda bir evin vardır, görmesen de ya hani. Anane ordandır. Babane ağaç kokar. Bir yerlerde bir ağacın dallarına erişip erişip mevyeler, fındıklar toplamaktadır. Hareket halindedir. Benim annem en çok anne kokar, ama anneden sonra kitap kokar. Bazen ıslak kek de kokar. En çok sıcaklık kokar ve en nazlanabileceğim kişidir. Herkes annesinin dizinin dibinde çocuktur, bebektir, şımarıktır, anasının kuzusudur, süt kokar o zaman dünya.<br /><br />Benim annem diğer annelerden farklıdır çünkü çocuklarını ciddiye alır. Sadece beni ya da kardeşimi değil. Dünyanın bütün çocuklarını ciddiye alır ve sever. Onlarla konuşur. Anlamazlar diye düşünmeden anlatır. Daha önemlisi dinler. Siyaset meydanlarındaki koca adamlar, meclisteki milletvekilleri ya da entellektüel ortamlarda yer alan nice akıllı insan birbirini annemin öğrencilerini dinlediği ciddiyetle dinlemez. Önemser. Geçiştirmez. Onu diğer annelerden farklı kılan en önemli yanı budur. Seni bir birey olarak ciddiye alır, sınıfsız ve yaşsız. Katılmadığı çok düşünce vardır, son derece serttir de dinliyor diye gri tonlarında sanmayın kendisini. Farkı katılmadıklarını da okumasından gelir.<br /><br />Herkesin annesi bir tanedir. Ama hayatınıza başka anneler de girer. Sevgilinizin annesi, yakın arkadaşlarınızın annesi. Sevdiklerinizi büyütmüşlerdir, size yollamışlardır. Beyin anneleri, düşünce anneleri. Sizi düşünsel olarak baştan doğuranlar. Diğer kadınlar, Ursula K.L Guin, Doris Lessing, Alev Alatlı, Clarissa P. Estés, Virginia Woolf ve şu anda aklıma gelmeyen diğerleri... Kadınlar paylaşmayı bilir. Doğurmanın ya da doğurabilmenin hayatın kendisini içinde taşımanın ve dışında tutmanın bunda etkisi vardır. Kadınlar deneyimden konuşmayı bilir. Koca kitaplarda yazan koca teorilerin küçük bir çocuğun ağlayışında parçalandığını ve tuz buz olduğunu bilir. Kadınlar, eğer değişmedilerse, bastırılmadılarsa, bir teorinin arkasında kıstırılmadılarsa, can yakmayan sistemlerden yana olurlar. Üzmeyen, incitmeyen, kendi çocuğun kadar başka çocukların da şeker yiyebileceği.<br /><br />Annelik başka bir konu. Anne olmadan anlamak ne derece mümkün.<br />Hayatınızdaki anneleri öpün, sevin. Hayatınızda artık olmayanları özleyin. Eğer yaşamın bir anlamı varsa hissedeceklerdir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-5622146340484657353?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-27039480970419305652008-05-05T08:16:00.002+03:002008-05-05T08:22:59.625+03:00Yıldırım Türker yazmış. Daha fazla katılamazdım.<br /><br /><br />"Mağduriyet, bu toplumun toplumsal akdinde belirleyici rol oynayagelmiştir. Mağduriyet kalkanının zamanla insanı çok sıktığını, en büyük zalimlerin bu kalkan gölgesinin müdavimi olanlardan çıktığını bilmeyen var mı? Kaç kere dile getirdik. Kaç kere tekrarladık. <strong>Mağdur rolüne gönül indirmek, zalim olmaya can atanların tıynetidir</strong>. "<br /><br />Yazının tamamı <a href="http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=254880">burada</a>.<br /><br />Mağduriyet konusunda pirim yapan arkadaşınız, iş yerinizden biri vesaireyse de çok can sıkıcı. Ama koca toplumu avucuna almış oynatması korkutucu ve tehlikeli.<br /><br />Korkunç bir yıkım yaşanıyor ve eğitim sisteminde bir devrim yapılmazsa, zihinler uyuşukluktan uyanmazsa daha yirmi otuz yıl yaşanacak...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2703948097041930565?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-25790014563649499822008-04-30T21:23:00.002+03:002008-04-30T21:28:30.071+03:00Günlerin bugün getirdiği baskı zulüm ve kandır<br />Ancak bu böyle gitmez sömürü devam etmez<br />Yepyeni bir hayat gelir bizde ve her yerde<br /><br />1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı<br />Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı<br /><br />Yepyeni bir güneş doğar dağların doruklarından<br />Mutlu bir hayat filizlenir kavganın ufuklarından<br />Yurdumun mutlu günleri mutlak gelen gündedir<br /><br />1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı<br />Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı<br /><br />Vermeyin insana izin kanması ve susması için<br />Hakkını alması için kitleyi bilinçlendirin<br />Bizlerin ellerindedir gelen ışıklı günler<br /><br />1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı<br />Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı<br /><br />Ulusların gürleyen sesi yeri göğü sarsıyor<br />Halkların nasırlı yumruğu balyoz gibi patlıyor<br />Devrimin şanlı dalgası dünyamızı kaplıyor<br /><br />Gün gelir gün gelir zorbalar kalmaz gider<br />Devrimin şanlı yolunda bir kağıt gibi erir gider.<br /><br /><br />Yaşasın 1 Mayıs!<br /><a href="http://www.1mayis.com/mars.htm"><br />http://www.1mayis.com/mars.htm</a>dan alıntıdır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2579001456364949982?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-30765735117496928162008-04-29T01:31:00.003+03:002008-04-29T01:45:57.652+03:00Vardır böyle insanlar. Ben ben ben var yaaa insanları. İsimlerinin yüksek sesle söylenmesine bayılan, bol bol birinci tekil şahıslı cümleler kuran, ara ara yüksek benliğinden namelerle çevresindekilerini onurlandıran bireyler. Malesef karşılaşıyoruz ve malesef onlara bu konuda yardım edemiyoruz. (Acıma, sakın acıma!)<br /><br />Klasik narsist, özsever dediğimiz, hayran oldukları ve küçümsedikleri arasında yanlızlık yaşıyan (Engin Geçtan cümlesinden alıntıdır) bireyler bunlar. Orta okulda rastlarsınız. Çünkü bunu senden BEN istiyorum diye konuşurlar. Ancak 60 yaşına geldiklerinde daha çekilmezlerdir. Çünkü durum umutsuzdur.<br /><br />En tehlikeli ve (komik) yanları "ah ben orada olacaktım ki" tavrıdır. Her mesleği bilirler, her durumda yorum yapabilirler, bilmedikleri konu yoktur da, hani yeni bir şey çıkarsa da çalışıp öğrenirler. Sonsuz tecrübe sahibidirler, daha önce yapmadıkları bir hobi, deneyimlemedikleri yaşantı yoktur. Hani deseniz ki ben eşcinsel oldum, "a evet ben de bir kez olmuştum" diyebilirler. Başınızdan geçen bir olayı anlatmanız hatadır, ama anlatmadan da yorum yapabilirler. Falanca işi yaptım: "ahh ben orada olacaktım ki alasını yapardım". Tatile gittiniz: "ahh ben orada olacaktım ki bütün kızları kapardım. " AIDS oldum ben: "Ben orada olacaktım ki... ee. şey. Hah, doktorlar metanetime hayran kalacaktı." <br /><br />Bilmiyorum bu tarz insanlarla mücadele yöntemi var mı? Mazhar Fuat Özkan hesabı "senn neymişsin bee abiii, aa aaa aaa" diye şarkı söylenebilir belki. Bilmiyorum. Biri orta okulda bunu sana bennn söylüyorum dediğinde sen kimsin ki dememiş, o yüzden mi başımıza ekşimişler? Gerçekten hayat bu kadar cömert mi, yani böyle insanların egosunu bir tepe taklak etmeyecek, bir hanyayı konyayı gösteremeyecek kadar? Yoksa gördüler ama değişmediler, bir gidip bin mi geldiler. Bilmek istiyorum efendiler, nereden geliyor bunca egonun suyu?<br /><br />En iyi yöntem almak için çıldırdıkları ilgiyi esirgemek. Foyalarının çıkmasını, takkelerinin düşmesini ssağlamak. "O kadar süperdin de ne yaptın bugüne kadar" diye üstüne gitmek. İlginçtir ki bu yalancı görkeme, bu yapay parıltıya inanmaya ve eksenine girmeye teşne bir dolu insan var.(Binlerce dansöz var) Çifte karakterler, alkış isteyen ve alkışçının dayanılmaz birlikteliği. <br /><br />Bana komik geliyor. Uğraşamıyorum. Koca koca adamlarda ve kadınlarda oynamıyorum banane çocuksu tepkilerini görmek beni tuhaf bir gerçeklik parçalanmasına sürüklüyor. Tepki veremiyorum.<br /><br />Büyü de gel çocuk, büyü de gel,<br />Hadi o yolları yürü de gel...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-3076573511749692816?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-23655531901530225282008-04-26T15:57:00.002+03:002008-04-26T16:07:17.727+03:00<div style="text-align: right; font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">başka türlü bir şey benim istediğim</span><br /><br />başka türlü bir şey benim istediğim<br />ne ağaca benzer, ne de buluta<br />burası gibi değil gideceğim memleket<br />denizi ayrı deniz,<br />havası ayrı hava..<br /><br />bir başka yolculuk dalından düşmek yere<br />yaşadığından uzun<br /><br />bir tatlı yolculuk dalından inmek yere<br />ağacın yüksekliğince<br />dalın yüksekliğince rüzgarda<br />ve bir yeni ömür<br />vardığın çimen yeşilliğince<br /><br />nerde gördüklerim<br />nerde o beklediğim<br />rengi başka<br />tadı başka...<br />can yücel<br /></div><br />Yalan. Kahkaha filan yok. Hava buzzz gibi. Soğuk, karanlık. Huysuz, mutsuz. Haftasonu ve yolları düşenleri İstanbula küstürüyor. Şair değiliz ki havaya bakıp efkarlanalım. Benim karanlığa baktıkça Stephen King tarzı bir korku romanı yazasım geliyor.<br />Sigarayı neden bırakmıştım hatırlayamadığım günlerden. Peki ya içki? " Öyle sıcaktı ki çöpcülerin elleri / Çöpcülerin elleriyle okşardım seni / Yalnızlığım benim süpürge saçlım /<br />Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi " Sevgi Duvarından.<br /><br />Karamsar, karanlık. Gerçek üstü bulutlar, daha dün sıcaklardan bunalmıştık. Üşüdüm dün gece. Yine gitmelerim tuttu. Çevremdekilerin de. Genelde yollarda kalmış bir yanımız var. Yerleşemeyen. Göçebelik genimiz mi zorlar bilmem...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Şehir</span><br /></div><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;"> "Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim," dedin,<br />"bundan daha iyi başka şehir bulunur elbet.<br />Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;<br />-bir ceset gibi- gömülü kalbim.<br />Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?<br />Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,<br />kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,<br />boşuna bunca yıl tükettiğim ülkede."<br /><br />Yeni bir ülke bulamazsın.<br />Bu şehir arkandan gelecektir.<br />Sen gene aynı sokaklarda<br />dolaşacaksın.<br />Aynı mahallede kocayacaksın;<br />aynı evlerde kır düşecek saçlarına.<br />Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka bir şey umma-<br />Bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.<br />Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,<br />Öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde de.<br /><br />Konstantin Kavafis<br />(<a href="http://epigraf.fisek.com.tr/index.php?num=340">epigraf</a>tan alıntılanmıştır)<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2365553190153022528?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-23891567722599047702008-04-24T09:31:00.002+03:002008-04-24T09:38:03.750+03:00<span style="font-weight: bold;">Birinci durum:</span><br /><br />Diyelim bir işyerinde çalışıyorsunuz ve 2.5 lira maaş alıyorsunuz. Sizden önce orada çalışmakta olan aynı okuldan mezun olduğunuz ama sizden daha tecrübeli arkadaşlarınız 3 alıyor.<br />Teklif şu:<br />a ) Arkadaşlarınızın maaşı 6 olacak, sizin maaşınız 4 olacak<br />b ) hepinizin maaşı 3.5 olacak.<br />C ) sizin maaşınız 3.2 olacak onların maaşı 3 kalacak.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">İkinci durum:</span><br /><br />Diyelim bir işyerinde çalışıyorsunuz ve 2.5 lira maaş alıyorsunuz. Çok çalışıyorsunuz, oradaki en parlak elemansınız. Bir arkadaşınız sizin kadar çalışmıyor, konuyu o kadar iyi bilmiyor, işe geç geliyor, erken çıkıyor. Patron arkadaşı işten çıkarmayı düşünüyor. Oylama yapılıyor, arkadaş işten çıksın mı, çıkmasın mı? (Çıkmadığı durumda onun yapamadığı işleri de siz yapıyorsunuz. Ve bu ana kadar motivasyon yaratmaktan, azarlamaya kadar her yol denenmiş.)<br />a ) Çıksın der misiniz?<br />b ) Çıkmasın deyip, onun yapmadığı işlere gönüllü olur musunuz?<br />c ) Yorum yapmayıp, patron karar versin mi dersiniz. (Aynı maaşı alıyorsunuz)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Üçüncü durum:</span><br /><br />Lisedesiniz. Bir dönem ödevi için iki ay uğraştınız. Olabilecek en iyi ödevi yaptınız. Ama bir arkadaşınız ödevini yapmamış. Sıfır alacak. Sınıftan itirazlar yükseliyor, hocam arkadaşa not verin diyorlar. Öğretmen şu teklifle geliyor. Arkadaşın ödevine geçer not vereceğim ama diğer tüm ödevlerden 2 not kıracağım. (10luk sistemde senin ödevin 8, 5lik sistemde 4 olacak.) Kabul mü?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Negatifte Eşitlenmek</span><br /><br />Hepimiz birbirimize benzer ve yakın olalım, hiç birimiz fazla ileri gitmeyelim. Ortalamayı tutturalım. Bir şekilde ortalamanın üstüne çıkanları dışlayarak hizaya getiriyoruz. Ya inektir, ya saf. Ya da benzer anlama gelecek başka bir sıfat. Hırslı mesela. “Ayşe çok hırslı bir kadın biz hepimiz yaymış yatarken o çalışıyordu.” Ayşe de bizim gibi az çalışsa sorun olmayacak. Ama biz daha çok çalışmayalım. Eşitlendiğimiz yer az çalışmak olsun.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mazlum kimdir?</span><br /><br />Memlekette bir mazlum havası esiyor. Çok küçüklüğümden beri, falancaya yazık, filancaya yazık. Üçüncü örnek gerçek hayat örneğidir. Alt tarafı bir not, hayat yanında ne kıymeti var. Dostluk, arkadaşlık, bunlar güzel şeyler. Evet. Ama negatifte eşitlendik yine. Arkadaşımızı çalıştırarak ödevi yapmasını sağlamadık. İyilerden kıstık. Notun düşmesi o kadar önemli değil, yapılmamış ödeve geçer not vermek alınan 10un değerini düşürüyor. Not metre gibi kilo gibi bir ölçüdür, oysa Türk lirası gibi eriyor. Görece çünkü. 10, 1den 10a kadar olan skalada 10. Eğer 1 verilmesi gereken ödeve 5 verilirse senin aldığın not otomatikman düşüyor zaten.<br /><br />İkinci duruma bakalım. Çalışmayan, çalışmak istemeyen bir adam. Ne işe gelesi var, ne işi biliyor. Yazık. Zavallıcık. Ona fırsat verilmemiş vs. Oysa… Oysa kimseye tanınmayan olanaklar bu mazlum arkadaşa tanınmış. Senin işe zamanında gelmen gerekiyor, bu arkadaşın gerekmiyor. Senin akşam kalman isteniyor, bu adam kalmıyor. Sen eşekler gibi çalışıyorsun, üstelik birim zamanda ürettiğin iş miktarı yüksek, oysa arkadaşın durmaksızın yaymakta. Bu iki kişiye eşit davranmak eşitsizliktir. Ama Türkiye’de yaşayan hiç kimse kolay kolay yukarıdaki soruya çıksın cevabı veremez. Çoluğu çocuğu vardır, ailesi vardır, muhtaçtır, kötü çocukluk geçirmiştir filan. Ya sen? Senin çoluk çocuk, senin çocukluğun mükemmel miydi? Bu arkadaşın eğer dediğin gibi kaygıları olsa biraz daha işi gücü önemsemesi gerekmez mi? Hayır. Çıkartılsın derseniz hain, gaddar, kapitalist, ezen vs olursunuz, o kardeş de mazlum, ezilen, sütten çıkma kaşık, hatasız kul. Bu durumda çalışmak sizi tekrar inek, saf vs noktasına döndüreceği için siz de biraz gevşersiniz. Ne oldu pardon? Negatifte eşitlendik bir kez daha.<br /><br />Dev bir aileyiz. Ailenin sınırları sürekli genişliyor. Biyolojik akrabalıklarımızın ötesinde, şirket aile, okul aile, sınıf aile, devlet aile, kol kırılır yen içinde, düşeni kaldırırız, çalışmayanı barındırırız. Sonuç üç kişinin çektiği kalanların yattığı dev bir yük gemisi. Eğer bir gün ben çekemeyeceğim derseniz gemi durur. Kalabalık ve yavaşız. Negatifte eşitlendikçe, işe gelmeyeni, ödevi yapmayanı, sorumsuzu, tembeli ödüllendirdikçe (ilgi bir ödüldür) Daha çok sorumsuzluk, daha çok tembellik, daha çok yavanlıkla karşılaşırız.<br /><br />Eşitlik kurmaya çalışırken sınırı çektiğimiz yere dikkat etmek zorundayız.<br />Yoksa yukarda kalanları ezmiş oluyoruz.<br /><br />Test sonuçları:<br /><br />en çok "a"lar varsa, tebrik ederim. hayatta başarılar<br />en çok "b"ler varsa bizim bi iş vardı el atabilir misiniz? Yalnız ben bugünlerde biraz yorgunum, ilgilenemeyeceğim ama siz yaparsınız nasılsa.<br />en çok "c"ler varsa, hem kaçak dövüşüyorsunuz, hem tuhaf bir hırsınız var. sezemedim sizi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-2389156772259904770?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-6028183957753279232008-04-23T22:09:00.003+03:002008-04-23T22:11:26.384+03:00Birileri sonu bilmeli.<br /><br />Çok garip bir şarkıya tutulmanın sonuçları bunlar. Öyle bir şiiri var ki her dinleyişte başka bir çağırışım yapıyor. Yıllar geçerken, gizli topluluklar evlerde toplanırken, uzayda bir köpekten emirler alan yaşlı bir adam vardı. Aldığı emirlerle dünyayı cehenneme çevirmeyi başarıyordu da az kalsın. Gerçek bir köpek bunu istemez. Uzay tozları mesajları zehirliyordu. Hatlar güvenli değil, söylenen her söz şifre. Her reklamda, dizilerin en gereksiz doldurma satırlarının altından sırıtan anlamlar, sabah erken saatte sokakta yürürken kedilerin ele verdiği limonlu peynirli tatlılar. E5teki bilimum adrenalin bağımlısı satıcılar. Ona ihtiyaç duyduğumuzda Neil nerde peki? Bu Neil, Neil Young olmasın. Dinlenmelerle geçen günün sonundaki mikrofon adam. Sadece kendisine söylenenleri aktaran, aktarırken sesi açan bir araç. Korkma ve üzülme. Endişelenme. Binlerce deli geçti buralardan. En kötüsü senin yanında sanmıştın ama değil. Limonlu Turta. Gidecekleri günü bekliyoruz. Gitmeyecekler onlar bizim karanlık yanımız. İstemem yan cebime koy benzini Amerikalıları gibi. Rencide etti beni Mr.Bush, ama petrol artmamalı hocam tribi.<br /><br /><br /><div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object height="350" width="425"><param value="http://youtube.com/v/BjzCme793sY" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/BjzCme793sY" height="350" width="425"></embed></object></p></div><br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">way to go mr microphone<br />show us all what you don't know<br />centuries secret societies<br />he's out commander still<br />space dog<br /><br />so sure we were on something<br />your feet are finally on the ground he said<br />so sure we were on something<br />your feet are just on the ground girl<br /><br />rain and snow<br />our engines have been receiving your eager call<br />there's colonel dirtyfishydishcloth<br />he'll distract her good<br />don't worry so<br /><br />and to the one you thought was on your side<br />she can't understand<br />she truly believes the lies<br /><br />lemon pie<br />he's coming through<br />our commander still space dog<br />lines secure space dog<br />Tory Amos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-602818395775327923?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelimehttp://www.blogger.com/profile/14627251258457041229noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2345783986528465193.post-90909400531994138242008-04-21T15:33:00.002+03:002008-04-21T15:36:12.579+03:00<a href="http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=253625">http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=253625</a><br /><br /><span>"Bu topraklarda her nesilden kaç milyon kadının tecavüze uğrayıp hayatta kalmak adına yaşadıklarını sineye çekerek bir başına yaralarını sarmaya çalıştığını hiç düşündünüz mü? Gecenin bir vakti kan ter içinde uyanıp kâbuslarını yapayalnız yaşamak zorunda olan; çocuklarını, yakınlarını, en önemlisi hayatlarını korumak için uğramış oldukları bu en vahşi saldırıyı unutmaya çalışan ne kadar kadın var yanımızda yöremizde. Solcu diye, Kürt diye, yoksul diye, fahişe diye, kocasının karısı diye, onun yeğeni bunun baldızı diye ve daha bütün insanlık hallerini sıralasak onlar diye, her şeyden geçtim kadın diye, 'kirletilmek' fiiliyle peçelenmiş diye her gün kaç kadın tecavüze uğruyor diye düşünmüşlüğünüz var mı? Mutlaka vardır. Çünkü sokaklarda, eviçlerinde, hayatın her köşesinde kadın cinselliğini küfre emanet etmiş dolanıp duruyorsunuz. Ancak birbirinizin anasını avradını bacısını sıradan geçirdiğinizde rahatlayabiliyorsunuz. </span>"<br /><br />Radikal'de <a href="http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=253625">Yıldırım Türker'</a>in yazısından alıntılanmıştır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2345783986528465193-9090940053199413824?l=kendiniver.blogspot.com' alt='' /></div>kelime